You cannot copy content of this page

தேவாரம்: அப்பர் (பதிக எண்: 5.33 கொல்லை ஏற்றினர்)

திருச்சிற்றம்பலம்

கொல்லை ஏற்றினர்
பதிக எண்: 5.33 சோற்றுத்துறை குறுந்தொகை

முன்னுரை:

திருப்பழனத்து இறைவனை வணங்கி பல பதிகங்கள் பாடிய பின்னர், அப்பர் பெருமான் சோற்றுத்துறை முதலான தலங்கள் சென்று இறைவனை வணங்கி பதிகங்கள் அருளினார். உடலினில் ஏற்படும் தழும்பு என்றும் மாறாது இருப்பது போல், சிவபிரான் பால் மாறாத அன்பு கொண்டு அப்பர் பிரான் சோற்றுத்துறை முதலான பல தலங்களில் தொண்டுகள் செய்தார் என்று சேக்கிழார் குறிப்பிடுகின்றார். பணி=படம் எடுக்கும் பாம்பு: கேண்மை=அன்பு:

தானங்கள்=இறைவன் உறையும் தலங்கள். மனதினில் மாறாத அன்பு கொண்டு, வாக்கினால் பாடல்கள் பாடி, திருத்தொண்டு செய்தார் என்பதன் மூலம், மனம், வாக்கு, மெய் ஆகிய மூன்றினாலும், இறைபணியில் ஈடுபட்டு அப்பர் பிரான் இருந்தமை இங்கே உணர்த்தப் படுகின்றது. தான் திருத்தொண்டு செய்து உய்வினை அடைந்தது போன்று, நாமும் அத்தகைய தொண்டுகள் செய்து உய்வினை அடைய வேண்டும் என்று விரும்பும் அப்பர் பிரான், நம்மைத் கோயிலில் திருத்தொண்டுகள் செய்யத் தூண்டும் பதிகம் ஆகும்.

எழும் பணியும் இளம் பிறையும் அணிந்தவரை
எம்மருங்கும்
தொழும் பணி மேல் கொண்டருளித்
திருச்சோற்றுத்துறை முதலாத்
தழும்பு உறு கேண்மையில் நண்ணித் தானங்கள்
பல பாடிச்
செழும் பழனத்து இறை கோயில் திருத்தொண்டு
செய்திருந்தார்

சோற்றுத்துறை தலத்தின் மீது அப்பர் பிரான் அருளிய நான்கு பதிகங்கள் நமக்கு இதுவரை கிடைத்துள்ளன. ஒரு நேரிசைப் பதிகமும் (பொய்விரா மேனி தன்னை என்று தொடங்கும் பதிகம் — 4.41), ஒரு திருவிருத்தப் பதிகமும் ( காலை எழுந்து என்று தொடங்கும் பதிகம் — 4.85), இங்கே விளக்கம் அளிக்கப்படும் குறுந்தொகைப் பதிகமும், ஒரு திருத்தாண்டகப் பதிகமும் (வானவர் தானவர் என்று தொடங்கும் பதிகம் — 6.44) ஆகிய நான்கு வகையான பதிகங்கள் நமக்கு கிடைத்துள்ளன. காலை எழுந்து கடிமலர் தூயன தாம் கொணர்ந்து தேவர்கள் பெருமானை வழிபடும் தலம் என்று திருவிருத்தப் பாடலைத் தொடங்கிய அப்பர் பிரான், இறைவனுக்கு நாம் எவ்வாறு பணி செய்ய வேண்டும் என்பதை விளக்கும் முகமாக, இந்த குறுந்தொகைப் பதிகத்தினை அருளியுள்ளார்.

இந்த பதிகத்தின் ஒன்பதாவது பாடலில், சமணர்களுடன் தான் வாழ்ந்ததை நினவு கூர்ந்து, அந்த இழிந்த நிலையிலிருந்து தன்னை மீட்டு உய்வடையச் செய்த சிவபிரானுக்கு நெஞ்சமே நீ, பணிவிடை செய்வாய் என்று கூறுவதால், இந்த பதிகம் தனது நெஞ்சினுக்கு அப்பர் பிரான் அறிவுரை கூறும் பதிகமாகும். உண்மையான மெய்ப்பொருளாகிய பெருமானை அறியாமல் நெடுங்காலம் சமணர்களுடன் பழகிய நெஞ்சினை மட நெஞ்சம் என்று இழிவாக அழைப்பதையும் நாம் உணரலாம். தனது நெஞ்சத்தினை விளித்து, நெஞ்சினுக்கு அறிவுரை சொல்வது போல் ஒவ்வொரு பாடலையும் பணி செய் மட நெஞ்சமே என்று முடித்தாலும், நமக்கு அறிவுரை கூறும் விதமாக அமைந்த பாடல்கள் கொண்ட பதிகம். சூலை நோய் தீர்க்கப்பட்ட நாளிலிருந்து இறைப்பணி செய்வதையே தனது வாழ்க்கை நெறியாக கொண்ட அப்பர் பிரான் தனது நெஞ்சினுக்கு தனியாக அறிவுரை சொல்ல வேண்டிய அவசியம் ஏதும் இல்லை. என்பதை நாம் அனைவரும் அறிவோம். தன்னைச் சுட்டிக் காட்டி அடுத்தவருக்கு அறிவுரை சொல்வது அப்பர் பிரான் பல பாடல்களில் கடைப் பிடித்த பாணியாகும். எவ்வாறெல்லாம் இறைவனுக்கு திருப்பணி செய்ய வேண்டும் என்று அடுக்கி கொண்டு போகும் அப்பர் பிரான் பத்து பாடல்களுடன் நிறுத்திக் கொள்ளாமல் பதினோரு பாடல்கள் அடங்கிய பதிகமாக இதனை அருளியுள்ளார். இறைவனுக்கு திருப்பணி செய்வதில் வரைமுறை ஏதும் இருக்கலாகாது என்று நினைத்தார் போலும். சிவபிரானுக்கு செய்யும் பணிவிடைகளில் தனது நெஞ்சத்தையும், நெஞ்சினை குறிப்பிடும் முகமாக அடுத்தவரையும் இறைபணியில் ஈடுபடுத்தும் ஆர்வத்தில், பொதுவாக ஒரு பதிகத்திற்கு பத்து பாடல்கள் அளிக்கும் அப்பர் பிரான், பத்து பாடல்கள் எனப்படும் எண்ணிக்கை வரம்பினையும் தாண்டி மேலும் ஒரு பாடல் அளித்தார் போலும்.

பாடல் 1:

கொல்லை ஏற்றினர் கோள் அரவத்தினர்
தில்லைச் சிற்றம்பலத்து உறை செல்வனார்
தொல்லை ஊழியர் சோற்றுத் துறையர்க்கே
வல்லையாய்ப் பணி செய் மட நெஞ்சமே

விளக்கம்:

கொல்லை=முல்லை நிலம், முல்லை நிலத்திற்கு உரிய விலங்கு எருது என்பதால் கொல்லை ஏறு என்று இங்கே குறிப்பிடப்படுகின்றது. முல்லை நிலத்திற்கு உரிய தெய்வம் திருமால். பெருமான் திரிபுரத்து அரக்கர்களுடன் போர் புரியச் சென்றபோது, தனது காலினை தேர்த்தட்டில் வைத்த போது அவரது பாரத்தை தாங்க முடியாமல் தேரின் அச்சு முறிந்தது. அந்த தருணத்தில் திருமால், எருதின் வடிவம் எடுத்து பெருமானை தாங்கிய வரலாறு புராணத்திலும் பல தேவார பாடல்களிலும், திருமுறை பாடல்களிலும் கூறப்படுகின்றது. அந்த நிகழ்ச்சியினை நினைவூட்டும் வகையில், முல்லை நிலத்திற்கு உரிய தெய்வமாகிய திருமாலை வாகனமாக ஏற்றவர் என்று பொருள் கொள்வதும் பொருத்தமே. இறை பணியில் நம்மை ஈடுபடுத்திக் கொள்வதற்கு நமக்கு தேவையானவை, மன வலிமையும் உடல் வலிமையும் என்பதை உணர்த்தும் வகையில் வலிமையுடன் பணி செய்ய வேண்டும் என்று அப்பர் பிரான் இங்கே கூறுகின்றார். அடுத்தவரின் கேலிப் பேச்சுகளையும், இகழ்வினையும் பொருட்படுத்தாமல், மனம் ஒன்றி ஈடுபட மனவலிமை அவசியம். திருக்கோயில் பிராகாரத்தை சுத்தம் செய்வதற்கும், கோயிலில் பயன்படுத்தும் பொருட்களையும், பெருமானுக்கு அணிவிக்கும் ஆடைகளையும் சுத்தமாக வைத்திருக்க உடல் வலிமையும் தேவை. எனவே தான், தனது நெஞ்சத்தை நோக்கி வலிமையுடன் பணி செய்வாயாக என்று கூறுகின்றார்.

பொழிப்புரை:

முல்லை நிலத்திற்கு உரிய தெய்வமாகிய திருமாலைத் தனது வாகனமாக ஏற்றவரும், கொல்லும் தன்மையை உடைய பாம்பினைத் தனது உடலில் அணிகலனாக அணிந்தவரும், தில்லைச் சிற்றம்பலத்தில் உறைபவரும், அனைத்துச் செல்வங்களிலும் உயர்ந்த செல்வமாகிய வீடுபேற்றினை அருள்பவரும், பல ஊழிகளை கண்டவரும் ஆகிய சோற்றுத்துறை இறைவருக்கு, வலிமை உடையவனாக நெஞ்சமே நீ பணி செய்வாயாக.

பாடல் 2:

முத்தியாக ஒரு தவம் செய்திலை
அத்தியால் அடியார்க்கு ஒன்று அளித்திலை
தொத்து நின்றலர் சோற்றுத் துறையர்க்கே
பத்தியாய்ப் பணி செய் மட நெஞ்சமே

விளக்கம்:

அத்தி=அருத்தி என்பதன் இடைக்குறை; விருப்பத்துடன்; சமண சமயத்தைச் சார்ந்து அறியாமையில் மூழ்கி கிடந்த நெஞ்சம் என்பதால், பல வருடங்கள் இறைவனிடத்தில் அன்பு கொள்ளாமல் வாழ்ந்த நெஞ்சத்தினை இனியாகிலும், இறைவனிடத்தில் அன்பு கொண்டு பணி செய்யுமாறு இந்த பாடலில் கூறுகின்றார். சமர்களுடன் தொடர்பு கொண்டு வாழ்ந்து வந்த நாட்களில், பெருமானிடத்தில் பக்தி இல்லாமல் வாழ்ந்து வந்த தான், முக்தியை வேண்டாமலும், அடியார்களிடம் அன்பு செலுத்தாமலும் வாழ்ந்த தன்மையினை அப்பர் பிரான் இங்கே உணர்த்துகின்றார். அடியார்களுக்கு செய்யும் பணிவிடை அரனுக்கு செய்யும் பணியை விடவும் உயர்ந்ததாக கருதப்படுவதும் இங்கே உணர்த்தப்படுகின்றது. சென்னை நகரில் உள்ள திருமயிலைத் தலத்திற்கு வந்த திருஞான சம்பந்தர் இந்த கருத்தினை உள்ளடக்கி, அடியார்களுக்கு அன்னம் அளிப்பதை கண்டு களிக்காமல் போவாயோ, பூம்பாவாய் என்று இறந்த பெண்ணின் சாம்பலை நோக்கி கேள்வியாக கேட்பதை நாம் மயிலைத் திருப்பதிகத்தின் (2.47) முதல் பாடலில் உணரலாம். போதியோ (போவாயோ) என்று வினவியதன் மூலம், நீ அவ்வாறு செல்லமாட்டாய் நீ உயிருடன் வருவாய் என்பதை பதிகத்தின் முதல் பாடலில், சாம்பல் பெண்ணாக மாறும் முன்னரே கூறியது நாம் உணரத் தக்கது. மட மயிலைக் கட்டு=இளமையான மயில்கள் கூட்டமாக இருக்கும் மயிலாப்பூர்; அட்டுதல்=சமையல் செய்தல், இடுதல்=சமைத்த உணவினை அடியார்களுக்கு இடுதல்;

மட்டிட்ட புன்னையங் கானல் மட மயிலைக்

கட்டிட்டம் கொண்டான் கபாலீச்சரம் அமர்ந்தான்

ஒட்டிட்ட பண்பின் உருத்திர பல்கணத்தார்க்குக்

அட்டிட்டல் காணாதே போதியோ பூம்பாவாய்

இந்த நிகழ்ச்சியை குறிப்பிடும் சேக்கிழார், உயிர்களின் பிறவிப் பயன், பெருமானின் அடியார்களுக்கு அமுது செய்வித்தலும், பெருமானின் திருக்கோயில்களில் நடைபெறும் விழாக்களைக் கண்டு களிப்பதும் உண்மை என்றால், பூம்பாவாய் நீ உடலும் உயிரும் பொருந்த வருவாய் என்று ஞான சம்பந்தர் பதிகம் பாடியதாக குறிப்பிடுகின்றார். பதிகத்தின் முதல் பாடலில் அடியார்களுக்கு அமுது அளிப்பதை குறிப்பிட்ட திருஞான சம்பந்தர், இந்த பதிகத்தில் அடுத்து வரும் பாடல்களில், ஐப்பசி ஓணவிழா, கார்த்திகை விளக்கீடு விழா, மார்கழி ஆதிரை விழா, தைப் பூசவிழா, மாசி கடலாட்டு விழா, பங்குனி உத்திரநாள் விழா, அட்டமிநாள் விழா, பொன்னூஞ்சல் விழா, பெருஞ்சாந்தி விழா (பவித்ரோத்சவம்) என்று பல விழாக்களை குறிப்பிடுகின்றார். அடியார்களுக்கு அன்னம் அளிப்பதை முதலில் குறிப்பிட்டு, பின்னர் இறைவனின் திருவிழாக்களை சம்பந்தப் பெருமான் குறிப்பிட்டது போன்று, சேக்கிழாரும் அடியார் தமை அமுது செய்வித்தல் என்று முதலில் கூறி அதன் பின்னரே திருவிழாப் பொலிவு கண்டு ஆர்தல் என்று கூறுவதை நாம் உணரலாம்.

மண்ணினில் பிறந்தார் பெறும் பயன் மதி சூடும்

அண்ணலார் அடியார் தமை அமுது செய்வித்தல்

கண்ணினால் அவர் நல்விழாப் பொலிவு கண்டு

ஆர்தல்

உண்மையாம் எனில் உலகர் முன் வருகு என

உரைப்பார்

பொழிப்புரை:

நெஞ்சமே நீ இந்நாள் வரையில் பெருமானிடம் அன்பு செலுத்தாமல் வாழ்ந்ததால், முக்தி அடைவதற்கான எந்த முயற்சியும் நீ மேற்கொள்ளவில்லை, பெருமானிடத்தில் அன்பு கொண்ட அடியார்களுக்கு, விருப்பத்துடன் நீ ஏதும் கொடுத்ததில்லை; பூக்கள் கொத்து கொத்தாக, மிகவும் அதிகமாக மலரும் சோற்றுத்துறை தலத்தில் உறையும் பெருமானிடம் இனியாவது அன்பு செலுத்தி, அவரிடம் பக்தி கொண்டு அவருக்கு பணிவிடைகள் செய்வாயாக.

பாடல் 3:

ஒட்டி நின்ற உடலுறு நோய் வினை
கட்டி நின்ற கழிந்து அவை போயற
தொட்டு நின்றும் அச்சோற்றுத் துறையர்க்கே
பட்டியாய்ப் பணி செய் மட நெஞ்சமே

விளக்கம்:

எத்தனை பிறவிகள் எடுத்தாலும், உயிருடன் ஒட்டிக் கொண்டு வருவது, முந்தைய பிறவிகளில் ஈட்டிய வினைகளே. அந்த வினைகளின் பயனால் விளைவதே பிறப்பு இறப்புகள் என்பதால், ஒட்டி நின்ற பிறவி நோய், வினை என்று அப்பர் பிரான் இங்கே குறிப்பிடுகின்றார். கட்டி நின்ற=எளிதில் பிரிக்க முடியாத வண்ணம் பிணைந்து நிற்கும்; பெரியோர்களைக் கண்டால், அவர்களுக்கு வணக்கம் தெரிவித்த படி, அவர்களது பாதங்களைத் தொட்டு வணங்கும் பழக்கத்தினை நாம் இன்றும் வடநாட்டில் காணலாம். தென்னாட்டிலும் தாங்கள் வழிவந்த கோத்திரத்தையும் பெயரினையும் சொல்லி, பெரியோர்களை வழிபடும் போது அவர்களது பாதங்களை தொட்டு வணங்குவது, சிலரிடம் பழக்கத்தில் இருந்து வருகின்றது. இவ்வாறு நம்மை விடவும் உயர்ந்தவர்களை, அவர்களது பாதங்களைத் தொட்டு வணங்குதல், நமது பணிவினை அவர்களுக்கு தெரிவிக்கும் முறையாகும். அனைவரிலும் உயர்ந்தவனாகிய இறைவனை வணங்கும் போதும் அவனது திருப்பாதங்களைத் தொட்டு பணிவுடன் வணங்குவது தானே முறை. பணிவுடன் இணைந்த இந்த வணக்கத்தை தான், அப்பர் பிரான் இந்த பாடலில் தொட்டு நின்றும் என்று உணர்த்துகின்றார். இறை பணியில் ஈடுபடும் நாம், மானசீகமாக, மனதினால் இறைவனின் திருவடிகளை தொட்டவாறு, இறைபணியில் ஈடுபட வேண்டும் என்பதை உணர்த்தும் பாடல்.

பட்டி என்றால் மீளா அடிமை என்று பொருள். இறைவனுக்கு அடிமையாக மாறி இறைத் தொண்டு புரிய நினைக்கும் எவரும், அந்த அடிமைத் தளையில் இருந்து விடுபடாத வண்ணம் இறுதி வரை உறுதியுடன் இருக்கவேண்டும் என்பதை உணர்த்தும் வண்ணம் பட்டியாய் பணி செய்ய வேண்டும் என்று இந்த பாடலில் அப்பர் பிரான் கூறுகின்றார். தனது இரண்டு கண்களிலும் பார்வை இழந்த நிலையிலும் சுந்தரர், இறைவனின் அடிமைத் தளையிலிருந்து விடுபட விரும்பாமல், மீளா அடிமையாக இருந்ததை நாம் அவர் அருளிய ஆரூர் பதிகத்தின் (7.95) முதல் பாடலிலிருந்து அறிகின்றோம்.

மீளா அடிமை உமக்கே ஆளாய்ப் பிறரை

வேண்டாதே

மூளாத் தீப் போல் உள்ளே கனன்று முகத்தால்

மிக வாடி

ஆளாய் இருக்கும் அடியார் தங்கள் அல்லல்

சொன்னக்கால்

வாளாங்கு இருப்பீர் திருவாரூரீர் வாழ்ந்து போதீரே

சூலை நோயால் பாதிக்கப்பட்டு திருவதிகை வந்தடைந்த அப்பர் பிரான், பெருமானின் அருளால் சூலை நோய் நீக்கப்பட்ட பின்னர், இறைவனுக்கு மீளா அடிமையாக இருப்பதாக முடிவு எடுத்ததை நாம் அவரது நாமார்க்கும் குடியல்லோம் என்று தொடங்கும் பதிகத்தின் முதல் பாடலில் (6.98.1) காணலாம். சமண குருமார்களின் தூண்டுதலின் பேரில், பல்லவ மன்னன், தன்னை விசாரணை செய்வதற்காக, அவனது சேனைகளையும் மந்திரிகளையும் விடுத்து அழைத்தபோது, அப்பர் பிரான் பாடிய பதிகம் இது. பெருமானின் மலர் போன்ற சேவடிகளை அடைக்கலமாக அடைந்து அவனுக்கு என்றும் மீளாத அடிமையாக தான் இருப்பதையும், அதனால் தன்னிடம் ஏற்பட்ட மாற்றங்களையும் இந்த பாடலில் அப்பர் பிரான் எடுத்துரைக்கின்றார். இறைவனுக்கு அடிமையாக மாறிய தான், இனி எவருக்கும் அடிமை இல்லை என்றும், இயமனுக்கும் அஞ்சமாட்டேன் என்றும், நரகத்தில் புகுந்து இடர்ப்பட வேண்டிய அவசியம் தனக்கில்லை என்றும், தான் கூறும் சொற்கள் மெய்யானவை என்றும், இனி தனது வாழ்க்கையில் என்றும் இன்பமே அன்றி துன்பம் இல்லை என்றும். பிணி எதுவும் தன்னை அண்டாது என்றும், அறிவிக்கும் பாடல். சூலை நோய் வந்த போது, கூற்றுவன் போல் தன்னை சூலை நோய் வருத்துகின்றது என்று பெருமானிடம் முறையிட்டு புலம்பிய அப்பர் பிரானுக்கு, மிகவும் அதிகமான தன்னம்பிக்கையை அவருக்கு அளித்தது, மீளா அடிமையாக அவர் இருந்த நிலை தான். இந்த நிலை தான் நாமார்க்கும் குடி அல்லோம் நமனை அஞ்சோம் என்று புரட்சிக்குரல், மன்னனின் ஆணைக்குத் தான் கட்டுப்பட வேண்டிய அவசியம் இல்லை என்று மறுமொழி, கொடுக்கும் அளவுக்கு அவரது மனதிற்கு உரம் ஏற்றியது என்று கூறினால் மிகையாகாது.

நாமார்க்கும் குடியல்லோம் நமனை அஞ்சோம்

நரகத்தில் இடர்ப்படோம் நடலை இல்லோம்

ஏமாப்போம் பிணி அறியோம் பணிவோம் அல்லோம்

இன்பமே எந்நாளும் துன்பமில்லை

தாமார்க்கும் குடியல்லாத் தன்மையான சங்கரன்

நற்சங்க வெண்குழை ஓர் காதில்

கோமாற்கே நாம் என்றும் மீளா ஆளாய்க்

கொய்ம்மலர் சேவடி இணையே குறுகினோமே

மாசில் வீணையும் என்று தொடங்கும் பதிகத்தின் ஒரு பாடலில் (5.90.3), அப்பர் பிரான், சிவபெருமானுக்கு மீளாத அடிமையாக இருந்து, மெய்ப்பொருளாகிய சிவபெருமானை அடையாத மனிதர்களை, வீணான வாழ்க்கை வாழ்பவர்கள் என்று கூறுகின்றார். அறிவு வளர்ச்சி பெற்று, ஒரு வேலையில் அமர்ந்து பொருள் ஈட்டும் திறம் பெற்று, தனது காலில் நிற்கும் தன்மையை அடைந்த மனிதனை நாம் ஆளாகி விட்டான் என்று கூறுகின்றோம். ஆனால் அப்பர் பிரான் ஆளாக கருதுவது, பெருமானது அடியார்களைத் தான். ஏனென்றால் அவர்கள் தானே, நிலையான இன்பம் அளிக்கக் கூடிய முக்தி நிலைக்கு செல்வதற்கான வழியில் அடியெடுத்து வைத்தவர்கள். அவ்வாறு ஆளாகாத ஒருவன், சிவபெருமானின் அடியார் ஒருவரை அணுகி, ஆளாகும் நிலையினை அடைந்து உய்வினை அடைய வேண்டும் என்றும் இந்த பாடலில் கூறுகின்றார்.

ஆளாகார் ஆளானாரை அடைந்து உய்யார்

மீளா ஆட்செய்து மெய்ம்மையுள் நிற்கிலார்

தோளாத சுரையோ தொழும்பர் செவி

வாளா மாய்ந்து மண்ணாகிக் கழிவரே.

பொழிப்புரை:

அறியாமையில் மூழ்கி இருக்கும் நெஞ்சமே, இந்த உயிருடன் ஒட்டிக்கொண்டு பிரிக்க முடியாத வண்ணம் பிணைந்து இருக்கும் வினைகளும் அந்த வினைகளால் ஏற்படும் பிறவிப் பிணியும், உன்னை விட்டு நீங்க வேண்டுமென்று நீ விரும்பினால் அதற்குரிய வழியினைச் சொல்கின்றேன் கேட்பாயாக. சோற்றுத்துறையில் வீற்றிருக்கும் பெருமானது திருவடிகளை உனது மனதினால் தீண்டி நின்று, அவருக்கு அடிமையாக உன்னை கருதிக் கொண்டு அவருக்கு பணி செய்வாயாக.

பாடல் 4:

ஆதியான் அண்டவாணர்க்கு அருள் நல்கு
நீதியான் என்றும் நின்மலனே என்றும்
சோதியான் என்றும் சோற்றுத் துறையர்க்கே
வாதியாய்ப் பணி செய் மட நெஞ்சமே

விளக்கம்:

அண்ட வாணர்=மேல் உலகத்தில் வாழும் தேவர்கள்; வாதியாய்=சொல்லியவாறு

பொழிப்புரை:

அனைத்து உயிர்களுக்கும் அனைத்து பொருட்களுக்கும் முதல்வனாக உள்ளவனே என்றும், மேல் உலகத்தில் வாழும் தேவர்களுக்கு நீதியை வழங்கி நீதி வடிவாக இருப்பவனே என்றும், மலங்களால் பீடிக்கப்படாதவனே என்றும் சோதியானே என்றும் சோற்றுத் துறையில் வாழும் இறைவனின் திருநாமங்களை சொல்லியவாறும் அவனது புகழினைப் பேசியவாறும் நெஞ்சமே நீ இறைவனுக்கு பணி செய்வாயாக.

பாடல் 5:

ஆட்டினாய் அடியேன் வினை ஆயின
ஓட்டினாய் ஒரு காதில் இலங்கு வெண்
தோட்டினாய் என்று சோற்றுத் துறையர்க்கே
நீட்டி நீ பணி செய் மட நெஞ்சமே

விளக்கம்:

நீட்டி பணி செய்ய வேண்டும் என்று அப்பர் பிரான் இங்கே கூறுகின்றார். காலவரையறை ஏதுமின்றி, பணிவிடையின் தன்மைகளின் வரையறை ஏதுமின்றி நாம் இறைவனுக்கு பணி செய்ய வேண்டும் என்பதை இங்கே நீட்டி என்ற சொல் மூலம் அப்பர் பிரான் நமக்கு உணர்த்துகின்றார். இவ்வாறு அப்பர் பிரான் கூறுவது நமக்கு சுந்தரர் அருளிய கோளிலி பதிகத்தின் முதல் பாடலை (7.20) நமது நினைவுக்கு கொண்டு வருகின்றது. கால வரையறை ஏதுமின்றி, தினமும் இறைவனை தொழுது வணங்கி வந்த தனது தேவைகளை புரிந்து கொண்டு இறைவன் உதவி செய்ய வேண்டும் என்று கோரும் சுந்தரரின் பாடல் இது. குண்டையூர் என்ற ஊரில் இருந்த செல்வந்தர் தனக்கு அளித்த நெல் மூட்டைகளை, திருவாரூர் கொண்டு வருவதற்கு இறைவன் உதவ வேண்டும் என்று வேண்டுகோள் விடுக்கும் பாடல். திருவாரூர் வீதிகள் நிறையும் அளவுக்கு இருந்த நெல்லினை, மிகவும் சாமர்த்தியமாக சில நெல்லு என்று சுந்தரர் இந்த பாடலில் குறிப்பிடுவது நயமாக உள்ளது.

நீள நினைந்து அடியேன் நித்தலும் கை தொழுவேன்

வாளன கண் மடவாள் அவள் வாடி வருந்தாமே

கோளிலி எம் பெருமான் குண்டையூர்ச் சில நெல்லு

பெற்றேன்

ஆளிலை எம் பெருமான் அவை அட்டித் தரப் பணியே

ஆட்டினாய் என்று இறைவன் நம்மை ஆட்டுவிப்பதை அப்பர் பிரான் இங்கே குறிப்பிடுகின்றார். அவன் ஆட்டுவித்தால் எவரால் ஆடாது இருக்க முடியும். நம்மை ஆட்டுவிப்பதும், அடக்குவதும், ஓட்டுவதும், உருகவைப்பதும், பாட வைப்பதும், அவனைப் பணிய வைப்பதும் செய்யும் அவன், தனது திருவருளை நமக்கு உணர்த்தவும் செய்கின்றான் மேலும் தனது திருவுருவக் காட்சியை நமக்கு காட்டவும் செய்கின்றான் என்று அப்பர் பெருமான் கூறும் பாடல் (6.95.3) இங்கே கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. இறைவனின் அருள் புரிந்து, தனது திருவுருவத்தை நமக்கு காண்பித்தால் ஒழிய, எத்துணை முயற்சி செய்தாலும் நம்மால் அவனை காணவும் முடியாது என்பதையும் இந்த பாடலில் அப்பர் பிரான் உணர்த்துகின்றார். நம்மை விடவும் அதிக வல்லமை படைத்த திருமாலும் பிரமனும், பெருமானது அடியையும் முடியையும் காணும் முயற்சியில் தோல்வி அடைந்தபோது, நமது முயற்சியால் மட்டும் இறைவனைக் காணலாம் என்று நாம் ;நினைப்பது இயலாத காரியம் அல்லவா.

ஆட்டுவித்தால் ஆரொருவர் ஆடாதாரே

அடக்குவித்தால் ஆரொருவர் அடங்காதாரே

ஓட்டுவித்தால் ஆரொருவர் ஓடாதாரே உருகுவித்தால்

ஆரொருவர் உருகாதாரே

பாட்டுவித்தால் ஆரொருவர் பாடாதாரே பணிவித்தால்

ஆரொருவர் பணியாதாரே

காட்டுவித்தால் ஆரொருவர் காணாதாரே காண்பாரார்

கண்ணுதலாய் காட்டாக்காலே

பொழிப்புரை:

இறைவனின் விருப்பப்படியே அனைத்து செயல்களும் நடக்கின்றன என்பதை அறியாமல் இருக்கும் நெஞ்சமே, நம்மை பலவாறும் ஆட்டுவிப்பன் என்றும், நமது வினைகளை ஓட்டி விரட்டும் வல்லமை படைத்தவன் என்றும் ஒரு காதினில் வெண்சங்கினால் செய்யப்பட்ட தோட்டினை அணிந்தவன் என்றும் சோற்றுத்துறை இறைவனை, காலவரையறை இன்றி எப்போதும் நினைந்ததும் புகழ்ந்தும் அவனுக்கு பணி செய்வயாக.

பாடல் 6:

பொங்கி நின்று எழுந்த கடல் நஞ்சினைப்
பங்கி உண்டதோர் தெய்வம் உண்டோ சொலாய்
தொங்கி நீ என்றும் சோற்றுத் துறையர்க்கே
தங்கி நீ பணி செய் மட நெஞ்சமே

விளக்கம்:

பாற்கடலிலிருந்து ஆலகால விடமும் பொங்கி எழுந்தது, பின்னர் அமுதமும் பொங்கி எழுந்தது. அமுதத்தை தேவர்களின் பங்காக வைத்துவிட்டு தனது பங்காக நஞ்சினை எடுத்துக் கொண்ட செயல், நயமாக இங்கே குறிப்பிடப் படுகின்றது. ஆதி அந்தம் இல்லாத இறைவனுக்கு, தனது வாழ்நாளை நீட்டிக் கொள்வதற்கு அமுதம் தேவையில்லை; மேலும் பல ஊழிகள் தாண்டி இருப்பவனை நஞ்சு தான் என்ன செய்யமுடியும். தொங்கி=துவங்கி; தங்கி=மனம் ஒன்றுபட்டு;

பொழிப்புரை:

பாற்கடலிலிருந்து பொங்கி எழுந்த நஞ்சினை தான் உண்டு, அமுதத்தை அடுத்தவருக்கு ஒதுக்கி வைத்தவன் சிவபெருமான். இவ்வாறு அனைவரும் விரும்பும் அமுதத்தை ஒதுக்கிவிட்டு நஞ்சினை ஏற்ற தெய்வத்தை, நெஞ்சமே நீ எங்கேனும் கண்டதுண்டோ, சொல்வாயாக. அத்தகைய அற்புதமான தெய்வம் சோற்றுத்துறை தலத்தில் உள்ளது. இன்று முதல் என்றும் நீ அந்த தெய்வத்தை, மனம் ஒன்றி பணி செய்து வழிபடுவாயாக.

பாடல் 7:

ஆணி போல நீ ஆற்ற வலியை காண்
ஏணி போல் இழிந்து ஏறியும் ஏங்கியும்
தோணியாகிய சோற்றுத் துறையர்க்கே
பூணியாய்ப் பணி செய் மட நெஞ்சமே

விளக்கம்:

ஆணி போல=இரும்பு ஆணியினைப் போன்று வலிமை உடைய நிலை; நாம் எத்துணை வலிமை படைத்தவர்களாக இருப்பினும் நம்மால் நமது வினைகளை கழித்துக் கொள்ள இயலாது. நமது வினைகளை கழித்துக் கொள்ள இயலாத நாம், அந்த வினைகளின் பயனாக, இறந்து மறுபடியும் பிறந்து, இறந்து மீண்டும் பிறந்து, என்றும் பிறவிக் கடலில் சுழன்று கொண்டே இருக்கின்றோம். தான் இருந்த இடத்திலே இருக்கும் ஏணிக்கு இந்த நிலை ஒப்பிடப்படுகின்றது. வலி என்ற சொல் வலிமையான வினை என்று பொருள் கொண்டு, உடலுடன் உயிரினை வினைகள் பிணைக்கின்றன என்று பொருள் கொள்வதும் பொருத்தமாக உள்ளது. இரண்டு வேறவேறு பொருட்களை ஒன்றுடன் ஒன்று இணைப்பதற்கு வலிமையான இரும்பு ஆணிகள் பயன்படுத்தப் படுகின்றன என்பதை நாம் அனைவரும் அறிவோம். பிணைப்பாக செயல்படும் ஆணியை அகற்றினால் தான் நம்மால் அந்த இரண்டு பொருட்களையும் வேறுவேறாக பிரிக்க முடியும். அது போன்று, மாறி மாறி வரும் பல உடல்களுடன் நமது உயிரினைப் பிணைக்கும் வலிமையான ஆணியாகிய வினைகளை நாம் அகற்றினால் தான், உயிர் உடலுடன் இணையும் தன்மையிலிருந்து விடுதலை பெற முடியும். பெருமான் ஒருவன் தான், வலிமையான ஆணி போன்று செயல்படும் வினைகளை அறுத்து, உயிருக்கு விடுதலை கொடுத்து, பிறவிப் பெருங் கடலிலிருந்து உயிரினை கரையேற்ற முடியும் என்ற செய்தி இந்த பாடலில் கூறப்படுகின்றது.

பொழிப்புரை:

நெஞ்சமே நீ இரும்பு ஆணியினைப் போன்று எத்துணை வலிமை படைத்தவனாக இருப்பினும், உன்னால் நீ இருக்கும் இடத்திலிருந்து மீண்டு வெளியேற முடியாது. எத்தனை மனிதர்கள் ஏறி இறங்கினாலும், ஒரே இடத்தில் இருக்கும் ஏணி போன்று, எத்தனை பிறவிகள் எடுத்தாலும் நீ இந்த பிறவிப் பெருங்கடலிலிருந்து வெளியேற முடியாது. பிறப்பு இறப்புச் சுழற்சியில் அகப்பட்டு, அந்த சுழலின் வழியே பலமுறை ஏறி இறங்கினாலும், சுழலிலிருந்து வெளியேற முடியாமல் தவிக்கும் நீ, பிறவிக் கடலை கடக்க உதவும் தோணியாகிய சோற்றுத்துறை இறைவன் மீது அன்பு கொண்டு அவனுக்கு நீ பணி செய்வாயாக.

பாடல் 8:

பெற்றம் ஏறில் என் பேய்ப் படையாகில் என்
புற்றில் ஆடரவே பூணில் என்
சுற்றி நீ என்றும் சோற்றுத் துறையர்க்கே
பற்றி நீ பணி செய் மட நெஞ்சமே

விளக்கம்:

பெற்றம்=எருது; பெருமானுக்கு பணி செய்யுமாறு பதிகத்தின் முதல் ஏழு பாடல்களில் தூண்டும் அப்பர் பிரான், பெருமானின் தோற்றம் கண்டு, பெருமானை இழிவாக எண்ணலாகாது என்று இந்த பாடலில் கூறுகின்றார். பெருமானின் தோற்றத்தை ஏளனம் செய்வோருக்கு பதில் அளிக்கும் வகையில் அமைந்த பாடல் இது.

அறக்கடவுளை எருதாக மாற்றி தனது வாகனமாக ஏற்று இருப்பது, சிவபிரான் எருதை ஓட்டுவதைப் போல் அறத்தை இயக்குகின்றார் என்பதை குறிக்கவே ஆகும். சிவபிரானைச் சுற்றி இருப்பது பேய்ப்படையாயினும் அவை அனைத்தும் அடியார் கூட்டமே ஆகும். மேலும் பேயும் அவரை அடைந்தால், தனது பேய்க்குணம் நீங்கி பணிவாக நடந்து கொள்கின்றன. பேயானாலும் அதன் குணத்தை மாற்றி ஏற்றுக்கொள்ளும் பெரும் கருணையாளர் என்பதால், பொல்லாதவர்களும் அவர் அடி பணிந்தால் நல்லவராக மாறி விடுவர் என்பதைக் குறிக்கின்றது. படம் எடுத்து ஆடினாலும், சிவபிரானிடம் உள்ள பாம்பு எவரைக் கண்டும் சீறுவதும் இல்லை கொத்துவதும் இல்லை. பாம்பிடம் உள்ள நஞ்சம் செயல்படாத வண்ணம் மாற்றுவதைப் போல் ஆன்மாக்களிடம் உள்ள பாசத்தை நீக்கி தன்னோடு இணையச் செய்யும் வல்லமை படைத்தவர் என்பது இதனால் உணர்த்தப்படுகின்றது. மொத்தத்தில், நம்மிடம் கட்டுப்படாத எருது போல் சீறும் குணம் இருப்பினும், மற்றவரை அச்சுறுத்தி வாழும் பேய்க்குணம் இருப்பினும், அடுத்தவரைக் கண்டால் பாம்பு போல் சீறும் தன்மை இருப்பினும், சிவபிரானின் அடி சேர்ந்தால் அனைத்தும் மாற்றப்பட்டு அவரது அருள் பெறலாம்.

பொழிப்புரை:

சிவபெருமான் எருதினை வாகனமாகக் கொண்டிருந்தால் என்ன, அவரைச் சூழ்ந்திருக்கும் படைகள் பேய்களாக இருந்தாலென்ன, புற்றில் வாழ்வதும் படம் எடுத்து ஆடுவதும் ஆகிய பாம்பினைத் தனது உடலில் அணிகலனாக அவர் பூண்டிருந்தால் என்ன, இந்த தோற்றங்களைக் கண்டு அவரை இழிவாக எண்ணாமல், சோற்றுத்துறை இறைவனை நீ வலம் வந்து வணங்கி, அவரது திருப்பாதங்களை கெட்டியாக பற்றிக் கொண்டு நீ அவருக்கு பணி செய்வாயாக.

பாடல் 9:

அல்லியான் அரவு ஐந்தலை நாகணைப்
பள்ளியான் அறியாத பரிசு எலாம்
சொல்லி நீ என்றும் சோற்றுத் துறையர்க்கே
புல்லி நீ பணி செய் மட நெஞ்சமே

விளக்கம்:

அல்லி என்ற சொல் இங்கே அல்லி மலரை குறிப்பிடாமல் பூ என்றால் பொதுவாக உணர்த்தப்படும் தாமரை மலரை குறிப்பதாக உரை ஆசிரியர்கள் கருதுகின்றார்கள். அல்லியான்=வெண்தாமரை மலரைத் தனது இருப்பிடமாகக் கொண்ட பிரமன்; பாம்பணைப் பள்ளியான்= பாம்பினை தலையணையாகவும், படுக்கையாகவும் கொண்ட திருமால்; பரிசு= தன்மை; புல்லி=பொருந்தி, கலந்து;

பொழிப்புரை:

தாமரை மலரைத் தனது இருப்பிடமாகக் கொண்ட பிரமனும், ஐந்தலை நாகத்தினை தனது தலையணையாகவும் படுக்கையாகவும் கொண்டுள்ள திருமாலும் அறிய முடியாத தன்மை உடைய பெருமானின் பெருமைகளை என்றும் பேசியவாறு சோற்றுத்துறை இறைவனிடம் உனது மனதினை பொருத்தி, நெஞ்சமே நீ பணி செய்வாயாக.

பாடல் 10:

மிண்டரோடு விரவியும் வீறிலாக்
குண்டர் தம்மை கழிந்து உய்யப் போந்து நீ
தொண்டு செய்து என்றும் சோற்றுத் துறையர்க்கே
உண்டு நீ பணி செய் மட நெஞ்சமே

விளக்கம்:

மிண்டர்=வலிமையான உடல் கொண்டு திகழ்ந்த சமணர்கள்; விரவி=கலந்து; வீறு=பெருமை;

பொழிப்புரை:

வலிமையான உடலுடன் பெருமை ஏதும் இன்றி குண்டர்களான சமணர்களுடன் கலந்து வாழ்ந்து வந்த அடியேன், அறியாமையில் மூழ்கி இருந்த அடியேன் சிவபெருமானை வந்து அடைந்ததால் வாழ்க்கையில் உய்வினை அடைந்தேன். நெஞ்சமே நீ இதனை உணர்ந்து எந்நாளும் சோற்றுத்துறை இறைவனுக்கு தொண்டு செய்து இருப்பாயாக.

பாடல் 11:

வாழ்ந்த வன்வலி வாளரக்கன் தனை
ஆழ்ந்து போய் அலறவ் விரல் ஊன்றினான்
சூழ்ந்த பாரிடம் சோற்றுத் துறையர்க்கே
தாழ்ந்து நீ பணி செய் மட நெஞ்சமே

விளக்கம்:

வாழ்ந்த =உலகம் புகழ வாழ்ந்த அரக்கன்; பாரிடம்=பூதங்கள்;

பொழிப்புரை:

தனக்கிருந்த அளவு கடந்த வலிமை காரணமாக உலகம் அனைத்தும் புகழ வாழ்ந்த அரக்கன் இராவணன், கயிலாய மலையின் கீழே ஆழ்ந்து இருக்குண்டு தாங்க முடியாமல் அலறும் வண்ணம், தனது கால் பெருவிரலை கயிலை மீது அழுத்தியவன் சிவபெருமான். எப்போதும் பூதபடைகளால் சூழப்பட்டு காணப்படும் சோற்றுத்துறை இறைவனை நெஞ்சமே, நீ தலை தாழ்த்தி வணங்கி பணி செய்வாயாக.

முடிவுரை:

இந்த பதிகத்தின் பாடல்களில் மட நெஞ்சமே என்று அப்பர் பிரான் அழைப்பதை நாம் உணரலாம். வினைகளின் பிடியில் சிக்குண்டு இருக்கும் உயிர், தனது வினைகளை கழித்துக் கொள்வதற்கு உதவியாக தகுந்த உடலுடன் இணைக்கும் இறைவன், அந்த உயிருக்கு மெய்ப்பொருளை அறிவதற்காக பல கருவிகளையும் கொடுக்கின்றான். அந்த கருவி கரணங்களை பயன்படுத்தி, உண்மையான மெய்ப்பொருளின் தன்மையை உணர்ந்து கொண்டு, அந்த மெய்ப்பொருளை தியானித்து, வீடுபேறு அடைந்து நிலையான இன்பத்தில் உயிர் என்றும் இருக்க வேண்டும் என்பதே இறைவனின் விருப்பம். ஆனால் புலன்கள் தரும் சிற்றின்ப வேட்கையில் மூழ்கி விடும் உயிரும் உடலும், முக்திப் பேற்றினை அடையும் பாதையில் இருந்து விலகி விடுகின்றன. இவ்வாறு அறியாமையில் மூழ்கி இருந்து நிலையில்லாத சிற்றின்பம் தரும் உலக வாழ்க்கையை நிலையென்று எண்ணி இருக்கும் நெஞ்சத்தை மட நெஞ்சமே என்று அப்பர் பிரான் இந்த பதிகத்தில் அழைக்கின்றார். இந்த அறியாமையிலிருந்து விடுபட்டு, உண்மையான மெய்ப் பொருளினை உணர்ந்து, இறை பணியில் ஈடுபடவேண்டும் என்று இந்த பதிகத்தில் அப்பர் பிரான் உணர்த்துகின்றார். இறைவனுக்கு பணி செய்யும் வண்ணம் உடல் வலிமையையும் மன வலிமையையும் உடையவனாக இருக்க வேண்டும் என்றும், பக்தியுடன் பணி செய்ய வேண்டும் என்றும், இறைவனுக்கு அடிமையாக நம்மை கருதி பணி செய்ய வேண்டும் என்றும், எப்போதும் அவனது திருநாமங்களை சொல்லியவாறும் பெருமானது புகழினை பேசியவாறும் பணி செய்ய வேண்டும் என்றும், சோற்றுத்துறை இறைவனின் புகழினை மிகவும் நீளமாக சொல்லியவாறு அவனுக்கு பணி செய்ய வேண்டும் என்றும், மனம் ஒன்று பட்டு மனம் மொழி மெய்களால் இறைவனை வழிபட்டு பணிசெய்யவேண்டும் என்றும், பிறவிப் பெருங்கடலை கடக்கத் தோணி போன்று உதவும் பெருமானிடம் அன்பு செலுத்தி பணி செய்ய வேண்டும் என்றும், பெருமானை வலம் வந்து அவனது திருப்பாதங்களைப் பற்றிக் கொண்டு பணி செய்ய வேண்டும் என்றும், பெருமானிடம் மனம் பொருந்தி பணி செய்ய வேண்டும் என்றும், இந்த பதிகத்தின் பாடல்களில் அப்பர் பிரான் உணர்த்தி நம்மை வழிநடத்துகின்றார். அவர் காட்டிய வழியில் சென்று நாம் இறைவனைப் பணிந்து வணங்கி வாழ்வினில் உய்வினை அடைவோமாக.

Scroll to Top