You cannot copy content of this page

நால்வகை தர்மங்கள்

புருஷார்த்தம்

புருஷார்த்தம் = புருஷன் + அர்த்தம்
புருஷன் = ஜீவன் ஆன்மா
அர்த்தம் = பொருள் செல்வம் பேறுகள் ஆகும்.

மனித வாழ்வில் நமக்கு கிடைக்க வேண்டிய மிகப் பெரிய பேறு, தருமம், அருத்தம், காமம், மோட்சம் என்ற நான்கு செல்வங்கள். இவை நான்கும் நாம் சாதனம் செய்து  சொந்தமாக்கிக் கொள்ள வேண்டியவை.

புருஷார்த்தம், ‘அர்த்தம் மற்றும் காமத்தை’ தர்மவழியில் நடத்துவித்து மோக்ஷத்திற்கு செல்லும் வழியைக் காண்பிக்கிறது.

தருமம், அருத்தம், காமம், ஆத்மானுபவம், பகவதனுபவம் என ஆன்மாவால் அடையப்படும் பேறுகள் ஐந்து வகைப் படும்.

தர்மம் என்பதைப் தமிழில் ‘அறம்’ என்பார்கள். ‘அர்த்தம்’ என்பதைப் ‘பொருள்’ என்று சொல்லுவார்கள். ‘காமம்’, ‘மோக்ஷம்’ என்பவைகளை முறையே ‘இன்பம்’, ‘வீடு’ என்பார்கள்.

நேர்மையான வழியில் நடந்து அர்த்தம் மற்றும் காமத்தை தர்ம வழிப்படி கையாண்டு நல்ல காரியங்களை செய்வதால் மோக்ஷம் சித்திக்கிறது. இதுவே ‘உண்மையான புருஷார்த்தம்’ ஆகும்.

தர்மத்திற்காக ‘அர்த்தத்தை’ உபயோகிப்பது என்பது சத்ய வழியில் செல்வம் ஈட்டுவது மற்றும் சத்தியத்திற்காக அந்த செல்வத்தை செலவழிப்பது ஆகும்.

தர்மத்திற்காக ‘காமத்தை’ உபயோகிப்பது என்பது தர்மவழியில் விவாஹம் செய்து கொண்டு நல்ல பிள்ளைகளை உருவாக்குவது ஆகும்.

ஒவ்வொரு காரியத்தையும் தர்மம் காரியம் என்ற உணர்வுடன் பிரதிபலனை எதிர்பாராது செய்வதால் அது பகவானுக்கு செய்யப்படும் சேவையாக உரு மாறுகிறது.

இங்கு ‘காமம் மற்றும் அர்த்தம்’ ஆகியவையும் மோக்ஷத்திற்கு கூட்டி செல்லும் பௌதிக ஸாதனங்கள் ஆகின்றன. அதனால் அவற்றைப் பயன்படுத்துவதால் ஆனந்தம் கிடைக்கிறது; ஆனால் யார் அர்த்தம் மற்றும் காமத்தில் மாட்டிக் கொள்கிறார்களோ அவர்கள் பலவீனமாகிறார்கள். அவர்களுக்கு மோக்ஷம் கிடைப்பதில்லை. அவர்கள் பிறப்பு,இறப்பு என்னும் சக்கரச் சுழற்சியில் மாட்டிக் கொள்கின்றனர்.

நாம் செய்யும் காரியத்தால் நாமும், நம்மைச் சார்ந்தோரும் நாம் வாழும் இந்த சமுதாயதமும் நன்மை நன்மை பெறுமானால் அதுவே தர்மம்.

தமிழில் ‘அறம் செய விரும்பு’ என்று சொன்னார்கள். நல்லதாகச் செய்வது எல்லாமே தர்மம் என்றாலும், பொதுவிலே தர்மம் என்பது ஈகைக்கு உரிய வார்த்தையாகவே இருக்கிறது.
தர்மத்தினுடைய பிரதிபலனே பொருள்.

எப்போதும் குறைவில்லாமல் சந்தோஷமாக இருக்க வேண்டுமென்றுதான் மனிதன் நினைக்கிறான்.

சந்தோஷம் என்பது இரண்டுவிதம். கொஞ்ச காலம் இருப்பது ஒரு விதம்; எப்பொழுதும் குறையாமல் நீடித்து நிரந்தரமாக இருப்பது மற்றொரு வகை.

கொஞ்ச காலத்திற்குத் தற்காலிகமாக சந்தோஷம் உண்டாக்குவது தான் காமம்.

காமம் என்பது எல்லா வித உலக ஆசைகளையும் குறிக்கும். இப்படிக் கொஞ்ச காலம் மட்டுமே இருந்துவிட்டுப் போய்விடாமல், எந்தக் காலத்திலும் நிலைத்திருக்கிற பேரின்பமே மோக்ஷம், வீடு.

மோக்ஷம் என்னும் பேரின்பத்தின் சுகம் தெரியாததால்தான் காமம் என்ற சிற்றின்பம் வேண்டுமென்று மனிதர்கள் நினைக்கிறார்கள்.

இந்த இன்பத்தைச் அநுபவித்த பிறகு மேலும் மேலும் இன்பம் வேண்டும் என்ற தவிப்புத் தொடங்குகிறது.

நாம் விருந்து சாப்பிடுவதனால் ஆனந்தம் உண்டாகிறது. அது ஓர் இன்பம். செல்வந்தராக இருப்பது ஒரு வகை இன்பம். நம்மைச் சுற்றி உள்ளவர்கள் நம்மைப் பற்றி புகழ்ந்து பேசுவதைக் கேட்கும் போது நமக்கு ஏற்படும் சந்தோஷம்; அதுவும் இன்பந்தான். இந்த இன்பங்கள் சாசுவதமல்ல.

இந்த இன்பங்களை எதனால் சம்பாதிக்கிறோமோ அது பொருள். அது தானியமாக இருக்கலாம், பணமாக இருக்கலாம், வீடாக இருக்கலாம், மனிதர்களாக இருக்கலாம். பொருளே இன்பத்துக்குச் சாதனம்.

இன்பத்துக்குப் பொருள் சாதனமாக இருப்பதுபோல் பொருளுக்குத் தர்மம் சாதனமாக இருக்கிறது.

ஈகை மட்டுமல்ல! எவ்விதமான தர்மம் செய்தாலும், அதாவது பிறருக்கு என்ன நல்லது செய்தாலும் பலனாகப் பொருள் கிடைக்கும்.

நாம் செய்யும் தர்மத்தை ‘இதனால் எனக்குப் பொருள் வேண்டாம்; ஈசுவரன் நினைத்ததைக் கொடுக்கட்டும்’ என்று பலனை எதிர்பாராமல் அர்ப்பணம் பண்ணிவிட்டால், அப்போது நம்மிடத்தில் உள்ள அழுக்கு போய் பேரின்பம் கிடைக்கும்.

பொருளைத் தரும் தர்மமே அப்பொழுது பரம்பொருளைத் தரும் மோக்ஷத்திற்கு சாதனமாகிவிடும்.

இப்படி தர்மமானது பொருளுக்கு சாதனமாகவும், அதன் மூலம் இன்பத்துக்கு சாதனமாகவும், பற்றின்றி நிஷ்காம்யமாகச் செய்யப்பட்டால் மோக்ஷத்திற்குச் சாதனமாகவும் ஆகிறது.

தர்மம் செய்தால் பிரதியாகப் பொருள் கிடைக்கிறது. அந்தப் பொருளைக் கொண்டே மறுபடியும் தருமம் செய்யலாம்.

முதலில் தர்மத்தை அறம் என்று சொல்லி, அதைத் செய்வதற்காகவே எப்படிப் பொருள் ஈட்ட வேண்டுமோ அந்த நியாயமான முறையைச் சொல்லி, அதனால் இன்னின்ன இன்பங்களைப் பூர்த்தி செய்து கொள்ளலாம் என்று பக்குவம் வருகிற வரையில் கிரமப்படுத்திக் கொடுத்து, அப்புறம் இந்தச் சின்ன சின்ன இன்பங்களை எல்லாம் விடுத்து இறுதியில் நிரந்தர இன்பமான வீடு என்கிற மோக்ஷத்தைக் காட்டுவதே தெய்வானுபவம்.

பந்த பாசத்திலிருந்து விடுதலை பெற்று, ஆத்மா பூரண சுதந்திரத்துடன் எந்நாளும் ஆனந்தமாக இருக்கிற நிலையே மோக்ஷம்.

இந்திரியங்களால் பெறும் அர்த்த சௌக்கியத்தைத் தேடிப்போகிறதைத் தவிர்த்தால்தான் சாசுவத சௌக்கியம் கிடைக்கும். இதற்கு அநுகூலமாக சமூக வாழ்க்கையை அமைத்துக் கொள்வதற்கு தர்ம நியதிகள் வேண்டியிருக்கின்றன.

மனிதர்களை மோக்ஷம் என்னும் பேரானுபவத்தில் சேர்க்கவே எல்லா மதங்களும் தோன்றியிருக்கின்றன.

பொருளையும் காமத்தையும் நாம் அர்த்திப்பது (வேண்டுமென்று நினைப்பது) போலவே தர்மத்தையும் அர்த்திக்க வேண்டும். அப்போது அது பொருள், இன்பம் இவற்றின் விஷப் பல்லைப் பிடுங்கி விடும்; முடிந்த முடிவாக சாசுவத சௌக்கியத்தில் நம்மைச் சேர்த்துவிடும்.

இதற்கு மேல் ஒன்று வேண்டும் என்று தோன்றச் செய்யாத நிலைத்த பேரின்பமே மோக்ஷம். அதுவே வீடு.

ஆகவே, நாம் உண்மையில் வேண்டுமென்று நினைக்க வேண்டியது நான்காவதாகிய வீடு மோக்ஷம்.

மாயையில் மூழ்காமல் அதை தன்
கட்டுப்பாட்டிற்குள் வைத்து தர்மவழியில் செல்ல
அதை உபயோகப்படுத்த வேண்டும். வெறும் மாயையில் மாட்டிக் கொண்டு செயல்படுவது பலவீனமாகும்; மாயையின் மீது லகானிட்டு அதை நம் கட்டுக்குள் வைத்து உபயோகப்படுத்துவது என்பது பலமாகும்.

மாயையை கட்டுக்குள் வைத்திருப்பது (மாயையில் இருந்து கொண்டு அதை உபயோகப்படுத்திக் கொள்வது) ஆனந்தத்தைத் தருகிறது.

மாயையின் கருவிகளான அர்த்தம் மற்றும்
காமத்தை, தேசம் மற்றும் தர்ம காரியங்களுக்காக
எதிர்பார்ப்பில்லாமல் உபயோகப்படுத்துவதால் அது
பகவானுக்கு செய்யப்படும் சேவையாகி வ்யஷ்டி மற்றும்
ஸமஷ்டி ஸாதனை நடந்து மோக்ஷம் கிடைக்கிறது
(வ்யஷ்டி ஸாதனை – தனிமனித முன்னேற்றத்திற்காக செய்யப்படும் ஆன்மீக பயிற்சி; ஸமஷ்டி ஸாதனை – சமூக முன்னேற்றத்திற்காக செய்யப்படும் ஆன்மீக பயிற்சி) .

எந்த மனிதன் அசத்தியத்தில் மூழ்கியிருக்கிறானோ அவன் பிரமையில் இருக்கிறான்; எந்த மனிதன் அர்த்தம் மற்றும் காமத்தை ஸாதனையின் அங்கமாக கொண்டு ஆன்மீக பயிற்சி செய்கிறானோ அவனது வாழ்க்கை அர்த்தமுள்ளதாகிறது.

Scroll to Top