You cannot copy content of this page

ஸ்ரீமத் பகவத்கீதை (9-18)

ஸ்ரீமத் பகவத்கீதை
(ஜானகி க்ருஷ்ணன்)

அத்யாயம் -9 ராஜ வித்யா ராஜ குஹ்யோ

ராஜ வித்தை- வித்தைகளுக்குள் சிறந்த வித்தை. மிக ரகசியமானதும் கூட

சென்ற அத்தியாயத்தில் தாரணா- என்ற சாதனை வலியுறுத்தப் பட்டது. அதாவது கற்றதைத்திரும்பத் திரும்ப நினைத்து உருவேற்றிக் கொள்ளுதல். அப்யாஸ யோகேன – பயிற்சி செய்து என்று பகவான் குறிப்பிட்டது தான் தாரணா, மனனம் என்றும் சொல்லப் படுவது. ப்ரும்மத்தை அறிவதற்கான உடல் பயிற்சி, புருவங்களுக்கு இடையில் ப்ராணனை நிறுத்தி – என்பது போன்ற விஷயங்கள் சொல்லப் பட்டன. இதை நாடி –(நரம்பு) வித்யா என்றும் சொல்வர்.

இப்பொழுது பகவான் சொல்கிறார்.

இதோ உனக்கு புதிதாக ஒன்று சொல்கிறேன். அசூயை இல்லாதவனே! அர்ஜுனனை இந்த பெயரால் அழைக்கிறார்.

ஞானம், விக்ஞானம் இரண்டும் கலந்தது – அசுபம்- கெடுதல் எதுவும் உன்னை அண்டாமல் காக்கும் அறிவு இது தான். ராஜ வித்தை – வித்யைகளுக்குள் – கல்வி, கலைகளுக்குள் தலையானது. இதை அறிந்தவர் மிகச் சிலரே. அதனால் ரகசியமாக உள்ளது. எளிதில் புரிந்துகொண்டு நீ சுலபமாக செயலில் கொண்டு வர முடியும்.

ச.பா: ப்ரும்ம ஞானம் தான் சிறந்த ஞானம் – வி ஞானம்- விசேஷமான அறிவு. ரகசியம் – புடம் போடுவது – தங்கத்தை புடம் போடுவதால் அதன் உண்மையான ப்ரகாசம் வெளிப் படுவது போல இதை அறிந்தவனின் காம க்ரோத எனும் பலவீனங்களை புடமிட்டு – நெருப்பில் இடுவது போல – சுத்தம் செய்து மனதை தூய்மையாக்கி ப்ரும்ம ஞானம் தங்க இடம் தயார் செய்வது செய்து விடும். கர்ம வினை அகன்று விடுவதால் ப்ரத்யக்ஷமாக காணுவது போல தெளிவாக புரிந்து கொள்வாய். சுகம் என்ற ஒன்றை நீ உணருவது போல உணர்ந்து கொள்வாய். புலன் களால் அனுபவிப்பதில் சுகம் இருந்தாலும் சில சமயம் அதர்மம் இருக்கலாம். ஆனால் ப்ரும்மானந்தத்தில் அந்த பயம் இல்லை. மிகுந்த சிரமப்பட்டு கற்க வேண்டுமா என்றால், அதுவும் இல்லை. பலவிதமான கற்களின் இடையில் மாணிக்கம் கிடந்தால் உடனே தெரிவது போல தெளிவாக விளங்கிக் கொள்வாய். சாதாரணமான ஒரு கலையை அறியவே மிகுந்த ப்ரயத்னங்கள் தேவைப் படும் பொழுது இதை சுலபமாக கற்க முடியுமா? ப்ரும்ம வித்தை என்பது கடினமில்லையா? சுலபமாக கற்றால் அதன் மதிப்பும் அதே அளவில் அழிந்து விடுவதில்லையா? நுணுக்கமாக கற்றுக் கொள்ள உழைப்பும் அதிகம் தேவை என்று தானே சொல்வார்கள். அப்படியிருக்க, அழிவில்லாத ப்ரும்ம வித்தை அவ்வளவு சுலபாக கைகூடுமா? பகவான் சொல்கிறார்- ஆத்மாவை அறிந்து கொள்வது என்றும் நிலைத்து நிற்கும். எப்பாடு பட்டாயினும் கற்க வேண்டியதே. மேலும்,

இது ஒரு கோட்பாடு -இந்த விஷயத்தில் ஈடுபாடு இல்லாமலோ, நம்பாமலோ இருப்பவர்கள் என்னையும் அறிவதில்லை, பிறவிக் கடலை கடப்பதுமில்லை.
என்னால் உருவாக்கப் பட்டதே இந்த உலகம் அனைத்தும். அது என் பரதத்வம். உயிரினங்கள், அண்ட சராசரங்கள் என்னில் அடக்கம். ஆனால் அவைகளில் என்னைக் காண முடியாது.
ச.பா: முன்னமே சொல்லியபடி ஜீவன்களின் உள்ளுறையும் ஆத்மா நானே. ஆத்மா தனித்தே இருக்கும். உலகியலின் தாக்கம் அதற்கு கிடையாது.

பஞ்ச பூதங்களும் என்னுள் அடங்கும். ஆனால் அவைகளுல் நான் இல்லை. இது என் தெய்வீகமான யோகம். (இந்த இடத்தில் யோகம் – தொடர்பு என்ற பொருளில் வருகிறது) அசையும், அசையா பொருட்களை உண்டாக்கி அவை இயங்கும்படி செய்வது நான் தான். நான் காரணம் மட்டுமே.
ச.பா: ப்ரும்மா முதலான ஜீவ ஜந்துக்கள், என்னிடம் இருந்து தோன்றினாலும் நான் அவைகளுக்கு இருப்பிடம் இல்லை. இது தான் தெய்வீகமான ரகசியம். அவைகளிடம் எனக்குத் தொடர்பும் இல்லை. ஆனால், உலகில் இயக்கம் – உயிரினங்கள், மற்றும் தாவரங்கள், சிருஷ்டியின் அனைத்து வகைகளும் தோன்றியது முதல் முடிவு வரை என் மூலமே நடைபெறுகிறது.

அது எப்படி சாத்யம் என்பதை உதாஹரணம் மூலம் விளக்குகிறார். எப்படி ஆகாயத்தில் இருக்கும் வாயு, உலகம் முழுவதும் வியாபித்து இருக்கிறதோ, அது போல நானும் உலகம் முழுவதிலும் வியாபித்து இருப்பதால், எல்லா பிறவிகளும் என்னிடம் அடங்குகின்றன.
கல்ப முடிவில் உலகம் அதன் அனைத்து உயிருள்ளவை, மற்றவை உட்பட, என்னுள் அடங்கி நானாகவே ஆகின்றன. மறுபடியும் அடுத்த கல்ப ஆரம்பத்தில் அவைகளை நான் விடுவிக்கிறேன்.
என் ப்ரக்ருதி – என் இயல்பு – நான் ஏற்றுக் கொண்டுள்ள பொறுப்பு. என்னிடத்தில் ஒடுங்கிய அனைத்து ஜீவ ராசிகளையும் விடுவிக்கிறேன். ஒரு கல்பம் முடிந்து அடுத்த கல்பம் துவங்கும் சமயம் புதிதாக அதே ஜீவ ராசிகள் தோன்றுவது இதனால் தான். அந்த ஜீவ ராசிகள் தன்னிச்சையாக எதையும் செய்யும் நிலையிலும் இருப்பதில்லை. எனவே, இதை என் பொறுப்பு என்று ஏற்றுக் கொண்டுள்ளேன்.
இவ்வாறு செய்யும் பொழுது தானும் கர்மா- வினை என்பதன் சாதக பாதகங்களை அனுபவிக்கத்தானே வேண்டும் என்ற கேள்விக்கு பதிலாக அடுத்த ஸ்லோகத்தில்,
தனஞ்சயா! இந்த செயல்கள் என்னை கட்டுப் படுத்துவதில்லை. பற்றின்றி செய்வதால் வெளிப் பார்வைக்கு நான் செய்வது போல இருந்தாலும், அதன் பலாபலன்களில் என் பங்கு எதுவுமில்லை.

என் தலைமையில் உலகம் மாறி மாறி சுழல்கிறது. சராசரங்கள் இடம் பெயருவதும், வளர்ந்து, மறைவதும் தொடர்ந்து கொண்டே இருப்பதும் என் சங்கல்பத்தாலேயே.
ச.பா: நான் சாக்ஷி மாத்திரமே. ஜீவராசிகள், சுகம் என்றும் துக்கம் என்றும் அனுபவிப்பது அவர்களின் உள்ளுணர்வே. மனம், புத்தி இவைகளால் உணர்ந்து அனுபவிக்கிறார்கள். எந்த விதமான பந்தமும் தனக்கு இல்லையென்றால், மறுபடி மறுபடி சிருஷ்டி எதற்கு? ஈஸ்வரன்- தலைவன் என்று ஒருவர் இருந்து இந்த செயலை செய்வதன் – நாடக பாத்திரங்கள் போல ஜீவ ராசிகளை உலவ விடுவதில் என்ன லாபம் ?

இதற்கு பதில் சொல்வது போல அடுத்த ஸ்லோகம்

ச.பா: நான் ஆதியும் அந்தமும் அற்றவன், மாசில்லாத பரம் பொருள் தான். உலகை வியாபித்து உள்ளவன். ஞானிகள் என்னை வணங்கி ஆராதிக்கின்றனர் என்றாலும் நான் ஸ்வதந்திரமானவன்.

ஆகாயம் போல் நான் வியாபித்து உள்ளேன். என்னை அறியாதவர்கள் நான் அவதாரம் எடுத்து வந்தால் மனிதனோடு மனிதனாக நினைத்து அவமரியாதை செய்கின்றனர். என் பரதத்வத்தை உணராத மூடர்கள். இவ்வாறு என்னை தூஷிப்பதாலேயே துர்கதியை அடைகிறார்கள்.
11.அவர்களின் நம்பிக்கையும் மோகமே- நிலையானதல்ல. அதனால் செய்யும் செயல்களும் நேர்மையானவையாக இருப்பதில்லை. அறிவின்மையால் ஞானம் என்பது எது என்று தெரியாமல் எதையோ அறிவு என்று நம்புகிறார்கள். ராக்ஷஸர்கள், அசுரர்கள் எனப் பிறவி பெறுகிறார்கள். இயல்பான நல்ல குணங்கள் எதுவும் பெறாமல் வீணாகிறார்கள்.

அதுவே அறிவுள்ள சிலர் என் உண்மை நிலையை அறிவார்கள். பார்த்தா! அவர்கள் மகாத்மாக்கள். என் ஈஸ்வரத் தன்மையை புரிந்து கொண்டவர்கள். மாற்று எண்ணம் இன்றி என்னை முழுமுதற் கடவுளாக என்னை வணங்கி வழிபடுவர். நான் அழிவற்றவன், ஆதியும் அந்தமும் இல்லாத பரம் பொருள் என்று அறிவார்கள்.
எப்பொழும் என் நினைவாக இருப்பர். பாடல்களைப் பாடுவர். யாக காரியங்களை எனக்கு அர்ப்பணமாக செய்வர். அன்புடன் வணங்கி தியானம் செய்வார்கள்.
மற்றும் சிலர், யாக, யக்ஞங்கள் செய்து என்னை உபாசிக்கின்றனர். தனிப்பட்ட தெய்வ வழிபாடுகள் என்று சிலர், பலர் சேர்ந்து பஜனையாக சிலர், விஷ்ணுவாக அல்லது பரப்ரும்மாக நினைத்து என்று பலவிதமாக வணங்குவர்.
ச.பா: பலவிதமாக வணங்குகிறார்கள் என்றால், ஒரே தெய்வமாக உன்னை ஏற்றுக் கொண்டதாக ஆகுமா?

இந்த கேள்விக்கு பதிலாக அடுத்த சில ஸ்லோகங்கள்;

நானே க்ருது, நானே யக்ஞம், ஸ்வதா வும் நானே, ஔஷதமும் நானே, மந்த்ரமும், ஆஜ்யமும் நானே, அக்னியும் அக்னியில் செய்யப்பட்ட அஹுதியும் நானே.
க்ருது – அக்னியில் ஹோமம் செய்வது, யாகம் – ஸ்ம்ரிதிகளில் சொல்லப் பட்ட விதிகளுடன் கூடிய யாகம், ஸ்வதா -பொதுவான ஆகாராதிகள், ஔஷதம் – மருந்து, மந்திரம் உச்சரிப்பதும், உச்சரித்துக் கொண்டே அக்னியில் போடப் படுவது ஆஜ்யம், யாகத்தீயும் அதில் போடப் பட்ட-ஆஹுதியான வஸ்துவும் – இவையனைத்தும் யாக சம்பந்தமானவையே.

உலகம் முழுவதற்கும் தந்தை நானே, நானே தாயார், சிருஷ்டி கர்த்தா என்றும் பிதாமஹர் – பாட்டனார், என்றும் அழைக்கப் படும் ப்ரும்மாவும் நானே. பவித்திரமான வேத மந்திரங்களும், ஓங்காரமும், ருக், சாம, யஜுர் வேதங்களும் நானே.
அடைய வேண்டிய இலக்கும் நானே. பர்த்தா – போஷிப்பவனும் நானே. ப்ரபு:- தலைவனும், ஜீவ ராசிகளின் செயலுக்கு சாக்ஷியும் நானே. இருக்கும் இடமும், புகலிடமும், ஆபத்துக்கு உதவும் நண்பனும் நானே.
ஆற்றல் உடையவன், எடுத்த காரியத்தை முடிக்க உதவுபவன்- ப்ரலய: ப்ரலயமாக வந்து அழிப்பவனும் நானே. ஸ்திரமாக இருப்பவன், செல்வங்களின் கருவூலம், பீஜம் -விதைகள், (தாவரங்கள், உயிரினங்கள்மற்றும் அனைத்து உருவங்களும் தோன்றக் காரணமானவன்),அழிவற்றவன்.
அர்ஜுனா! ஆதித்யனாக இருந்து ஒளியும், வெப்பமும் தருபவன், நானே மழையாக நின்று நீரைப் பொழிபவன், இழுத்து நிறுத்துபவனும் நானே, இறுகி இருப்பதை வெளிக் கொணருபவனும் நானே. அம்ருதமும் நானே, ம்ருத்யுவும் நானே. சத் அஸத் – நல்லது, பொல்லாதது என்பதும் நானே.
ச.பா: நிக்ருஹ்ணாமி உத்ஸ்ருஜாமி ச – என்பதற்கு விளக்கம். ஒளி தருவதும், வெப்பம் அளிப்பதும் சூரியனே ஆனாலும் வெவ்வேறு கதிர்கள். சில நாட்கள் அதிக வெப்பமும், சில நாட்களில் குறைவாக இருப்பதும் அந்த கதிர்கள் என்னால் இயக்கப் படுவதால் அல்லது என் வசத்தில் இருப்பதால் தான். அதே போல மழை சில மாதங்களில் மட்டும் பெய்வதும்.

இதுவரை ஒரே தெய்வமா என்ற வினாவிற்கு தான் யார் என்ற விளக்கங்கள்.

மூன்று வேதங்களையும் அறிந்தவர்கள் யாகங்கள் மூலமாகவே என்னை துதிக்கிறார்கள். ஸ்வர்கத்தை அடைவது தான் அவர்களது குறிக்கோள். புண்ய பலனாக, ஸ்வர்கம் சென்று திவ்யமான போகங்களை அனுபவிக்கிறார்கள்.
ச.பா: இந்திரன் நூறு யாகங்களை செய்து இந்திர பதவியை அடைந்தான் என்பது தெரிந்திருக்கும். இவர்கள் ஆசையும் அதுவே.

அங்கு சென்று இந்திரனுக்கு சமமான சுகங்களை அனுபவித்து விட்டு புண்யம் தீர்ந்தவுடன் திரும்ப பூமியில் பிறக்கிறார்கள். இவ்வாறாக த்ரயீ எனும் வேத மார்கங்களை அனுசரித்தவர்களும் தாங்கள் விரும்பிய பலனை பெறுகிறார்கள்.
அநன்யா:ஸ்சிந்தயந்தோ மாம் யே ஜனா: பர்யுபாஸதே| தேஷாம் நித்யாபியுக்தானாம் யோக க்ஷேமம் வஹாம்யஹம் ||
மாற்று எண்ணமின்றி என்னையே நம்பி வணங்குபவர்களின் யோக க்ஷேமங்களை நான் பார்த்துக் கொள்கிறேன். அவர்கள் என்றும் என் பக்தர்களே.

மற்ற தெய்வங்களை பக்தியுடன் துதிப்பவர்களும் அவர்கள் அறியாமலே என்னையே துதிக்கிறார்கள். கௌந்தேய! (அர்ஜுனனின் பெயர்) அறியாமை தான் காரணம்.
யாக யக்ஞங்கள் போற்றும் தெய்வமும் நானே, அதில் செய்யப்படும் தானம் மற்றும் ஹோம திரவியங்களை ஏற்பவனும் நானே, என்பது தெரியாமல் செய்கிறார்கள் சிலர்.
தேவதைகளை வணங்கி வேண்டுபவர்கள் தேவ லோகம் செல்கிறார்கள். பித்ருக்களை – முன்னோர்களை வேண்டுபவர்கள் பித்ரு லோகம் செல்கிறார்கள். பஞ்ச பூதங்களை வணங்குபவர்கள், உலகியல் சுகங்களை நாடி பெறுகிறார்கள். என்னை வணங்குபவனும் என்னையே அடைகிறான்.
என்னை பூஜிக்க சிரமப் பட வேண்டாம், பத்ரம்-இலை, புஷ்பம், பூ, பலம்- பழங்கள், தோயம்- தண்ணீர் – இவைகளில் எதை பக்தியுடன் அளித்தாலும் நான் திருப்தியாக ஏற்றுக் கொள்கிறேன்.
பத்ரம் புஷ்பம் பலம் தோயம் யோ மே பக்த்யா ப்ரயச்சதி |

ததஹம் பக்த்யுபஹ்ருதமஸ்னாமி ப்ரயதாத்மன: ||

அவ்வளவு ஏன்? நீ செய்யும் செயல்களை, உண்ணும் உணவை, தியாகம் செய்வதையும் (யாக கர்மாக்களில்) தானம் செய்வதையும், தவம்செய்வதானால் அதையும் எனக்கு அர்ப்பணம் செய்து விடு.
இச்செயல்களின் பலனான சுபமோ, அசுபமோ உன்னை அண்டாது. – (இவைகளும் உன் இலக்கை அடைய தடைகளே- ) சன்யாச யோகம் – துறவியின் சம நிலை இதுவே. அதன் பின் விடுபட்டவனாகஎன்னை அடைவாய்.
சகல ஜீவ ராசிகளும் எனக்கு ஒன்றே. அனைவரையும்நான் சமமாகவே பார்க்கிறேன். எனக்கு த்வேஷி என்றும் ப்ரியன் என்றும் பாகுபாடு கிடையாது. என்னை பக்தியுடன் வணங்குபவன் உள்ளத்தில் நான் இருப்பேன். அது போலவே அவனும் என் உள்ளத்தில் இருப்பான்.
துராசாரன் எனப் படுபவன் கூட என்னை வணங்கினால் தன் துஷ்டத்தனத்தை விட்டு நேர்மையாவான். அவனும் சாது நல்லவன் என்று எண்ணப்படுவான்.
31.நாளடைவில் தர்மாத்மாவாக நல்ல செயல்களைச் செய்து மன சாந்தி பெறுவான். கௌந்தேயா! நினைவில் வைத்துக் கொள், என் பக்தன் என்றும் நாசம் அடைய மாட்டான்.

கௌந்தேய ப்ரதி ஜானீஹி ந மே பக்த: ப்ரணஸ்யதி ||

பிறப்பினால் தாழ்ந்தவர்கள் என கருதப்படும் ஜீவன் களும் (பெண்கள், வைஸ்யர், சூத்ரர் – இவர்கள் வைதீக காரியங்களில் ஈடுபட அனுமதி மறுக்கப் பட்டிருந்தது) என்னை வணங்கி நல்ல கதி அடைந்துள்ளனர்.
அவ்வாறிருக்க, அறிவுள்ள ப்ராம்மணர்களும், நீதி தவறாத க்ஷத்திரியர்களும் பக்தர்களான ராஜ ரிஷிகளும், என்னை வணங்கி நல் கதியடைவதில் சந்தேகமென்ன?
மன்மனா பவ மத்பக்தோ மத்யாஜி மாம் நமஸ்குரு | |மாமைவேஷ்யஸி யுக்த்வைவாத்மானம் மத்பராயண: ||
மனதில் என் நினைவுடன், என் பக்தனாக, என்னையே துதிப்பவனாக, வணங்கி , என்னையே அடைக்கலமாக எண்ணி இரு. நீ என்னையே வந்தடைவாய்.

ச.பா: வாசுதேவனான நானே பரப்ரும்மம். செய்யும் செயல்களை – க்ருஷ்ணார்ப்பணம் என்று செய்து விடு.

(இதுவரை உபநிஷதான ஸ்ரீமத் பகவத் கீதையில், ப்ரும்ம வித்யையின் யோக சாஸ்திரம் என்பதில் ஸ்ரீ க்ருஷ்ணனும் அர்ஜுனனுக்கும் இடையில் நடந்த சம்பாஷணையில் ராஜ வித்யா, ராஜ குஹ்யோ என்ற ஒன்பதாவது அத்யாயம் )

அத்யாயம்-10 விபூதி யோகம்

இதற்கு முன் 7,9 அத்யாயங்களில் பகவான் ஸ்ரீ க்ருஷ்ணரின் உபதேசங்கள் எதை எப்படி செய்வதால் என்ன பலன் என்ற விஷயங்கள் சொல்லப்பட்டன. 9 வரை ஒரு விதமான உபதேசம் – செய், கடமையை செய், யோகம், அதனுடைய வகைகள், மரணத்திற்கு பின்னும் முன்னும்- எல்லாமே செயல் செயல் -செயல் தான். உட்காராதே, எழுந்திரு, இதை செய், அதைச் செய் என்று பெற்றவர்கள் கூறுவது போல – தஸ்மாத் யுத்யஸ்வ – ஒவ்வொரு விஷயமும் கடைசியில் இந்த வாக்கியத்தோடு முடியும்- அதனால் சண்டை போடு. உறவினர்களைக் கொல்வதா என்று குழம்பிய மனதை தெளிவுபடுத்த சொல்லிக் கொண்டே வரும் பொழுது ஏதோ கதை கேட்பது போல கேட்டு விட்டு அதோடு விட்டு விடக் கூடாது என்பது போல கடமையைச் செய் – என்றதோடு நிற்காமல், யுத்யஸ்வ – யுத்தம் செய் என்று நினைவு படுத்திக் கொண்டே வந்தார்.

முன் அத்யாயத்தில் – “மன் மனா பவ” என்று சொன்னதன் தொடர்ச்சியாக தன்னை வெளிப் படுத்திக் கொள்கிறார். நீ யார், உன்னால் எப்படி காப்பாற்ற முடியும்? என்ற கேட்டு விட்டால், என்பது போல தன் ஸ்வரூபத்தை விவரிக்கிறார்.

மறுபடியும் சொல்கிறேன், உன் நன்மைக்காக என்று தொடங்குகிறார்.

1-3. என் சக்தி அல்லது ப்ரபாவம் என்ன என்பதை தேவர்களோ, மஹரிஷிகளோ கூட முழுமையாக அறிய மாட்டார்கள். நான் தான் தேவர்களுக்கும், மஹரிஷிகளுக்கும் முதன்மையானவன்.

நான் ஆதியோ அந்தமோ இல்லாதவன். அதனால் பிறப்பும் இறப்பும் இல்லை. உலகின் நாயகன் – இவ்வாறு என்னை அறிபவன் தான் அறிவுடையவன். மனிதர்களுள் இந்த அறிவுடையவர்களே, பாபம் அகல, முக்தி அடைகிறார்கள்.

4-5. பல விதமான குணங்கள்- புத்தி,ஞானம், மோகமின்றி இருத்தல், பொறுமை, சத்யம், அடக்கம், வணங்கி இருத்தல்,

சுகம், துக்க, நிறைவாக இருத்தல், இல்லாமை, பயம், பயமின்றி இருத்தல்,

அஹிம்சை, அனைவரையும் சமமாக எண்ணி நடத்துதல், மனதில் சந்தோஷம், தவம், தானம், புகழ், இகழ்,

இவையனைத்தும் உலகில் உள்ளோர்களை ஆட்டிப் படைக்கும் உணர்வுகள். இவையனைத்தும் என்னிடமிருந்தே தோன்றுவதே.

சப்த ரிஷிகள், மனு புதல்வர்களான நால்வர் – இவர்கள் என் மானஸ புத்திரர்கள். இவர்கள் தான் உலகில் பிரஜைகள் தோன்றக் காரணமானவர்கள்.
என் விபூதியையும், யோக சாதனைகளையும் அறிந்தவர்கள், அசைக்க முடியாத யோக பலம் பெற்றவர்கள் ஆவார்கள்.
ச.பா: ப்ருகு முதல் வசிஷ்டர் வரையிலான ஏழு ரிஷிகள் தான் பரம்பரையான ஆசிரியர்கள். இவர்கள் மூலம் தான் வேதங்கள், பரம்பரையான சாஸ்திரங்கள் கற்பிக்கப் பட்டன. மனுவின் வழியில் தான் அரச குலம் வந்தது. அவர்கள் தான் தலைவர்கள். நேரடியாக பகவானிடமே உபதேசம் பெற்றவர்கள். பகவான் விஷ்ணுவின் அம்சமாகவே கருதப் படுபவர்கள். அந்த அளவு ஞானமும், ஆற்றலும் பெற்றவர்கள். தற்கால மனித பிறவிகள் அவர்கள் வழித் தோன்றல்களே. மனித இனத்தின் புத்தியும், செயல் திறனும் அவர்களிடமிருந்து வந்ததே.|

பர ப்ரும்மமே வாசுதேவனான நான் – ஸ்ருஷ்டி கர்த்தா நான்- அளவற்ற பிரபாவம் உடையவன்- என்னிடமிருந்தே அனைத்தும் உற்பத்தியாகி பெருகி தொடர்ந்து வருகின்றன என்பதை அறிந்து ஞானிகள் துதிக்கிறார்கள்.
இவர்கள் என்னைப் பற்றிய செய்திகளை உலகில் கதைகளாக, பாடல்களாக, ஆடல்களாக பரப்புகின்றனர். இவர்களுக்கு என்னைத் தவிர வேறு சிந்தனையே இல்லை. இதிலேயே சந்தோஷம் திருப்தி இவர்களுக்கு.
இப்படி என் சிந்தனையாகவே உள்ள பக்தர்களுக்கு நானே புத்தி யோகம் அருளுகிறேன்.
இவர்களுக்கு அக்ஞானம் என்பதே இல்லையா என்றால், பகவான் சொல்கிறார், உண்டு. சில சமயங்களில் அந்த அறியாமை வெளிப்படும் பொழுது நான் ஞான தீபத்தால் அந்த அக்ஞான இருட்டை போக்கி விடுவேன்.
ச.பா: அறியாமை வெளிப் படுவது என்பது எப்படித் தெரியும்? நான் அவர்கள் அந்த:கரணம் என்ற ஆழ் மனதிலேயெ உறைகிறேன். அதனால் அவர்கள் சித்தம் செல்லும் வழி தெரிந்து விடும். அவர்களின் பக்தியே எண்ணெய், தியானமே திரியாக அந்த ஞான தீபம் எரியும். முன் சொன்னபடியே, தியானமும், ஒரு முனைப்பாடும் அவர்கள் புலன்களை வெல்ல உதவியிருக்கும்.

அர்ஜுனன் தன் சந்தேகத்தை சொல்கிறான்:

க்ருஷ்ணா! வசிஷ்டர் முதலான ரிஷிகள், நீதான் பர ப்ரும்மம், மிகச் சிறந்த ஆற்றலும் பெருந்தன்மையும் உடையவன். , மாசில்லாதவன், சாஸ்வதமான ஆதி புருஷன், விபு, என்றெல்லாம் சொல்லக் கேட்டிருக்கிறேன். தேவரிஷி நாரதரும், அஸித், தேவலன், வியாசன் போன்ற பெரியவர்களும் சொல்லக் கேட்டிருக்கிறேன். இப்பொழுது நீயும் சொல்கிறாய். அதனால் இவையெல்லாம் உண்மையாக இருக்கும் என்று நம்புகிறேன். ஆனால் உள்ளபடி உன்னை தேவர்களோ, தானவர்களோ அறிந்ததாகத் தெரியவில்லை. உன்னை உள்ளபடி நீயேதான் அறிவாய்.

புருஷோத்தமா! ஜகத்பதே! தேவ தேவா! இந்த உலகை ஸ்ருஷ்டித்து, காப்பவனும் நீயே.

உன்னுடைய விபூதியை நீயே தான் எனக்கு விளக்க வேண்டும். உலகில் உன்னைக் காண முடியுமா? எந்த ரூபத்தில் நான் காண்பேன்? உலகம் முழுவதும் வியாபித்துள்ளேன் என்றாய்? எப்படி? சதா நினைத்து பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன், எப்படி உன்னை கண்டு கொள்வேன், எந்தெந்த இடத்தில் எப்படியெப்படி இருப்பாய் ?

நீ சிறந்த யோகி என்று தெரிந்து கொண்டேன், உன்னை நினைத்து தியானம் செய்ய விரும்புகிறேன். எந்த விதமான ரூபத்தில் நான் தியானம் செய்ய வேண்டும் என்று சொல்.

உன்னுடைய யோக சாதனகளையும், விபூதியையும் பற்றி இன்னும் நிறைய சொல்லு. (விபூதி என்பது ஐஸ்வர்யம் என்று பதத்தின் பொருள். பதவி அல்லது தகுதி என்று எடுத்துக் கொள்வோம்) கேட்கவே அம்ருதமாக இருக்கிறது. கேட்க கேட்க திகட்டாமல் அம்ருதம் உண்டது போலவே உணருகிறேன்.

ஸ்ரீ பகவான் சொல்கிறார்:

சொல்கிறேன், கேள். முக்கியமானவற்றை சொல்கிறேன். என் விபூதிகள் அனந்தமானவை. சொல்லச் சொல்ல விரியும்.

குடாகேசா! ஜீவராசிகளின் ஹ்ருதயத்தில் ஆத்மாவாக வசிக்கிறேன். அனைத்து சரா சரங்களிலும் ஆதியும், அந்தமும், மத்தியிலுமாக இருப்பது நானே.

ஆதித்யர்களில் நான் விஷ்ணு. க்ரகங்களில் ஓளியைத்தரும் ரவி-சூரியன். மருத் என்ற தேவதைகளுள் நான் மரீசி. நக்ஷத்திரங்களுள் நான் சந்திரன்.

வேதங்களில் நான் சாம வேதம். தேவர்களில் இந்திரன். இந்திரியங்களில் மனம். ஜீவராசிகளில் சேதனா எனும் அறிவு.

ருத்ரர்களுள் சங்கரன். யக்ஷ ராக்ஷஸர்களுள் குபேரன். அஷ்ட வசுக்களில் நான் பாவகன் என்ற அக்னி. உயர்ந்த மலைகளில் நான் மேரு.

புரோஹிதர்களில் முக்யமான ப்ருஹஸ்பதி நானே. சேனைத் தலைவர்களில் நான் ஸ்கந்தன். நீர் நிலைகளில் சாகரன்.

மஹர்ஷிகளில் ப்ருகு. எழுத்துக்களில் ஏகாக்ஷரமான ப்ரணவம். யக்ஞங்களில் ஜபமாக அசையாத மலைகளில் ஹிமாலயமாக,

மரங்களில் அஸ்வத்த என்ற அரச மரம். தேவ ரிஷிகளில் நாரதர். கந்தர்வர்களில் சித்ர ரதன். சித்தர்களில் கபிலன் என்ற முனிவன்.

குதிரைகளில் உச்சைஸ்ரவஸம் – யானைகளில் நான் ஐராவதம். இவை இரண்டும் அம்ருத மதன சமயத்தில் பாற்கடலில் தோன்றின. மனிதர்களுள் நான் அரசன். (நராதிபன்)

ஆயுதங்களில் நான் வஜ்ரம். பசுக்களில் காமதேனு. கந்தர்பன் என்ற மன்மதன் நானே. சர்ப்பங்களில் வாசுகி.

நாகங்களில் அனந்தன். நீர் சம்பந்தமானவைகளில் வருணன். பித்ருக்களில் அர்யமா (அர்யமா என்பவர் பித்ரு லோகத்தின் அரசன்)

தைத்யர்களில் நான் ப்ரஹ்லாதன். ஓயாமல் நகர்ந்து கொண்டேயிருப்பதில் நான் நேரம். மிருகங்களில் நான் சிங்கம் (ம்ருகேந்த்ரன்) பக்ஷிகளில் வைனதேயன்.

பரிசுத்தம் செய்யும் வஸ்துக்களில் நான் பவனன் என்ற வாயு. சஸ்திரம் தரித்தவர்களில் நான் ராமன். நீர் வாழ் ஜந்துக்களில் நான் மகரன். ஓடி வரும் நதிகளில் நான் ஜாஹ்னவி -கங்கை.

ஸ்ருஷ்டியின் ஆதி, மத்யம், அந்தம் நானே. வித்தைகளில் அத்யாத்ம வித்யா. விவாதங்கள் என்பதில் நான் வாதம். (பேச்சு பொதுவானது. ஏதோ ஒரு விஷயத்தில் உண்மையை கண்டு பிடிக்க ஆதாரங்களுடன் பேசுவது விவாதம்.)

அக்ஷரங்களில் நான் அகாரம். சமாஸம் என்பதில் நான் த்வந்த ( ஸம்ஸ்க்ருத இலக்கணத்தில் சமாசம் என்று ஒரு பிரிவு. அதில் நான்கு வகையுண்டு.)

என்றும் மாறாத அளவுகளில் க்ஷணம் என்பது காலத்தின் மிக குறைந்த பக்ஷ அளவீடு. உலகத்தின் முகமாக – ப்ரதானமாக இருக்கும் தாதா – ப்ரும்மா.

அபஹரிக்கும் பொருட்களில் நான் ம்ருத்யு. செல்வத்தை அபஹரிப்பவனும், அளிப்பவனும் நானே. பெண்களில், கீர்த்தி, ஸ்ரீ, வாக் என்ற மூன்று பெண்களும் நானே. ஸ்ம்ருதி என்ற நினைவாற்றல், மேதா என்ற சாமர்த்யம்,(ஆற்றல்) த்ருதி: எனும் த்ருடமான கொள்கை பிடிப்பு, க்ஷமா- பொறுமை. இந்த குணங்களும் நானே.

ஸாம வேதத்தில் ப்ருஹத் சாமா என்பதாகவும், சந்தஸ் எனும் காவ்ய அமைப்பில், காயத்ரி சந்தஸாகவும், மாதங்களில் மார்கசீர்ஷம் என்ற மார்கழியாகவும், ருதுக்களில் பூக்களை மலரச் செய்யும் வசந்தமாகவும் இருக்கிறேன்.

ஏமாற்று வித்தைகளில் த்யூதம்- சூதாட்டம் . தேஜஸ்வி என்பவர்களின் தேஜஸ். உழைப்பும் நானே, வெற்றியும் நானே. சாத்வீகமானவைகளின் சத்வ குணமும் நானே.

வ்ருஷ்னீ என்ற சமுகத்தில் நான் வாசுதேவன். பாண்டவர்களில் தனஞ்ஜயன். முனிவர்களில் வ்யாஸன். கவிகளில் உசனஸ் என்ற கவி (கவி என்ற சொல் வேதங்களில் முனிவன் என்ற பொருளில் பயன்பட்டதாம். அதிகம் கேள்விப் படாத உசனஸ் என்பவரைப் பற்றி ஏன் சொன்னார் என்பது பற்றி ஆராய்ச்சியாளர்கள் ஆய்வுகள் செய்துள்ளனர். தமிழின் தொல்காப்பியர் இவர் வழி வந்தவராக சொல்லப் படுகிறது.)

தண்டனைகள் என்பதில் நான் தண்டம் – தடி – அடிக்க பயன்படுவது. ஜயித்து ஆள வேண்டும் என்று விரும்புபவர்களில் நீதி என்ற சாஸ்திரமாவேன். ரகசியமாக சாதனைகள் செய்பவர்களின் மௌனம். ஞானிகளில் ஞானம்.

எந்த பொருளானாலும் அதன் கருப் பொருளாக இருப்பது நானே. சராசரங்களிலும் நான் இல்லாதது என்று ஒரு பொருள் இல்லவே இல்லை.

என் விபூதிகளுக்கு முடிவே கிடையாது. உத்தேசமாக ஒரு சிலவற்றை சொன்னேன். சொல்லி விளக்க முடியாத அளவு விஸ்தாரமானது என்ற வரை தெரிந்து கொள்.

சிறந்தது, சத்வமானது, லக்ஷ்மீகரமானது. தீர்வானது, என்று கண்டால் அதில் என் தேஜஸின் ஒரு அம்சம் இருப்பதாக தெரிந்து கொள்.

அல்லது இப்படி தெரிந்து என்ன ஆகப் போகிறது. அர்ஜுனா! நான் ஒருவனே அனைத்திலும் வியாபித்து இருப்பவன் – என் அம்சமே ஜகத் – உலகமாக உருப் பெற்று நிலைத்துள்ளது.

(இதுவரை உப நிஷதான ஸ்ரீமத் பகவத் கீதையின், ப்ரும்ம வித்தையின் யோக சாஸ்திரத்தில், ஸ்ரீ க்ருஷ்ண அர்ஜுன சம்பாஷணையில் விபூதி யோகம் என்ற பத்தாவது அத்யாயம்.)

அத்யாயம் -11 விஸ்வரூப தர்ஸனம்

என் ஒரு அம்சமே உலகம் முழுவதும் வியாபித்து காக்கிறது, என்று பகவான் சொன்னதை அடுத்து அர்ஜுனன் அந்த ரூபத்தை நான் காண வேண்டுமே என்று தன் விருப்பத்தை தெரிவிக்கிறான்.

அர்ஜுனன் கேள்வி: எனக்காக எனக்கு அனுக்ரஹம் செய்ய என்றே அரிதான அத்யாத்ம விஷயங்களை விளக்கிச் சொன்னாய் க்ருஷ்ணா! என் மோகம் விலகியது. உன் வாயாலேயே உன் பெருமையை கேட்கும் பேறு பெற்றேன். அழிவற்றவன் நீ. உலகின் ஜீவராசிகளுக்கு உன்னுடைய கருணையும் அளவற்றது.

அவ்வாறு நீ உன் சுய ரூபத்தை சொல்லக் கேட்டபின் அந்த ரூபத்தை காணவும் என் மனம் விழைகிறது. புருஷோத்தமா! அது முடியுமா? யோகேஸ்வரா, ப்ரபோ! எனக்கு அந்த திவ்ய ரூபத்தைக் காட்டு.

ஸ்ரீ பகவான் சொல்கிறார்:

பாரேன். என் திவ்யமான ரூபங்களையும், நூற்றுக் கணக்காக, ஆயிரக் கணக்காக, பல வண்ணங்களிலும், உருவங்களிலும் இருப்பதை காணுவாய்.

ஆதித்யர்களை, வசுக்களை, ருத்ரர்களை, அஸ்வினி குமார்களை, மருத் கணங்களை, இது வரை காணாத பல ரூபங்களை, ஆச்சர்யம் அளிக்கும் விஷயங்களை காண்பாய். இருந்த இடத்தில் இருந்தபடியே உலகம் முழுவதையும் சரா சரங்களையும் இன்னும் என்ன வேண்டுமோ அனைத்தையும் என் உடலில் காண்பாய்.

ஆனால்,

தெய்வீகமான என் யோக ரூபத்தை இந்த மனித கண்களால் காண இயலாது. தெய்வீகமான கண்கள் தருகிறேன். பார்.

தான் கேட்டதையும் கண்டதையும் உடனுக்குடன் அரசனான திருதராஷ்ட்ரனுக்கு தெரிவித்துக் கொண்டிருந்த சஞ்சயன், சொல்கிறான்

(இதுவரை பகவான் சொன்னார் என்றும் அர்ஜுனன் கேள்விகள் நமக்கு சொல்லவே என்பது போல ஒரு மன நிலையில் இருந்தோம். சஞ்சயன் வந்தான்- அரசனுக்குத் தான் முதல் காட்சி என்பது போல அவனது வர்ணனைகள் மூலமே திவ்ய ரூபத்தைக் காணப் போகிறோம்)

ராஜன்! பரம யோகேஸ்வரன் ஸ்ரீ க்ருஷ்ணன். தன் தெய்வீகமான ரூபத்தை பார்த்தனுக்கு காட்டுகிறான்.

சஞ்சயன் பிரமிப்பு அகலாத குரலில், ஆஹா, எத்தனை முகங்கள், வாய்கள், கண்கள், எவ்வளவு அத்புதமான காட்சி. எவ்வளவு திவ்யமான ஆபரணங்கள். அனேக திவ்ய ஆயுதங்கள்.

இது ஒரு நல்ல ஸ்லோகம்:

திவி சூர்ய சஹஸ்ரஸ்ய பவேத் யுகபதுத்திதா |

யதி பா: சத்ருஸீ ஸா ஸ்யாத் பாஸஸ் தஸ்ய மஹாத்மன: ||

दिवि सूर्य सहस्रस्य भवेद्युगपदुथिता | यदि भा: सदृशी सा स्यात् भासस्तस्य महात्मन: ||

ஆகாயத்தில் திடுமென ஆயிரம் சூரியர்கள் ஒரே நேரத்தில் தங்கள் தன் முழு ஓளியுடன் உதித்தால் எப்படி இருக்கும். இந்த மகானின் தேஜஸ் அதற்கு இணையாக உள்ளது.

அங்கு ஓரிடத்தில் இருந்து உலகம் முழுவதும் வியாபித்த, பல விதமாகவும், தனித் தனியாகவும் தேவ தேவனின் சரீரத்தில் பாண்டவனான அர்ஜுனன் கண்டான்.

நிற்க முடியவில்லை. மயிர் கூச்செரிய ஆச்சர்யத்துடன் கூப்பிய கரங்களுடன் தலை வணங்கி அர்ஜுனன் துதிக்கலானான்.

தேவ தேவா, உன் சரீரத்தில் அனைத்தையும் காணுகிறேன். ஜீவராசிகளின் விசேஷமான கூட்டங்கள். இதோ ப்ரும்மா, கமலாஸனத்தில், ரிஷிகள், திவ்யமான நாகங்கள்.

சங்கர பாஷ்யம்: முதலில் சிருஷ்டிக்கு காரணமான ப்ரும்மா, கமலாஸனத்தில், கையில் கலசத்துடன் – பூமியின் நடு பாகத்தில், மேருவே விதைகள் நிரம்பிய கலசமாக -பூமியே கமலம் என்ற தாமரை – வசிஷ்டர் முதலான ரிஷிகள், வாசுகி போன்ற நாகங்கள் சூழ)

கணக்கில்லாத புஜங்கள், வயிறு, வாய், கண்கள் இவற்றுடன் அனந்தமான ரூபத்தைக் காண்கிறேன். ஆதியோ, மத்யமோ, முடிவோ தெரியவில்லை. விஸ்வேஸ்வரா, உன் விஸ்வரூபம் இது.

கிரீடம், கதை, சக்ரம் இவைகளை காண்கிறேன். உன் தேஜஸ் அண்டாண்டங்களையே ஒளி மயமாக ஆக்கி இருப்பதைக் காண்கிறேன். அந்த ஒளி வெள்ளத்தில் உன்னை காண முடியாமல் கண் கூசுகிறது. கொழுந்து விட்டெரியும் நெருப்போ, சூரிய ப்ரகாசமோ, அதனுள் அளவில்லாத உன் தேஜஸை காண்கிறேன்.

இந்த காட்சி எனக்கு உன் யோக சக்தியை உணரச் செய்கிறது.

உலகில்அறிய வேண்டிய பொருள் நீயே, குறைவற்றவன்- அக்ஷரன், இந்த உலகின் ஆதாரம் நீயே. அழிவற்றவன் நீ. சாஸ்வதமான தர்மத்தை காப்பாற்றுபவன். என்றும் வாழ்ந்திருக்கும் புருஷோத்தமன் நீதான் என்று தெரிந்து கொண்டேன்.

ஆதி, மத்யம், அந்தம் இல்லாதவன், அளவில்லா பராக்ரமம் உடையவன். பராக்ரமம் மிக்க நீண்ட புஜங்கள், சந்திரனும் சூரியனும் கண்களாக, வாயில் ஒளிப் பிழம்பாக ஹுதாஸனன் என்ற அக்னி, உலகமே உன் தேஜஸால் ப்ரகாசமாகத் தெரிகிறது.

வானமும் பூமியும் ஒன்றாக ஆகும் படி இணைந்து உன் உருவம் வளர்ந்து பூமியை வியாபித்து, திசைகள் எல்லாம் பரவி இருக்க உன் உருவம் அத்புதமாக இருக்கிறது. மூவுலகத்தாரும் செய்வதறியாது திகைத்து நிற்கின்றனர்.

தேவர்கள் கூட்டம் தள்ளி நின்று பார்த்துகொண்டிருக்க, சிலர் பயந்து கைகூப்பி நிற்க, மஹர்ஷி சித்தர்கள் கூட்டம் சற்றே தைரியம் வந்தவர்களாக, கை கூப்பி துதிக்கிறார்கள்.

ருத்ர, ஆதித்ய, வசுக்கள் மற்றும் சாதுக்கள், அஸ்வினௌ, (இருவர்) மருத் என்ற கூட்டம், உஷ்மபா என்ற பித்ரு தேவதைகள், கந்தர்வர்கள், (ஹா ஹா ஹூஹூ போன்றவர்கள்) யக்ஷ,(குபேரன் போன்றோர்) அசுர, (விரோசனன் போன்றோர்) சித்தர்கள் (கபிலர் போன்றோர்) கூட்டம் என்ன நடக்கிறது என்று புரியாத பாவனையுடன் கண் கொட்டாமல் பார்த்துக் கொண்டிருக்கின்றனர்.

இந்த ரூபம் கண்டவரை கலக்குகிறது. என்னையும் தான். பெரிய உருவம், கணக்கில்லாத கண்களும் முகமும், புஜங்களும் , பெரிய பற்களும், உதரமும் ஒருவன் தானா என்ற ஐயமும் எழுகிறது.

என் மனம் தடுமாறுகிறது, பூமிக்கும் வானத்துக்குமாக எழுந்து நிற்கும் பல வண்ணங்கள் மிளிர, பெரிய முகத்தில் விசாலமான கண்களும், பயங்கரமான பற்களும், காலானல – ப்ரலய காலத்தீ போல ஜ்வலிக்கும் முகங்கள் (வாய்) – இந்த ஒளியில் என்ன திசை என்று தெரியவில்லை. ஜகன்னிவாஸா! தேவேஸ! ப்ரஸீத கருணை செய்வாய்.

இது என்ன காட்சி. த்ருதராஷ்ட்ரனுடைய புத்திரர்கள், அவர்களைச் சார்ந்த அரசர்களுடன் கூட , பீஷ்மரும், த்ரோணரும், சூத புத்ரனான கர்ணனும், நம் பக்கத்து அரசர்கள் மற்றோரும் சேர்ந்து வேக வேகமாக உன் வாயில் வந்து விழுகிறார்கள். சிலர் வாய் உள்ளே நுழையும் முன் கடைவாய் வழியாக தொங்கியபடி தலை எது, உடல் எது- நசுக்கப் பட்டவர்களாக தெரிகிறார்கள்.

வேகமாக ப்ரவகித்து ஓடும் நதி நீர், கடலை நோக்கியே செல்லுவது போல இங்கு மனிதனாக வீரன் என்று பெயர் பெற்ற அரசர்கள், தகிக்கும் உன் வாய்க்குள் வந்து விழுகிறார்கள்.

எரிந்து கொண்டிருக்கும் விளக்கை தானே நாடி வந்து விழுந்து நாசம் அடையும் விட்டில் பூச்சிகளைப் போல வேக வேகமாக வந்து நாசமாகிறார்கள். அருகில் வரும் பூச்சியை இழுத்துக் கொள்ளும் ஜந்துவைப் போல உன் நாக்குகள் அவர்களை இழுத்து விழுங்குகின்றன.

இந்த உக்ர ரூபம் எதற்கு? எனக்கு புரியவில்லையே. தேவ தேவனே, ப்ரசீத, கருணை செய் – முழு முதற் கடவுள் நீ தானே- உன் மன ஓட்டம் என்னால் அறியக் கூடுமா – நீயே எனக்கு புரியும்படி சொல்லு.

ஸ்ரீ பகவான் சொல்கிறார்.

நான் காலரூபன். லோகம் முடிவடையும் பொருட்டு வந்துள்ளவன். உலகை சுருட்டி எடுத்துச் செல்ல வந்தவன். இந்த யுத்த பூமியில் யோத்தா என்று சண்டையிட வந்தவர்களில் உன்னைத் தவிர வேறு எவரும் மிஞ்சப் போவதில்லை.

அதனால், எழுந்திரு. எதிரிகளை வென்று, ராஜ்யத்தை அடைந்து புகழ் பெறுவாய். சவ்ய சாசின்! (அர்ஜுனனின் பெயர்) நிமித்தம் தான் நீ, என்னால் முன்னாலேயே இவர்கள் காலம் இது வரை தான் என்று உறுதி செய்யப் பட்டு விட்டது.

த்ரோணர், பீஷ்மர், ஜயத்ரதன், கர்ணன் மற்றும் யுத்தம் செய்ய வந்துள்ள வீரர்கள் என்னால் ஹதம் செய்யப் பட்டு விட்டார்கள். பெயரளவுக்கு தான் யுத்தம். அவர்களை நீ சுலபமாக வெற்றி பெறுவாய்.

சஞ்சயன் சொல்கிறான்.

அரசே, இதைக் கேட்டு அர்ஜுன ன் நடு நடுங்கி விட்டான். கை கூப்பி வணங்கி குரல் தழ தழக்க பயந்த படி திரும்பவும் வணங்கி ஏதோ சொல்கிறான்.

அர்ஜுனன்: ஹ்ருஷீகேஸ! உன் புகழை உலகத்தார் மகிழ்ந்து பாடுவது ஏற்றதே. ராக்ஷஸர்கள் கூட்டம் திசைக்கொன்றாக பறந்து விட்டது. விஷயம் அறிந்த சித்தர்களும் மற்றவர்களும் வணங்குகிறார்கள்.

ஏன் வணங்க மாட்டார்கள்? மஹாத்மன்! ப்ரும்மாவுக்கும் முந்தைய ஆதி புருஷன் நீ. ஜகன்னிவாஸ – ஜகமெல்லாம் உன்னுள் அடக்கம். தேவ தேவன், முடிவில்லாத, அக்ஷரன். சத் அஸத் இவைகளுக்கும் அப்பாற்பட்டவன்.

ஆதி தேவனான புருஷன், முழு முதற் கடவுள், விஸ்வம் எனும் உலகங்கள் அனைத்துக்கும் ஆதாரம். நீ அறியாதது எதுவும் இல்லை. அநந்த ரூபனே, நீயே வடிவமைத்ததே இந்த உலகங்கள். பரந்தாமா!

வாயு, யமன், அக்னி, வர்ணன், சந்திரன், ப்ரஜாபதி அனைத்தும் நீயே. பாட்டனுக்கு பாட்டனும் நீயே. பல்லாயிரம் நமஸ்காரங்கள். திரும்பத் திரும்ப நமஸ்காரங்கள்.

முன்னும் பின்னும், சுற்றிலும் என்று உன் தோற்றத்துக்கு வணக்கங்கள். சர்வமும் நீயே, அளவில்லாத விக்ரமம் உடைய நீ வேண்டியதை அடைவதில் சந்தேகமென்ன.

சகா, நண்பன் என்று யோசியாமல் சொன்ன வார்த்தைகளை மன்னிப்பாய். ஹே யாதவா, ஹே க்ருஷ்ணா, நண்பனே என்று பல முறை உன் மகிமை தெரியாமல் அருகாமை காரணமாக அன்பினால் சாதாரணமாக எண்ணி அழைத்தேனே, அது என் பிழை.

(இதையே ஆண்டாளும் தன் பாசுரத்தில் – அறியாத பிள்ளைகளோம் அன்பினால் உன்னை சிறு பேரழைத்தனையும் சீறி யருளாதே என்கிறாள்)

அலட்சியமாக பேசியிருந்தாலோ, விளையாடும் பொழுதும், கூடியிருந்து உண்ணும் பொழுதும், ஒரு முறையோ, பல முறையோ அனைத்தையும் மறந்து மன்னிக்க வேண்டுகிறேன்.

உலகத்தின் தந்தை ஸ்தானத்தில் உள்ளவன். சரா சரத்திலும் பூஜிக்கத் தகுந்தவன். சிறந்த குரு. உன்னைத் தவிர இந்த தகுதி வேறு யாருக்கு உண்டு.

அதனால் உன் கால் தொட்டு வணங்குகிறேன். வணங்க வேண்டிய ஈஸ்வரன் நீயே என்று உணர்ந்து கொண்டேன். அதனால் மகனிடம் தந்தை போலும், பிரியமான நண்பனிடம் நண்பன் போலும், அன்புடையவனிடம் அதே போல அன்பு வைத்தவன் போலவும் என்னை பொறுத்தருள்க.

முன் காணாத ரூபம், இதைக் கண்டு மகிழ்ந்தேன். பயமும் கூட. மனம் நடுங்கி விட்டது. பழைய ரூபத்தையே காட்டு, தேவேஸ, ப்ரசீத.

கிரீடம் அணிந்து நான்கு புஜங்களிலும் கதையும் சக்கரமும், ஆயிரம் கைகளுடன் என் எதிரில் வர வேண்டும், விஸ்வமூர்தே.

ஸ்ரீ பகவான் சொல்கிறார்.

நானே விரும்பி இந்த ரூபத்தை உனக்கு காட்டினேன். ஒளி மயமான உலகங்கள் அனைத்தையும் என் யோக பலத்தால் காணச் செய்தேன். உன்னையன்றி வேறு எவரும் கண்டிராத காட்சி இது.

வேத அத்யயனங்களை முழுமையாக செய்தவர்களும் கண்டிலர். தானம் செய்து உயர்ந்தவர்களும் கண்டிலர். கர்ம மார்கத்தை கிரமமாக அனுஷ்டித்தவர்களோ, உக்ரமான தவம் மேற்கொண்டவர்களோ கூட இந்த ரூபத்தைக் கண்டதில்லை. நீ ஒருவன் தான் என் அருளால் காண முடிந்திருக்கிறது.

(வேத மார்கத்தை அனுஷ்டிப்பதால் பலன் இல்லையென்றோ மற்ற தானம் தவம் முதலானவை பயனில்லை என்றோ பொருள் இல்லை. இந்த ரூபம்- விஸ்வரூபமான இந்த ரூபம் கண்டதில்லை.

மயா ப்ரஸன்னேன தர்ஸிதம் – நானே மனம் உவந்து உனக்கு கொடுத்த காட்சி இது. மற்ற சாதகர்களுக்கு கொடுத்த காட்சியோ, அனுபவமோ வேறு பட்டிருக்கலாம். )

இந்த பயங்கரமான ரூபத்தைப் பார்த்ததால் என்னிடம் நீ பயப்படவோ தயங்கவோ வேண்டாம். பழையபடி என் உற்ற தோழனாக அன்புடன் இரு.

சஞ்சயன் சொல்கிறான்: இப்படி சொல்லி விட்டு, வாசுதேவன் தன் பழைய ரூபத்தையே எடுத்துக் கொண்டான். மஹாத்மா அவன். சௌம்யமான தன் பழைய உருவில் வந்து பயந்து போன அர்ஜுன னை சமாதானப் படுத்துகிறான்.

அர்ஜுனனும் சமாதானம் அடைந்து அப்படி, இந்த மனித உருவம் திரும்ப காணக் கிடைத்ததே என்று தன் மகிழ்ச்சியைத் தெரியப் படுத்தினான். என் பழைய புத்தியும், இயல்பும் திரும்பப் பெற்றேன் என்றான்.

ஸ்ரீ க்ருஷ்ணர் சொன்னார்.

மிக அரிதான இந்த காட்சியை தேவர்களும் காண விரும்புவார்கள். முன்னே சொன்னபடி, வேத ஞானமோ, தவம், தானமோ செய்து கரை கண்டவர்கள் கூட நீ இப்பொழுது பெற்ற காட்சியைக் காண முடியாது. என்னிடம் அபரிமிதமான பக்தி, நம்பிக்கையை வைத்தவர்கள் அன்றி, எனக்கு நெருக்கமானவர்கள் யாரும் இல்லை. என்னை அறியவோ, காணவோ, என் தத்வத்தை புரிந்து கொள்ளவோ , என்னிடமே ஐக்யமாகவோ, பக்தி தான் சாதனம்.

அடுத்து வரும் ஸ்லோகம் கீதையின் சாரமாக கருதப் படுகிறது.

மத்கர்மக்ருத் மத்பரமோ மத்பக்த: சங்கவர்ஜித: | நிர்வைர: சர்வ பூதேஷு ய: ஸ மாமேதி பாண்டவ||

मत्कर्मकृत् मत्परमो मद्भक्त: संग वर्जित: | निर्वैर: सर्व भूतेषु य: स मामेति पाण्डव ||

பாண்டவா! என் சம்பந்தமான செயல்களையே செய்பவன், என்னையே அனைத்தும் என்று நம்புபவன், என் பக்தனாக வேறு எந்த தொடர்பும் தேவையில்லையென்று இருப்பவன், உலகில் அனைத்து ஜீவராசிகளிடமும் விரோதம் இன்றி அன்புடன் பார்ப்பவன், அவன் என்னை கண்டிப்பாக வந்தடைவான்.

ச.பா: ஒருவரிடம் வேலை பார்ப்பவன் அவரிடம் மதிப்புடையவனாக இருக்கலாம். ஆனால் அவரே தனக்கு எல்லாம் என்று நினைக்க மாட்டான். ஆனால் என் பக்தர்கள் என்னையே தங்கள் ஆதர்ஸமாக எண்ணுவர். என்னிடம் தங்களையே அர்ப்பணித்து இருப்பர். செல்வமோ, உற்றார், உறவினரோ, அதற்கு பின் தான். அதன் காரணமாக உலகம் அனைத்தும் என் சிருஷ்டி என்பதை உணர்ந்து எந்த ஜீவனிடமும் விரோதம் பாராட்ட மாட்டார்கள். அப்படி இருப்பவர்கள் என்னிடமே ஐக்யமாகிறார்கள். இதுதான் உனக்கு நான் செய்யும் உபதேசம்.

(இதுவரை உபநிஷதான ஸ்ரீமத் பகவத் கீதையில், ப்ரும்ம வித்யையின் யோக சாஸ்திரத்தில், க்ருஷ்ண அர்ஜுன சம்பாஷனையில், விஸ்வரூப தரிசன யோகம் என்ற பதினொன்றாவது அத்யாயம்)

அத்யாயம்-12 பக்தி யோகம்

அர்ஜுனனின் சந்தேகம் – எது உயர்ந்தது? பகவானிடம் பக்தியா? ப்ரும்ம ஞானம் பெற்ற ஆத்மா பரமாத்மா என்று அறிந்து கொண்ட யோகியா?

எப்பொழுதும் உன்னிடம் பக்தியுடன் உன்னை வணங்கி இருப்பவர்கள் ஒரு பக்கம். மறு பக்கம் அவ்யயம், அக்ஷரம் என்று ப்ரும்மத்தை தேடும் யோகிகள் – இவர்களில் யார் சிறந்தவர்?

ஸ்ரீ பகவான் சொல்கிறார்.

முதலில் பக்தர்களைப் பற்றிச் சொல்கிறேன். என்னை ஆஸ்ரயித்து, சிரத்தையுடன், பக்தி செய்யும் பக்தர்கள் எனக்கு உகந்தவர்கள். அதே போல அக்ஷரம், அனிர்தேஸ்யம், அவ்யக்தம் – அழியாத, இதுதான் என்று குறிப்பிட்டுச் சொல்ல முடியாத, குறையாத ப்ரும்மம் என்று பூஜிக்கிறார்களோ அவர்களும். என்னை அனைத்திலும் காணக் கூடியவர்கள், அதே சமயம் காணக் கிடைக்காத பர ப்ரும்ம ஸ்வரூபமும் நானே, ரகசியத்துள் ரகசியமாய், எதற்கும் கலங்காத (அசையாத) உறுதி படைத்தவனும், த்ருவம் என்றும் மாறாதவன் (சலனமில்லாதவன்) என்றும் அறிவர்.

முன்னமே நான் சொன்னபடியே, புலன் களை அடக்கி, ஜீவராசிகள் அனைத்தையும் சமமாக பார்க்கத் தெரிந்தவர்களாக, (இப்படி மனதில் எண்ணி எண்ணி துவேஷம் என்பது அறவே இல்லாதவர்களாக பரிணமிக்கிறார்கள்) உலகில் உள்ள உயிர்கள் அனைத்துக்கும் நன்மையே நாடுபவர்களாக இருப்பதால் சிருஷ்டி செய்த எனக்கு மகிழ்ச்சி. அதனாலும் எனக்கு பிரியமானவர்கள்.

அவ்யக்தம் என்ற அருவமான கொள்கையை மட்டும் பின்பற்றி சாதனை செய்பவர்களுக்கு உடல் க்லேசம் அதிகம். சாதாரண மனிதர்கள், உருவத்துடன் உள்ள தேவ தேவியரை சுலபமாக வழிபட முடியும்.

இப்படி கண்ணால் கண்டும் அறிந்து கொள்ளக் கூடிய வகையில் என்னை தியானித்து அனுசரிப்பவர்கள், தங்கள் செயல்களை எனக்கு அர்ப்பணித்து விடுகிறார்கள். மாற்று எண்ணமின்றி என்னை நினைத்து தியானம் செய்தும் வழிபடுகிறார்கள். இவர்களை நான் சீக்கிரமே சம்சார பந்தத்திலிருந்து விடுவிக்கிறேன்.

அதனால் என்னை வழிபடு. மனதையும் புத்தியையும் என்பால் செலுத்து. என் அருகிலேயே இருப்பாய். இதற்கு மேல் என்ன வேண்டும்? சந்தேகமே வேண்டாம்.

புத்தியை ஓரிடத்தில் நிலைத்து நிறுத்தி யோக சாதனையை செய்ய முடியவில்லையெனில் பயிற்சி செய், பயிற்சியும் ஒரு யோகமே. செய்ய முடியாது என்று மலைப்பாக தெரியும் செயல்களையும் இடைவிடாத பயிற்சியினால் செய்து விட முடியும். உன் மனதில் அதற்கான விருப்பம்- வேண்டும்.

(என்னை அடைவது உன் குறிக்கோளானால் அது விஷயமாகவே உன் தேடல்கள் அமையும். சரியான வழியை கண்டு கொள்வாய். முயற்சிகள் செய்வாய். )

அப்படி திரும்பத் திரும்ப தியானம் முதலியவற்றை செய்ய முடியாவிடில் என் சம்பந்தமான செயல்களைச் செய். தேவ பூஜைகள், யாக யக்ஞங்கள் அதற்காகவே சொல்லப் பட்டுள்ளன. எனக்காக செய்யும் செயல்களும் சித்தியை அளிக்கும்.

அதுவும் செய்ய முடியவில்லையா, செய்யும் செயல்களை எனக்கு அர்ப்பணித்து விடு. பலனை எதிர்பாராமல் உன் கடமைகளில் சிரத்தையுடன் ஈடுபடு.

வரிசைக் கிரமமாக பார்த்தால் அப்யாசம் -பயிற்சி என்பதை விட ஞானம் சிறந்தது. ஞானம் லயிக்க வேண்டுமே – அதை விட த்யானம் சிறந்தது. தியானத்தை விட செய்யும் கர்ம பலனைத் தியாகம் செய்வது சிறந்தது. தியாகமே மற்ற எல்லாவற்றையும் விட சிறந்தது. ஏனெனில் தியாகத்தில் தான் மன சாந்தி உள்ளது.

என் பக்தர்கள் அல்லது என்னை அனுசரிப்பவர்கள் எனக்கு பிரியமாக ஆகிறார்கள் என்று சொன்னதை மேலும் விளக்கமாக சொல்கிறார். அதற்கான தகுதியாக சில குணங்களை அவர்களிடம் எதிர்பார்க்கிறார். அவையாவன:

அத்வேஷ்டா – த்வேஷம் இல்லாதவன், சர்வ பூதானாம் மைத்ர:- ஜீவராசிகள் அனைத்திடமும் நட்பு- கருணை, தான் என்ற எண்ணமோ, அஹங்காரமோ இல்லாதவன், துக்கமோ, சுகமோ சமமாக நினைப்பவன், பொறுமையுடையவன், திருப்தியுடன் எப்பொழுதும் யோக சாதனைகளைச் செய்பவன், எதையும் செய்து பார்க்கும் துணிவு உடையவன், தன் கொள்கையில் மாறாத பிடிப்புடையவன், என்னிடம் அர்ப்பித்த மனமும், புத்தியும், நம்பிக்கையும் உள்ள பக்தன் – அவன் எனக்கு பிரியமானவன்.

கோபம், பயம், உத்வேகம் இவற்றை தன் கட்டுக்குள் வைத்திருப்பவன், தேவைகள் அதிகம் இல்லாமலும், தன்னைப் பொறுத்தவரை சுத்தமாக, ஒழுக்கம் நிரம்பியவனாக, தயை யுடையவன், கவலையில்லாதவன், தானாகவே ஆடம்பரத்தை தவிர்த்து வாழ்பவன், எனக்கு பிரியமானவன்.

த்வேஷம் இல்லாதவன், எதையும் விரும்பி கிடைக்கவில்லையென்றாலும் வருந்தாதவன், நல்லது, கெட்டது என்ற பாகுபாடு இல்லாதவன், என்னிடம் பக்தியுடையவன் எனக்கு பிரியமானவன்.

சத்ரு, மித்ரன் எல்லோரிடமும் ஒரே விதமாக பழகுபவன், மானம் அவமானம் என்றும் ஒதுங்க மாட்டான், சீதோஷ்ணங்கள் அவனை பாதிக்காது. அவனை புகழ்ந்தாலும், இகழ்ந்தாலும் மௌனமாகவே இருப்பான், கிடைத்ததில் திருப்தியுடையவன், நிலையான புத்தியுடையவன், என் பக்தன், எனக்கு பிரியமானவன்.

இதுவரை நான் சொன்னதைக் கேட்டு நடப்பவர்களும் எனக்கு பிரியமானவர்களே.

(இதுவரை உப நிஷதான ஸ்ரீமத் பகவத் கீதையில், ப்ரும்ம வித்யையில் யோக சாஸ்த்ரத்தில், ஸ்ரீ க்ருஷ்ண அர்ஜுன சம்பாஷனையில், பக்தி யோகோ என்ற பன்னிரண்டாவது அத்யாயம்.)

அத்யாயம் -13 க்ஷேத்ர க்ஷேத்ரக்ஞ விபாக யோகம்

பன்னிரண்டாவது அத்யாய இறுதியில் தன் பக்தன் என்பவனுக்கு வேண்டிய நல்ல குணங்களை பட்டியலிட்டுச் சொன்ன ஸ்ரீ க்ருஷ்ணன், அர்ஜுனனிடம் ஒரு சந்தேகத்தை கிளப்புகிறார். இவ்வளவு நல்ல குணங்கள் இருந்தால் தான் பக்தி சாத்யமா? பகவானுடைய அருள் அவர்களுக்கு மட்டும் தான் கிடைக்குமா? அதற்கான விடை இந்த அத்யாயத்தில் விவரிக்கிறார்.

கௌந்தேயா ! இந்த சரீரம் க்ஷேத்ரம் (பதத்தின் பொருள் நிலம் – இங்கு மூலப்பொருள் base) இதை அறிந்த ஞானி அல்லது அறிவாளி – க்ஷேத்ரக்ஞன் க்ஷேத்ரத்தை அதாவது நிலத்தை அறிந்தவன். அடிப்படை என்பதை அறிந்தவன்.

சங்கர பாஷ்யம்: இந்த க்ஷேத்ரம் என்று சொல்வதில் ஒரு விசேஷம். இந்த நிலம், இந்த உடல், அல்லது இந்த மூலப் பொருள்- இது அழிக்க முடியாதபடி பாதுகாக்கப் பட்டது என்றோ, அது எளிதில் தாக்கப்பட்டு அழியும் என்றோ, இது தானாகவே காலம் வந்தால் அழுகி நாசமாகும் என்றோ புரிந்து கொள்ள முடியும். உதாரணமாக , நிலத்தில் விளைந்து நமக்கு கிடைக்கும் பொருட்கள், பழங்கள் போன்றவை அழுகி வீணாவதை கண்டிருக்கிறோம். Matter – என்ற பருப்பொருள் இதை முயன்றால் தாக்கி அழிக்கலாம். தாதுக்கள் நிரம்பிய வெறும் பூமி எதையும் தாங்கும் என்றும் அறிவோம்.

உடலை, பூமி, விளைநிலம், ஆதாரமாக விளங்கும் பருப்பொருள் என்று புரிந்து கொண்டவன் அதனிடம் தோன்றிய எதுவானாலும், முற்றிலுமாகத் தலையிருந்து கால் வரை புரிந்து கொள்ள முடியும்.

பௌதிகமாக காணும் இந்த உடல் உண்மையில் ‘தான்’ அல்ல- இயற்கை அல்லது மற்ற எவராலோ அல்லது எதாலோ ஆனது என்பதை உணர்ந்து கொள்வான். அவன் க்ஷேத்ரக்ஞன் எனப் படுகிறான். இந்த பூமியில் இது விளையும் என்று அறிந்து கொள்ளும் விவசாய விக்ஞானி அறிந்து கொள்வது அவனது அனுபவத்தாலும், கற்றுத் தெரிந்து கொண்டதாகவோ, இருக்கலாம். விளை நிலத்தின் தன்மையை அறிந்தவன் விவசாய விக்ஞானி, பருப் பொருட்களைப் பற்றி அறிந்தவன் பௌதிக விக்ஞானி. என்பது போல இந்த இடத்தில் சரீரம்-க்ஷேத்ரம் என்ற விஷயத்தை பகுத்து அறிந்தவனே க்ஷேத்ரக்ஞன்.

என்னை அது போன்ற க்ஷேத்ரக்ஞன் என்று பார். சாதாரண ஜனங்கள் ஏதோ ஒரு விஷயத்தில் தேர்ச்சி பெற்றிருக்கலாம், நான் அறிந்தது அனைத்தையுமே. சிருஷ்டியின் அடிப்படை எது என்பதும் அதன் மூலம் உருவாவது எது என்றும் நான் அறிவேன்.

ச.பா: நான் இந்த உலகைச் சேர்ந்தவனல்ல. அதன் காரண கர்த்தா – The Supreme Lord- முழு முதற் கடவுள். அந்தந்த பிரிவும் அதில் கரை தேர்ந்த அறிவாளி- அந்த விஷயம் சம்பந்தமாக முற்றும் உணர்ந்தவன் – என்று வைத்துக் கொண்டால்- ப்ரும்மா முதல், புல், எறும்பு வரை தனித் தனியாக சத் என்றோ, அசத் என்றோ, புலன்களால் அறிய முடிவது, முடியாதது என்றோ பகுக்கப் பட்டது அல்ல. பூமி,விளை நிலம்,பருப்பொருள் -என்பதை ஸ்தூலமாக கண்டால் நாம் அறிவது இது பூமி, இது விளை நிலம், இது ஒரு பொருள் என்பது மட்டுமே. அதிலிருந்து பெறக்கூடியது எது என்ன, எவை என்பது உடனடியாகத் தெரியாது. அது போலத் தான் ‘க்ஷேத்ரக்ஞன்‘ஆன நானும். மனிதனாக அவதார காலத்தில் பார்வைக்குத் தெரிந்தாலும், நான் ஈஸ்வரன்.

கேள்வி: ஒரே ஒரு வ்யக்தி,ஈஸ்வரன் எல்லா க்ஷேத்ரங்களிலும் இருப்பதாகக் கொண்டால், வேறு எதுவுமே இல்லை- அவனைத் தவிர இவையனைத்தையும் ஆள்பவன் அல்லது அனுபவிப்பவன் அவன் ஒருவனே- என்றால், ஒன்று அவன் தான் சம்சாரி- அதாவது உலகில் இருப்பவன், அல்லது வேறு யாருமே உலகில் இருந்து நல்லது, கெட்டதுகளை அனுபவிக்கிறான் என்றோ, சுக துக்கங்களால் வாடுகிறான் என்றோ ஆகாது. அல்லது அப்படி மற்ற ஒன்று அல்லது ஒரு வ்யக்தி இல்லையென்றால், சம்சாரம் என்ற ஒன்று இல்லவே இல்லை.

இதன் தொடர்ச்சியாக, உலகில் வேதமும் சாஸ்திரங்களும் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லும் பந்தம் என்றும் அதிலிருந்து விடுதலை என்றும் அதற்கான காரண காரியங்கள், செய்ய வேண்டிய வேண்டாத செயல்கள், – எதுவுமே பொருள் உடையதாக ஆகாது.

ப்ரத்யக்ஷமாக காண்பது, புலன் களால் அறிவதும் உணர்வதும் உண்மையில்லையென்றாகும். முதல் கட்டமாக சுகமும், துக்கமும், வலியும் அதன் காரணமும் -இவையனைத்தும் சேர்ந்து தானே சம்சாரம். தர்மம் என்றும் அதர்மம் என்றும் வாழ்க்கை நெறிகள் என்றும் நமக்கு சொல்லப் பட்டவை அனைத்தும் பொருளற்றதாக ஆகும்.

இந்த தத்வம் ஆத்மாவும் ஈஸ்வரனும் ஒன்றே, மனிதனும், கடவுளும் ஒன்றே என்பதை ஏற்றுக் கொள்வதில் இந்த முரண்பாடுகள் உள்ளனவே.

பதில்: அப்படியில்லை. ஞானம் என்பதற்கும் அக் ஞானம் என்பதற்கும் இடையில் வேறு பாடு உள்ளது. இரண்டும் கொண்டு செல்லும் பாதைகள் வெவ்வேறு. அதன் பலாபலன்கள் வெவ்வேறு . முடிவு தருவது எதிர்மறையான பலன்களே.

அறியாத வரை ப்ரத்யக்ஷமாகத் தெரியும் சரீரமே உண்மை. மற்றவர்களிடம் அன்போ, விரோதமோ அவனுக்கு பெரிய விஷயமே. இது நன்மை, இது கெடுதல் என்ற அவன் அனுபவமே பாடம். பிறப்பு, இறப்பு என்பது இயற்கை நடை முறையே.

இதுவே சாதகன், ப்ரும்ம ஞானம் பெற்றபின் இதன் பொருளற்றத் தன்மையை உணருகிறான். உடலைத் தனிதனி பருப் பொருளாக எங்கும் உள்ள ப்ரும்மாண்டத்தின் ஒரு துகலாக அறிந்த பின், (இந்த அளவு ஞானம் பெற்ற பின்,) சுக துக்கங்கள், பொருட்டல்ல, தர்ம அதர்மங்கள் என்பதும் பொருட்டல்ல, அன்பும், வெறுப்பும் அவனை விட்டு விலகும்- அந்த நிலையை எய்தியவர்கள் மிகச் சிலரே.

சாதாரண ஜனங்கள் இருட்டில் ஒரு தூணைக் கண்டு அதை யாரோ ஒரு மனிதர் என்று நினைப்பது – அதில் மனிதனின் தவறும் இல்லை. அவன் அறிவு இதனால் குறைவு படுவதும் இல்லை. இதே போல இன்பம் என்றும் துன்பம் என்றும் நினைப்பது அவன் மனம் அல்லது புத்தியின் செயலே. அருகில் சென்ற பின் இந்த உணர்வுகள் மாறக் கூடும்.

அழிவு என்று மனிதன் நினைப்பதும் இதே போல உண்மையல்ல. க்ஷேத்ரம்- அடிப்படை என்று புரிந்தால், அதனால், அல்லது அதிலிருந்து உண்டான அனைத்தும் திரும்ப அதே இடத்தில் தோன்றுவது புரியும்.

இந்த விஷயமாக சங்கர பாஷ்யம் பல ஆதாரங்களுடன் வாத விவாதங்கள் அளித்துள்ளது.

அடுத்த ஸ்லோகத்தில் க்ஷேத்ரம் என்பதை மேலும் விவரிக்கிறார்.

க்ஷேத்ரம் என்று இங்கு சொல்லுவது இந்த சரீரம் – என்று. அதன் பண்புகள் என்று எதைச் சொல்வோம், எப்படி மாற்றங்கள் வரும் இதை எல்லாம் விவரமாக சொல்கிறேன் இது ரிஷிகள் பலவிதமாக பாடலாக எழுதி பாடியிருக்கிறார்கள். வேதத்தின் சந்தஸ்– இது பற்றி பேசுகிறது. பலவிதமாக ப்ரும்ம சூத்ரத்தில் விளக்கப் படுகிறது. காரணங்கள், எடுத்துக் காட்டுகள் மூலம் நிச்சயமாக சொல்லப் படுகிறது.

மஹாபூதானி (the great elements) – (பத்து உணர்வுகள், மற்றும் மனம் , அஹங்காரம் – ) , இவை தவிர அவ்யக்தம் என்ற மறை பொருள், – பத்து இந்திரியங்கள், புத்தியுடன் சேர்த்து பதினொன்று, – புத்திக்கு காரணமே அவ்யக்தமான – வெளியில் தெரியாத ஈஸ்வர சக்தி.

ச.பா: இந்திரியங்கள் 10 என்பது, புத்தி இந்திரியங்கள் 5 – செவியின் கேட்கும் குணம், இது போல மற்ற கண், வாய்.மூக்கு – இவைகள் மூலம் புது செய்திகளை தெரிந்து கொள்வதால் – ஞானேந்திரியங்கள் எனப்படும். மற்ற ஐந்து கைகள், கால்கள், வாய், (பேச்சு, ருசியறிதல்) இவைகள் செயல் இந்திரியங்கள் – இவைகள் செயலுக்கு காரணமாக இருப்பதால்-கர்மேந்திரியங்கள்,-5 இத்துடன் மனது – எண்ணங்களுக்கும், சங்கல்பங்களுக்கும் காரணம். ஐந்து இந்திரியங்கள் மூலம் பெறப்படும் சப்தம், முதலியவைகளைச் சேர்த்து 24 தத்வங்கள் சொல்லப் பட்டுள்ளன.

மேலும் ஆத்மாவின் இயல்பான உணர்வுகளான ஆசை- த்வேஷம், சுகம்-துக்கம், இவைகள் வெளியில் தெரிபவை. புத்தி என்பது மனம் மூலம் வெளிப்படுவது – உடலும் உள்ளமும் இணைந்த நிலை, (நெருப்பு எரிவது கண்ணுக்குத் தெரிவது போல தெரிவது – எரி பொருளும், அக்னியும் போல – இரண்டும் சேர்ந்தால் தான் ஜ்வாலை உண்டாவது போல) த்ருதி – தைர்யம்.

ஞானம் பெற தேவையான குணங்களைச் சொல்கிறார்.

அமானித்வம்- தன்னைப் பற்றி அளவுக்கு அதிகமாக நம்புவது- அதன் எதிர் பதம் – தன்னடக்கம், அதம்பித்வம்- தற்பெருமை – தன்னைப் பற்றித் தானே பெருமையடித்துக் கொள்ளாமை- அஹிம்சா- ஜீவ ஹிம்சை செய்யாமை, க்ஷாந்தி- அமைதி, ஆர்ஜவம்- நேர்மை, ஆசார்யோபாசனம்- குருவை வணங்கி மரியாதையுடன் இருத்தல், சௌசம்- உடல், மனது சுத்தம், ஸ்தைர்யம்- திடமான கொள்கை பிடிப்பு, ஆத்ம வினிக்ரஹ: தன் மன ஓட்டத்தை கட்டுப்படுத்துதல்.

வலி என்பது ஒரு உபாதை அல்லது துக்கம். பிறப்பே ஒரு வலி. பிரசவம் என்பதே ஒரு துக்கம். அதே போல் மரணமும். வயதானால் ஒரு வித துன்பம், உடல் வலி. வியாதி என்றால் கேட்கவே வேண்டாம். இந்த துன்பங்களை அலசி ஆராய்ந்தால், எதனால் துக்கம் என்று உணருகிறோம், ஏன் இவைகளை தொடர்ந்து அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கிறோம் என்ற கேள்விகள் அத்யாத்ம விஷயங்கள் பற்றி அறிந்து கொள்ள தூண்டும். வைராக்யம், அஹங்காரம் அழிவது என்பது வரை கொண்டுச் செல்லும்.

ச.பா: பிறக்கும் பொழுது ஜீவன் அனுபவிப்பது வலியானாலும் பின்னால் அதனால் மகிழ்ச்சியே. அதே போலத்தான் மரணமும் – ஒருவகையில் விடுதலை என்பது துன்பம் அல்ல.

புத்ர, தார, க்ருஹம் முதலியவைகளில் அதிக அன்பும், தன்னுடையது என்ற ஈடுபாடும், பிடித்தமானது, பிடிக்காதது, என்றும் பாகுபாடுகள், இவை இல்லாமல் இருந்தாலே உலகில் அறிவை வளர்த்துக் கொள்ள தூண்டுதல் வரும். என்னிடம் மனம் லயிக்கும். இந்த devotion – பக்தியே ஒரு விதத்தில் ஞானம்.

ச.பா: வெட்ட வெளிகளில், மலைகள், நீர் நிலைகள் போன்ற இயற்கையின் மடியில் மன அமைதி உண்டாவதைக் கண்டிருக்கிறோம். இது போன்ற இடங்களில் தனிமையில் தியானம் செய்வது பலனளிக்கும். அதே போல ஜனசம்சதி- ஜனங்களின் கூட்டத்தில் – பாமர ஜனங்களேயானாலும் அவர்கள் நடுவில் இருந்தாலும் மனம் வைராக்யம் கொள்ளும். ஞான மார்கத்தில் செல்லத் தூண்டும்.

(இந்த ஜனசம்ஸதி- என்பது தான் திருவிழாக்கள், ஊர் கூடி தேர் இழுத்தல், பஜனைகள் என்பவைகளின் அடிப்படை காரணமாக இருக்கலாம்.)

அத்யாத்ம ஞானம் ஒருவருக்கு சித்தியானால் அது நிரந்தரமாக இருக்கும். எந்த விஷயத்திலும் உண்மையைத் தேடி கண்டு கொண்டால் அதுவும் நித்யமாக இருக்கும். தரிசனம் என்பது கண்டுகொள்வது. கலையானாலும், கை வேலையானாலும், கல்வியானாலும் அதன் இறுதி வரை கற்று தெரிந்து கொள்வது ஞானம். இதற்கு மாற்றானது எல்லாம் அக்ஞானமே.

எதையெல்லம் அறிய வேண்டும் என்பதை சொல்கிறேன், கேள். இதையறிந்தால் அம்ருதம் உண்டது போல மகிழ்வாய். ஆதியந்தமில்லாத, என்னைப் பற்றிய ஞானம் ப்ரும்ம ஞானம். சத் – இருப்பது, அசத்- இல்லாதது – ஒரு பொருளைக் கண்டு கொள்வது, அல்லது அப்படி ஒரு பொருளை கேட்டோ, நுகர்ந்தோ, ருசித்தோ, தொடுகையாலோ – அறிந்து கொள்வது. மற்றொன்று மனதால், புத்தியால் உணர்ந்து கொள்வது. இது ஒரே விதமாக அனைவராலும் தெரிந்து கொள்வது சாத்யமில்லை. ஒவ்வொருவருடைய மன நிலை, அறிவு, அனுபவம் பொறுத்து மாறக் கூடும்.

ச.பா: உபனிஷதுகளும் ப்ரும்ம சூத்ரமும் இது அல்ல இது அல்ல, (நேதி, நேதி) என்று அனைத்தையும் தவிர்த்து ‘எதை அடைய முடியாமல், வார்த்தைகள், மனதுடன் திரும்பி வருகின்றனவோ’ என்று முடித்து விட்டன. இது பற்றி வாத விவாதங்கள் நிறைய உள்ளன. பாஷ்யக்காரர் உபனிஷத், ப்ரும்ம சூத்ரம் இவைகளிலிருந்து மேற்கோள்களுடன் நிறைய எழுதியுள்ளார். முடிந்தவர்கள் படித்து புரிந்து கொள்ளலாம்.

சர்வத: பாணிபாதம் தத் சர்வதோ (அ) க்ஷி சிரோ முகம் |

ஸர்வத: ஸ்ருதிமன் லோகே சர்வமாவ்ருத்ய திஷ்டதி ||

सर्वत: पाणिपादम् तत् सर्वतो ऽ क्षि शिरो मुखं | सर्वत: श्रुतिमन् लोके सर्वमावृत्य तिष्टति ||

படித்தவுடன் ஏதோ riddle -விடுகதை போல தோன்றும் இந்த ஸ்லோகம். வாக்யார்தம்:

அது எங்கும் கால், கை, உடன் கூடியது. எங்கும் கண், தலை வாய் உடையது. எங்கும் செவியும், அனைத்தையும் சுற்றி படர்ந்தும் உள்ளது.

ச.பா: ப்ரும்மம் என்பதை தெரிந்துகொள்ள என்ன வழி ? உருவமா, அருவமா என்பது கூட நமக்குத் தெரியாது. அதனால் அப்படி ஒன்று இல்லவே இல்லை என்று முடித்து விடக் கூடாது. எனவே ஸ்ரீ பகவான் தன் பதிலில், ப்ரும்மம் சத்யமே என்பதை நமக்கு விளக்க சில விஷயங்களைச் சொல்கிறார். அவை:1. அந்தராத்மா – (ப்ரத்யக்ஷம்) 2. ஏதோ ஒன்று நமது புலன்களை செயல் பட வைக்கிறதே- உடலின் உள்ளேயே இருந்து கொண்டு அந்த அடிப்படைத் தத்வம் 3. நமது புத்தியை தேவையான விதத்தில் தட்டி எழுப்புகிறதே ஒரு சக்தி, இது துக்கம், இது சுகம், இது உஷ்ணம், இது சீதளம் என்ற இரட்டைகளால் ஆன உணர்வுகள், இவைகள் தெரியக் காரணம் புத்தி என்று அறிவோம், அந்த புத்தியையும் இயக்குவது 4. உலகம் முழுவதும் பரவியிருக்கும் ஈஸ்வரன், இறைவன் என்று நாம் அறிவது.

முதன் முதலாக நமக்கு சொல்வது அந்தராத்மாவைப் பற்றி. ஏதோ ஒரு கொள்கை இருக்க வேண்டும் பின்னின்று இயக்கும் ஒரு சக்தி – அதற்கு ஒரு பெயர் சூட்டியிருக்கிறார் ப்ரத்யக்ஷ சேதனா – புத்தி, உணரும் அறிவு. பௌதிகமான உடல் இயங்க கால்கள் நடக்கவும், கைகள் செயலைச் செய்யவும், ஒரு வண்டி நகர வேண்டுமானால், அதன் சக்கரம் சுழல வேண்டும், ஒரு ஓட்டுபவர் வேண்டும் என்பது போல நமது உடலே தான், நமது உடல் பாகங்களேயானாலும் அது வெறும் சக்கரம் மட்டுமே, சுழல வைக்க ஒரு ஓட்டுனர் வேண்டும் – அது தான் அந்தராத்மா –

இந்த ப்ரும்மம் எங்கும் தன் கைகளையும் கால்களையும் நீட்டி வைத்துள்ளது – இதன் பொருள் கை கால் உள்ள ஜீவன் கள் அனைத்தும் நடக்கவும் மற்ற வேலை செய்யவும் பின்னின்று இயக்குகிறது. அதே போல உலகெங்கும் கண்கள், ஜீவராசிகள் பார்க்க, தலை, வாய்- உண்ண, காதுகள்- கேட்க , என்று உலகையே வியாபித்து உள்ளது. முன் சொன்ன க்ஷேத்ரம் – உடல் , இப்படி கை கால்களாக, கண்களால்.செவிகளால், நாசியால், வாயினால், உணர்ந்தும், கண்டும் கேட்டும் , ருசித்தும், நுகர்ந்தும், அனுபவிப்பது தன்னிச்சையால் அல்ல, அதை இயக்கும் ப்ரும்மத்தால் –க்ஷேத்ரக்ஞன் – அது உருவும் அல்ல அருவும் அல்ல

உண்மையிலேயே ப்ரும்மம் எண்ணற்ற கை கால்கள் உடையதோ என்று எண்ணி விடக் கூடாது என்பது போல அடுத்த ஸ்லோகம்.

புலன்களின் குணங்கள் உடையது. ஆனால் தனக்கென்று புலன்கள் கிடையாது. எந்த உறவும் அதன் சம்பந்தமான பாசம் பந்தம் கிடையாது. ஆனால், அனைத்தையும் காத்து பாதுகாக்கும் பொறுப்பை ஏற்றுக் கொண்டது. குணம் என்று தனியாக எதையும் (ஸத்வ, ரஜஸ், தமஸ் என்ற குண பேதங்கள்) ஆனால் இந்த குணங்களின் வெளிப்பாட்டை தானும் உணர முடிவது.

ச.பா: எல்லா உயிரினங்களும் இயங்குவது, கை, கால்களில் இருந்து ப்ரும்மமே இயக்குவதாகச் சொன்னதை விவரிக்கிறார். தானே அந்தந்த உடல் உறுப்புகளிலோ, அந்த;கரணத்திலோ உள் நுழைந்து செய்வதாக பொருள் கொள்ளக் கூடாது.

ஜீவராசிகளின் உள்ளும் புறமும், அசையும், அசையாதவையும், தொலைவில் இருப்பதும், மிக அருகிலேயே தென்படுவதும், மிகவும் சூக்ஷ்மமானது என்பதால் அறிய முடியாதது. ப்ரும்மம் எங்கும் பரவியிருப்பது. அந்த:கரணம் மட்டுமல்ல, வெளி உறுப்புகள், தோல் உள்பட என்றாலும், மிக மிக சூக்ஷ்மமானது.

பலவகை உருவங்களுடன் உள்ள ஜீவராசிகளில் இருப்பதாகச் சொன்னால் அதன் உருவம் என்று ஒன்று உண்டா என்ற கேள்விக்கு பதில் சொல்கிறார். ஒன்றாக இருந்தாலும் பல வகையான ஜீவன்களில் பலவாகத் தோற்றமளிப்பது. ஜீவ ராசிகளைக் காப்பவன் என்று தெரிந்து கொள். அவைகளை மறைப்பதும் , மறுபடியும் சிருஷ்டி செய்வதும், ப்ரும்மமே.

ச,பா: உருவம் இல்லை. ஆகாயம் போல பரவி இருப்பது. எந்த புலனாலும் அறிய முடியாது ஆனால் வியாபித்து உள்ளது.

ஜோதிகளில் சிறந்து விளங்குவது. தமஸ் என்பதை கடந்தது. ஞானம் அறிவு என்பதும், அந்த ஞானத்தை பயன்படுத்தி அறிய வேண்டியதும், சாதனையின் முடிவான ஞானமும் அதாவது ‘அது’ ‘தத்’ என்பதும் அனைவரிடமும் ஹ்ருதயத்தில் வேறூன்றி உள்ளது.

தத் என்ற ப்ரும்மம் ஹ்ருதயத்தில் விளக்கு போன்று இருப்பதே. அதை அந்தராத்மா ஞானம் என்ற திரி, எண்ணெயிட்டு ஏற்ற வேண்டும் – ஒளியை பெற.

அடுத்த ஸ்லோகத்தில் முடிவாக இது தான் க்ஷேத்ரம், ஞானம், அறிய வேண்டியது முதலிய விஷயங்கள். என் பக்தன், இவைகளைத் தெரிந்துகொண்டு என்னிடமே ஐக்யமாகிறான்.

ச.பா: இத்துடன் க்ஷேத்ரம் என்பது, பொதுவான தனிமங்கள் (great elements) என்பதிலிருந்து, திடமான ஞானம் – சத்யம் தான் ஞானம் – இதற்கு மேல் எதுவும் இல்லை என்று, வார்த்தைகள், மனதுடன் திரும்பி வருகின்றன – என்று வேதம் சொல்லும் உரையுடன் சுருக்கமாகச் சொல்ல பட்டது.

இந்த ஞானம் பெற என்ன தகுதி இருக்க வேண்டும் என்ற கேள்விக்கு பதிலாக, என் பக்தன் என்கிறார். பர ப்ரும்ம மான நான், வாசுதேவனாக இவ்வுலகம் உய்யவே அவதரித்து வந்துள்ளேன் என்று அறிந்து என்னிடம் பக்தி செய்பவன் யாரானாலும் சத்யத்தை அடைய முடியும். நானே பரப்ரும்மம், எங்கும் வியாபித்து உள்ளவன், முதல் குரு, உயிரினங்களில் ஆத்மாவாக இருக்கும் பரமாத்மா, வாசுதேவன்- இந்த பதத்தின் பொருளே, எவனிடம் அனைத்தும் உள்ளதோ (வசு – செல்வம். பலவகைப் பட்ட செல்வங்கள், தனம், தானியம் , கலை, கல்வி, மக்கட் செல்வம், வாகனம் -மாடு, கன்றுகள், குதிரை முதலியவை -செல்வமாக கருதப் பட்டவை. வெற்றி, காரிய சித்தி, மோக்ஷம் அனைத்தும் செல்வங்களே- எட்டு லக்ஷ்மிகளாக உருவகப் படுத்தப் பட்டவை. வாழ்வில் அடைய வேண்டும் என்று மனித குலம் விரும்புவது அனைத்தும் இந்த எட்டில் அடங்கும்)

पुत्रपौत्र धनं धान्यं हस्त्यश्वादिगवे रथम् ।
प्रजानां भवसि माता आयुष्मन्तं करोतु

सिद्धलक्ष्मीर्मोक्षलक्ष्मीर्जयलक्ष्मीस्सरस्वती ।
श्रीलक्ष्मी र्वरलक्ष्मीश्च प्रसन्ना मम सर्वदा ॥२९॥ ஸ்ரீ சூக்தம்

என்றபடி என்னை நம்பிய என் பக்தன் இறுதியில் மோக்ஷம் அடைவான்.

இரண்டு ப்ரக்ருதிகள் சொல்லப் பட்டன – க்ஷேத்ரம் என்றும், க்ஷேத்ரக்ஞன் என்றும் – இவையிரண்டும் தான் சிருஷ்டிக்கு ஆதாரமா என்ற கேள்விக்கு பதில் சொல்கிறார்.

ப்ரக்ருதி – இயற்கை, புருஷன்- ஈஸ்வரன் இரண்டுமே அனாதி- எப்பொழுது தோன்றியது என்று வரையறுத்துச் சொல்ல முடியாதவை. இதில் மாற்றங்களும், குணங்களும் ப்ரக்ருதி சார்ந்தவையே. இதுவும் ஈஸ்வர ஸ்ருஷ்டியில் அடங்கும்.

செயல்களும், அதைச் செய்யும் கரணங்களும்- கை கால் முதலியவை, யார் செய்வது என்பதும், ப்ரக்ருதி- இயற்கை என்பதில் வரும். புருஷன் என்பது சுக துக்கங்களை அனுபவிப்பவன். சம்சாரம் எனும் உலக வாழ்க்கைக்கு காரணம், இந்த நாலும் புருஷன், க்ஷேத்ரக்ஞன், போக்த்ரு-அனுபவிப்பவன், ஜீவன்- உயிருடைய பிராணி சேர்ந்து தான்

புருஷன் என்று இங்கு சொல்லப்பட்டது பரமாத்மா என்ற பொருளில் அல்ல. புருஷன் உலக வாழ்க்கையின் சுக துக்கங்களையும், குணங்களையும் ஏற்று அனுபவிக்கிறான்.

தள்ளியிருந்து பார்க்கும் உபத்ருஷ்டா – கண்காணிக்கும் என்று சொல்லலாம். சமயங்களில் அனுமந்தா – அனுமதியளிப்பவன், காக்கும் பொறுப்பை ஏற்றவன், அனுபவிப்பனும் தானே என்ற மஹேஸ்வரன். பரமாத்மா என்றும் இந்த உடலில் இருக்கும் பரம புருஷன்.

ச.பா: யாகங்களில் யாகம் செய்யும் கர்த்தா ஒருவர் யாக காரியங்களில் ஈடுபட்டிருக்கும் பொழுது, யாக விஷயங்களில் விவரம் அறிந்தவர், அனுபவசாலியான ஒருவர் அருகில் அமர்ந்திருப்பார். அவர் யாகத்தில் நேரடியாக பங்கேற்பதில்லை. தேவையான அறிவுரை மட்டுமே வழங்குவார். அதே போல தானே உடலின் செயல்களில் பங்கேற்காமலும், அதே சமயம் அருகில் இருந்து கவனித்துக் கொள்டிருப்பதுமான செயலைதான் ஆத்மா செய்கிறது. வேறு விதமாக சொல்வதானால், முதலில் உடல், அடுத்து கண் முதலான புலன்கள், அடுத்து மனம், புத்தி, அதையும் அடுத்து சூக்ஷ்மமாக இருப்பது ஆத்மா. ஸ்தூலத்திலிருந்து கிரமமாக சூக்ஷ்மம் நோக்கி செல்கிறது இந்த வரிசை.

உள் நோக்கி பார்த்தோமானால், ஆத்மா தான் கடைசி- அதற்குப் பின் வேறு எதுவும் இல்லை என்பதால் அது தான் மிக அணுக்கமானது என்றும் ஆகிறது. யாகத்தில் உயர் அதிகாரியாக, உதவும் அனுபவஸ்தர் போல இங்கு உடல் இயக்கத்தின் உபத்ரஷ்டா- கண் காணிப்பவர் வேலையை ஆத்மா செய்கிறது. அந்தராத்மாவாக இருந்து அனுமதி அளிக்கிறது. மனமும் புத்தியும் ஏற்றுக் கொண்டாலும் சில சமயம் அந்தராத்மா ஏற்பதில்லை என்பது நாம் அறிந்ததே. அதே சமயம் எச்சரிப்பதுடன் நின்று விடுகிறது. காக்கும் செயலை செய்யும் பொழுதும் ஆத்மா மனதின் ஆசை போன்றவற்றை, புத்தி மூலம் ஆராயச் செய்கிறது. ஆத்மா நித்ய சைதன்ய ஸ்வரூபமான பரமாத்மாவின் அம்சமேயானதால், ஆனந்தம் என்பதையும் அனுபவிக்கிறது.

இப்படி ப்ரக்ருதி, புருஷன், சத்வ ரஜஸ் தமஸ் என்ற குணங்கள், இவைகளை உள்ளபடி தெரிந்து கொண்டவன் எங்கு இருந்தாலும், மறுபடி பிறப்பதில்லை.

ச.பா: நெருப்பில் சுடப்பட்ட விதைகள் முளைக்காதது போல ஞானாக்னியில் புடம் போடப்பட்ட சரீரம் திரும்பவும் அமைவதில்லை.

இது சம்பந்தமாக நிறைய வாத விவாதங்கள். நிறைய மேற்கோள்களுடன் மிக விரிவான பாஷ்யம்.

ஆத்ம ஞானம் பெற பலவிதமான வழிகள் பற்றிச் சொல்கிறார். சிலர் தியானம் செய்து ஆத்ம ஞானம் பெறுகின்றனர். மற்றும் சிலர் தானே முயற்சிகள் செய்து தன்னை அறிகின்றனர். மற்றும் சிலர் சாங்க்யம் என்ற மார்கம்- சாஸ்திரங்களைப் படித்து – இதுவும் ஒரு யோகம்- மற்றும் சிலர் கர்ம யோகத்தினால் ஞானம் அடைகின்றனர்.

மற்றவர்களிடம் கேட்டு சிலர் அறிந்து கொள்கின்றனர். இவர்கள் ஈடுபாட்டுடன் கேட்டு, அதை மனதில் உருவேற்றிக் கொள்கிறார்கள். இவர்களும் பிறவிக் கடலைக் கடக்கிறார்கள்.

பரத வீரனே! எந்த உயிரினம் எங்கு தோன்றினாலும் அது க்ஷேத்ர க்ஷேத்ரக்ஞ, என்ற இரண்டும் இணைவதால் தான் என்பதை புரிந்து கொள்.

பரமேஸ்வரன் என்ற பரமாத்மா எல்லா உயிரினங்களிலும் சமமாகவே இருக்கிறான். உயிரினங்கள் அழியும்,. ஆனால் இந்த பரமாத்மா அழியாது. இதை உணர்ந்தவன் தான் உள்ளபடி அறிந்தவன். அனைத்து ஜீவராசிகளிடமும் உள்ள ஆத்மா பரமாத்வானின் அம்சமே என்றும் ஈஸ்வரனே பரமாத்மா என்பதையும் அறிந்தவன் தனக்கே கெடுதல் செய்து கொள்ளமாட்டான். பரகதியை அடைகிறான்.

ச.பா: இப்படி சர்வ லோகமும் பகவானின் அம்சமே என்று உணர்ந்தவன் மற்ற ஒருவரை தாக்கி ஹிம்சை செய்தால் அதனிடம் உள்ள ஆத்மாவும் தானும் ஒன்றே என்பதால் தன்னையே தாக்கி தீங்கு செய்து கொண்டதாகத் தானே ஆகும். அதனால் அதை செய்ய மாட்டான். அஹிம்சையை அதனாலேயே பிரதானமாக சொல்கிறார்கள்.

செயல்களைச் செய்வது உடல் அதனுடைய இயல்பான வழியில். ஆத்மா அதை தடுப்பதும் இல்லை, தான் செய்வதும் இல்லை. முன் சொன்னபடி பார்வையாளனாக அருகில் இருக்கும். இவ்வாறு பூத- ஜீவன்கள், ப்ரும்மா இவற்றின் தனித் தன்மைகள் இவற்றை விஸ்தாரமாக அறிந்து கொள்பவன் தானும் ப்ரும்மமாக ஆகிறான்.

கடைசியாக, மறுமுறை திரும்பிப் பார்ப்பது போல, சொல்கிறார். கௌந்தேயா! ஆதி அந்தமில்லாதது, முக்குணங்கள் இதை ஆட்டுவிப்பதில்லை, அழிவற்றது என்பதால் உடலில் இருந்தாலும் பரமாத்மா எதுவும் செய்வதுமில்லை, தான் மாசு படுவதும் இல்லை. எதையும் ஏற்றுக் கொள்வதுமில்லை.

எப்படி ஆகாயம் எங்கும் பரவியிருந்தாலும் அதன் மேல் எந்த அழுக்கும் படுவதில்லையோ, அதே போலத் தான் ஆத்மா உயிரினங்கள் அனைத்திலும் அந்தர்யாமியாக வியாபித்து இருந்தாலும் தான் எந்த விதத்திலும் மாசு படுவதில்லை.

ஒரு சூரியன் உலகனைத்தையும் பிரகாசமாகச் செய்வது போல க்ஷேத்ரம், க்ஷேத்ரி என்ற இந்த இரண்டும் சேர்ந்து உலகை ப்ரகாசிக்கச் செய்கிறது.

ச.பா: பரமாத்மா ஒன்றே. அதன் அம்சமாக உலகின் செயல்கள், அதன் பௌதிக ரூபமான உடல் என்பதன் மூலம் இயங்குகிறது. அவ்யக்தமான மூல பொருட்களிலிருந்து, அசையும் அசையா பொருட்கள் வரை, ஐம்பூதங்கள் எனப்படும் அக்னி, வாயு, பூமி, நீர், நிலம், ஆகாயம் என்ற ஐந்து தத்வங்கள் முதல், உள் ஊடுருவியிருக்கும் பரமாத்மா ஒன்றே.

ஞானக் கண் கொண்டு பார். அதாவது மனதால் அலசி ஆராய்ந்து உணர்ந்து கொள். தோன்றுவதும், இருப்பதும் அழிவதுமான இந்த உலகின் இயல்பை அறிந்து பரகதியை அடைவாய்.

இத்துடன் இந்த அத்யாயத்தை முடிக்கிறார்.

(இத்துடன் உபனிஷதான ஸ்ரீ மத் பகவத் கீதையின், ப்ரும்ம வித்தையின் யோக சாஸ்திரத்தில், ஸ்ரீ க்ருஷ்ண அர்ஜுன சம்பாஷனையில் க்ஷேத்ர க்ஷேத்ரக்ஞ விபாக யோகம் என்ற பதின் மூன்றாவது அத்தியாயம்)

அத்யாயம் -14 குணத்ரய விபாக யோகம்

பகவான் என்ன நினைத்தோ, திரும்ப உனக்கு ஒரு விஷயம் சொல்கிறேன், உத்தமமான ஞானம். இதைத் தெரிந்து கொண்டு முனிவர்கள் இதோ என்பதற்குள் சித்தியை அடைந்து விட்டார்கள் என்று சொல்ல ஆரம்பிக்கிறார்.

அதோடு நிற்காமல், அவர்கள் மறுபிறவி என்று திரும்ப பிறப்பதுமில்லை, ப்ரளய காலத்தில் அவதிப் படுவதுமில்லை. என் சாதர்ம்யம்- எனக்கு சமமான நிலையை அடைந்து விட்டார்கள்.

கௌந்தேயா, உலகில் தாயின் கருவில் பிறக்கும் உயிரினங்கள், என்ன என்ன உண்டோ அவையனைத்துக்கும் ப்ரும்மா தான் மஹத்யோனி என்ற கருப்பை. நான் பீஜம்- விதையை வழங்கும் தந்தை.

சத்வ ரஜஸ், தமஸ் என்ற மூன்று குணங்கள், இவைகள் ஈஸ்வரனின் மாயையில் பிறந்தவை. இவை ஆத்மாவை சூழ்ந்து கொண்டு புத்தியை தன் இஷ்டப்படி செயல் பட வைக்கின்றன.

இவற்றில் சத்வம் மாசில்லாதது. எனவே ப்ரகாசிக்கச் செய்கிறது. சுகமான விஷயங்களில் புத்தியை சேர்த்து வைக்கிறது. ஞானம் பெற வகை செய்கிறது.

ரஜஸ் ஆசையில் பிறக்கிறது. பாசம், பந்தம் என்ற கட்டுப்பாடுகள் ஆசையுடன் உடன் வருகின்றன. எனவே, மனிதனின் (ஜீவராசிகளின்) புத்தியை கர்ம மார்கத்தில் செலுத்துகின்றன.

தமஸ் என்பது அக்ஞானம். உயிரினங்கள் அனைத்தையும் மோகிக்கச் செய்கிறது. மயக்குகிறது. தவறான அணுகுமுறை, சோம்பல், நித்ரை இவற்றில் புத்தியை மூழ்கச் செய்து அமுக்குகிறது.

சத்வம் சுகத்தில் கொண்டு சேர்க்கும். ரஜஸ் செயல் பரமாக ஆக்கும். அறிவை மறைத்து தாமஸம் மோஹத்தில் ஆழ்த்தும்.

இதில் அதிக சக்தி வார்ய்ந்த குணம் மற்றதை வீழ்த்தி தான் முன் நிற்கும். சத்வ குணம் அதிகமானால், மற்ற இரண்டும் தலை தூக்க விடாமல் புத்தியை காக்கும். அதேபோல ரஜஸ் அதிகமானால், தாமஸத்தை அடக்குவதோடு, சத்வ குணமும் வெளிப் படாமல் அடங்கி விடும். தாமஸமும் அவ்வாறே.

எந்த குணம் அதிக சக்தியுடன் உள்ளது என்பது எப்படித் தெரியும்?

புலன்களின் செயல்பாட்டில் தெரிந்து கொள்ளலாம்.

சங்கர பாஷ்யம்: செவி முதலான புலன்கள், ஆத்மாவின் தன்மையை அறிவிக்கும் வாசல் எனலாம். செவியின் திறன் சிறப்பாக இருந்தால் கல்வி கேள்விகளில் சிறந்து விளங்குவான். புத்தி வளரும். ஞானம் அடைய இது ஒரு சிறந்த வழி. அதே போல நவத்வாரே புரே – என்பது மற்ற ஞானேந்திரியங்கள், கர்மேந்திரியங்களின் சக்தியும் ஆற்றலும் விளக்கு போட்டது போல சத்வ குணம் என்பதை நாம் அறிந்து கொள்ளச் செய்யும்.

அதே போல ரஜஸ் என்ற குணம் அடிப்படையில் லோபம், செயல்களில் பொறுமையின்மை, ஆசை, நிலை கொள்ளாமல் அனைத்திலும் முயன்று தோற்றல் – இவை ரஜஸ் அதிகமாக இருப்பதை தெரிவிக்கும்.

ச.பா: ஆசை தான் முதல் காரணம் மற்ற பேராசை, பொறாமை இவைகளைத் தூண்ட.

கர்மணாமசம: ஸ்ப்ருஹா – இரண்டு நிலை. ஒன்று எடுத்த காரியத்தில் ஒரே முனைப்பாக செயல் பட்டு முடிக்காமல் பாதியில் விடுதல், ஸ்ப்ருஹா – நப்பாசை. எல்லாவற்றிலும் ஆசை. தேவையா இல்லையா என்ற எண்ணம் கூட இல்லாமல். இதிலும் ஒரு நன்மை – செயல் இருக்கும்.

ப்ரகாசமே இல்லாத, செயலும் இல்லாத சோம்பேறித் தனம், தவறான அணுகுமுறை. மோகம் – இவை தாமஸம். இதை இருள் எனச் சொல்கிறார்.

இந்த குணங்களில் எது இருந்தாலும் இல்லாவிட்டாலும், ப்ரளயம் என்று வரும் பொழுது அழியத்தான் அழியும். பிறந்தவை மரணிப்பது இயற்கை. ஆனால், சத்வ குணம் மேலோங்கி இருந்தால், உத்தமமான உலகங்களை அடைவான். ராஜஸ குணம் மேலோங்கி இருந்தாலும் உழைக்கும் வர்கத்தில் பிறப்பான். தாமஸ குணம் மேலோங்கி இருந்தால் மூடர்களாக பிறப்பார்கள்.

இந்த குணம் யாருக்கு எப்படி வாய்க்கிறது.

நல்ல காரியங்களை செய்து வந்தால் சத்வ குணம் தானாகவே படியும். செயல்கள் மட்டுமே, தனக்கான, சுய லாபத்துக்கான உடல் உழைப்பே என்று இருப்பவர்களுக்கு ராஜஸ குணம் படியும். எதையும் தெரிந்து கொள்ளவும் முயலாமல், அறியாமையிலேயே ஆழ்ந்து கிடந்தால், தாமஸமான குணமே வாய்க்கும்.

நல்ல செயல்களை செய்து அனுபவஸ்தர்களாக உள்ளவர்களும் சாத்விகமான தெளிந்த அறிவைப் பெறுவார்கள். ராஜஸமான குணம் உள்ளவர்கள் செயல்கள் துக்கத்தை தான் கொடுக்கும். அக்ஞானம் தாமஸ குணத்தின் பலன்.

முன் சொன்னபடி சத்வ குணம் ஞானம் பெற உதவும். ரஜஸ் லோபத்தை பெருக்கும். ப்ரமாதம் என்ற மனதின் சம நிலை குறைவும், மோஹமும் தமஸ் எனும் அக்ஞானமே.

சத்வ குணம் உயர்வைத் தருகிறது. ராஜஸ குணம் மத்யமமாக, தாமஸ குணம் அதோ கதியாக்கி கீழே தள்ளி விடுகிறது.

காண்பவன், இந்த முக்குணங்களின் தன்மையை அறிந்து இதனால் பாதிக்கப் படாத பரமாத்மா என்று என்னை உணருவானேயானால் அவன் எனக்கு சமமான தன்மையை அடைகிறான்.

உடல் வரை தான் இந்த குணங்கள் பாதிப்பது. ஆத்மாவை பாதிக்காது. சாதகன், இந்த குணங்களை கடந்து தன் சாதனையைத் தொடர்ந்து செய்வான். அவன் முக்தி எனும் அம்ருத தன்மையை அடைகிறான்.

அர்ஜுனன் கேள்வி: எந்த அடையாளத்தைக் கொண்டு ஒருவன் முக்குணங்களை வென்று விட்டான் என்பதை நாம் அறிந்து கொள்வோம்.

ஸ்ரீ க்ருஷ்ணர் சொல்கிறார்: அது போன்ற ஒருவரை பார்த்தாலே தெரியும். ப்ரகாசமாக ஏதோ ஒன்று அவரிடம் இருக்கும். பார்த்தவரை தன் பால் இழுக்கக் கூடிய ஒரு ஒளி.

அடுத்து அவரது நடத்தை. கடந்து போனதை எண்ணி பச்சாதாபமோ, மற்றவரிடம் இருப்பது தன்னிடம் இல்லையே என்று வருத்தமோ இருக்காது. எதனிடமும் த்வேஷம் – வெறுப்பு அதிகமாக எதிலும் பற்று இன்மை இவைகளைக் கொண்டு இவன் சத்வ குணமுடையவன் என்று அறியலாம்.

நடு நிலைமை வகிப்பான். தன் விருப்பு வெறுப்புகளை வெளியில் காட்டிக் கொள்ளாமல், விலையுயர்ந்த தங்கமோ, ஓட்டான்சில்லியோ அவனுக்கு சமமே. (ஓடுகள் வீட்டுக் கூரைகளில் அடுக்கி இருக்கும். அதில் ஒன்று உடைந்தால் பயனில்லை. மண்ணை சுட்டு செய்யப்படுவதால் அதை திரும்பி பயன் படுத்த இயலாது. அதனால் மிகவும் மதிப்பில்லாத ஒரு பொருள். அதுவே தங்கம் சிறு துண்டானாலும் பயன் படும். முற்றிலும் எதிர் மறையான உவமானம்) தன்னைச் சார்ந்த மக்களிடமும் இதே போல பேத பாவம் இன்றி இருப்பான். தீரன். புகழ்ந்தாலும், இகழ்ந்தாலும் தன் நிலையிலிருந்து தவற மாட்டான்.

ச.பா: இப்படி இருப்பவன் சன்யாசி என்ற பெயருக்கு ஏற்றவனாகிறான். தன்னுள் இருந்து தன்னை ஆட்டி வைக்கும் இந்த குணங்கள் ஒரு பொருட்டல்ல. இவைகளை வென்ற பரமாத்மாவே தன்னுடைய இலக்கு என்று தெளிந்து இருப்பான்.

அவனுக்கு மரியாதையும், அவமரியாதையும் ஒன்றே. இவன் மித்ரன், இவன் விரோதி என்று இன்றி அனைவரிடமும் அன்பாகவே பழகுவான். தியாகி. முக்குணங்களையும் கடந்தவன் என்று பெயர் பெறுவான்.

என்னை ஆஸ்ரயித்தவன், என்னை பணிந்து என்னிடம் பக்தியுடன் சேவை செய்பவன், சுலபமாக இந்த நிலையைத் தாண்டி ப்ரும்மமாகவே ஆகிறான்.

அழிவற்றவது, முடிவற்றது என்று சொல்லப்படும் ப்ரும்மத்தில் நானே இருக்கிறேன்.(அம்ருதம்- முடிவு இல்லாதது ) ப்ரும்மானந்தமான நிலையில் இருப்பவன் நானே. அதுவே சாஸ்வதம், தர்மம், சுகம், மற்றும் ஒன்றேயான முழு முதற் பொருள்.

(இதுவரை உபநிஷதான ஸ்ரீ மத் பகவத் கீதையில், ப்ரும்ம சூத்ரத்தின் யோக சாஸ்திரத்தில், ஸ்ரீ க்ருஷ்ண அர்ஜுன ம்பாஷனையில், குணத்ரய விபாக யோகம் என்ற பதினான்காம் அத்தியாயம்).

அத்யாயம் -14 குணத்ரய விபாக யோகம்

பகவான் என்ன நினைத்தோ, திரும்ப உனக்கு ஒரு விஷயம் சொல்கிறேன், உத்தமமான ஞானம். இதைத் தெரிந்து கொண்டு முனிவர்கள் இதோ என்பதற்குள் சித்தியை அடைந்து விட்டார்கள் என்று சொல்ல ஆரம்பிக்கிறார்.

அதோடு நிற்காமல், அவர்கள் மறுபிறவி என்று திரும்ப பிறப்பதுமில்லை, ப்ரளய காலத்தில் அவதிப் படுவதுமில்லை. என் சாதர்ம்யம்- எனக்கு சமமான நிலையை அடைந்து விட்டார்கள்.

கௌந்தேயா, உலகில் தாயின் கருவில் பிறக்கும் உயிரினங்கள், என்ன என்ன உண்டோ அவையனைத்துக்கும் ப்ரும்மா தான் மஹத்யோனி என்ற கருப்பை. நான் பீஜம்- விதையை வழங்கும் தந்தை.

சத்வ ரஜஸ், தமஸ் என்ற மூன்று குணங்கள், இவைகள் ஈஸ்வரனின் மாயையில் பிறந்தவை. இவை ஆத்மாவை சூழ்ந்து கொண்டு புத்தியை தன் இஷ்டப்படி செயல் பட வைக்கின்றன.

இவற்றில் சத்வம் மாசில்லாதது. எனவே ப்ரகாசிக்கச் செய்கிறது. சுகமான விஷயங்களில் புத்தியை சேர்த்து வைக்கிறது. ஞானம் பெற வகை செய்கிறது.

ரஜஸ் ஆசையில் பிறக்கிறது. பாசம், பந்தம் என்ற கட்டுப்பாடுகள் ஆசையுடன் உடன் வருகின்றன. எனவே, மனிதனின் (ஜீவராசிகளின்) புத்தியை கர்ம மார்கத்தில் செலுத்துகின்றன.

தமஸ் என்பது அக்ஞானம். உயிரினங்கள் அனைத்தையும் மோகிக்கச் செய்கிறது. மயக்குகிறது. தவறான அணுகுமுறை, சோம்பல், நித்ரை இவற்றில் புத்தியை மூழ்கச் செய்து அமுக்குகிறது.

சத்வம் சுகத்தில் கொண்டு சேர்க்கும். ரஜஸ் செயல் பரமாக ஆக்கும். அறிவை மறைத்து தாமஸம் மோஹத்தில் ஆழ்த்தும்.

இதில் அதிக சக்தி வார்ய்ந்த குணம் மற்றதை வீழ்த்தி தான் முன் நிற்கும். சத்வ குணம் அதிகமானால், மற்ற இரண்டும் தலை தூக்க விடாமல் புத்தியை காக்கும். அதேபோல ரஜஸ் அதிகமானால், தாமஸத்தை அடக்குவதோடு, சத்வ குணமும் வெளிப் படாமல் அடங்கி விடும். தாமஸமும் அவ்வாறே.

எந்த குணம் அதிக சக்தியுடன் உள்ளது என்பது எப்படித் தெரியும்?

புலன்களின் செயல்பாட்டில் தெரிந்து கொள்ளலாம்.

சங்கர பாஷ்யம்: செவி முதலான புலன்கள், ஆத்மாவின் தன்மையை அறிவிக்கும் வாசல் எனலாம். செவியின் திறன் சிறப்பாக இருந்தால் கல்வி கேள்விகளில் சிறந்து விளங்குவான். புத்தி வளரும். ஞானம் அடைய இது ஒரு சிறந்த வழி. அதே போல நவத்வாரே புரே – என்பது மற்ற ஞானேந்திரியங்கள், கர்மேந்திரியங்களின் சக்தியும் ஆற்றலும் விளக்கு போட்டது போல சத்வ குணம் என்பதை நாம் அறிந்து கொள்ளச் செய்யும்.

அதே போல ரஜஸ் என்ற குணம் அடிப்படையில் லோபம், செயல்களில் பொறுமையின்மை, ஆசை, நிலை கொள்ளாமல் அனைத்திலும் முயன்று தோற்றல் – இவை ரஜஸ் அதிகமாக இருப்பதை தெரிவிக்கும்.

ச.பா: ஆசை தான் முதல் காரணம் மற்ற பேராசை, பொறாமை இவைகளைத் தூண்ட.

கர்மணாமசம: ஸ்ப்ருஹா – இரண்டு நிலை. ஒன்று எடுத்த காரியத்தில் ஒரே முனைப்பாக செயல் பட்டு முடிக்காமல் பாதியில் விடுதல், ஸ்ப்ருஹா – நப்பாசை. எல்லாவற்றிலும் ஆசை. தேவையா இல்லையா என்ற எண்ணம் கூட இல்லாமல். இதிலும் ஒரு நன்மை – செயல் இருக்கும்.

ப்ரகாசமே இல்லாத, செயலும் இல்லாத சோம்பேறித் தனம், தவறான அணுகுமுறை. மோகம் – இவை தாமஸம். இதை இருள் எனச் சொல்கிறார்.

இந்த குணங்களில் எது இருந்தாலும் இல்லாவிட்டாலும், ப்ரளயம் என்று வரும் பொழுது அழியத்தான் அழியும். பிறந்தவை மரணிப்பது இயற்கை. ஆனால், சத்வ குணம் மேலோங்கி இருந்தால், உத்தமமான உலகங்களை அடைவான். ராஜஸ குணம் மேலோங்கி இருந்தாலும் உழைக்கும் வர்கத்தில் பிறப்பான். தாமஸ குணம் மேலோங்கி இருந்தால் மூடர்களாக பிறப்பார்கள்.

இந்த குணம் யாருக்கு எப்படி வாய்க்கிறது.

நல்ல காரியங்களை செய்து வந்தால் சத்வ குணம் தானாகவே படியும். செயல்கள் மட்டுமே, தனக்கான, சுய லாபத்துக்கான உடல் உழைப்பே என்று இருப்பவர்களுக்கு ராஜஸ குணம் படியும். எதையும் தெரிந்து கொள்ளவும் முயலாமல், அறியாமையிலேயே ஆழ்ந்து கிடந்தால், தாமஸமான குணமே வாய்க்கும்.

நல்ல செயல்களை செய்து அனுபவஸ்தர்களாக உள்ளவர்களும் சாத்விகமான தெளிந்த அறிவைப் பெறுவார்கள். ராஜஸமான குணம் உள்ளவர்கள் செயல்கள் துக்கத்தை தான் கொடுக்கும். அக்ஞானம் தாமஸ குணத்தின் பலன்.

முன் சொன்னபடி சத்வ குணம் ஞானம் பெற உதவும். ரஜஸ் லோபத்தை பெருக்கும். ப்ரமாதம் என்ற மனதின் சம நிலை குறைவும், மோஹமும் தமஸ் எனும் அக்ஞானமே.

சத்வ குணம் உயர்வைத் தருகிறது. ராஜஸ குணம் மத்யமமாக, தாமஸ குணம் அதோ கதியாக்கி கீழே தள்ளி விடுகிறது.

காண்பவன், இந்த முக்குணங்களின் தன்மையை அறிந்து இதனால் பாதிக்கப் படாத பரமாத்மா என்று என்னை உணருவானேயானால் அவன் எனக்கு சமமான தன்மையை அடைகிறான்.

உடல் வரை தான் இந்த குணங்கள் பாதிப்பது. ஆத்மாவை பாதிக்காது. சாதகன், இந்த குணங்களை கடந்து தன் சாதனையைத் தொடர்ந்து செய்வான். அவன் முக்தி எனும் அம்ருத தன்மையை அடைகிறான்.

அர்ஜுனன் கேள்வி: எந்த அடையாளத்தைக் கொண்டு ஒருவன் முக்குணங்களை வென்று விட்டான் என்பதை நாம் அறிந்து கொள்வோம்.

ஸ்ரீ க்ருஷ்ணர் சொல்கிறார்: அது போன்ற ஒருவரை பார்த்தாலே தெரியும். ப்ரகாசமாக ஏதோ ஒன்று அவரிடம் இருக்கும். பார்த்தவரை தன் பால் இழுக்கக் கூடிய ஒரு ஒளி.

அடுத்து அவரது நடத்தை. கடந்து போனதை எண்ணி பச்சாதாபமோ, மற்றவரிடம் இருப்பது தன்னிடம் இல்லையே என்று வருத்தமோ இருக்காது. எதனிடமும் த்வேஷம் – வெறுப்பு அதிகமாக எதிலும் பற்று இன்மை இவைகளைக் கொண்டு இவன் சத்வ குணமுடையவன் என்று அறியலாம்.

நடு நிலைமை வகிப்பான். தன் விருப்பு வெறுப்புகளை வெளியில் காட்டிக் கொள்ளாமல், விலையுயர்ந்த தங்கமோ, ஓட்டான்சில்லியோ அவனுக்கு சமமே. (ஓடுகள் வீட்டுக் கூரைகளில் அடுக்கி இருக்கும். அதில் ஒன்று உடைந்தால் பயனில்லை. மண்ணை சுட்டு செய்யப்படுவதால் அதை திரும்பி பயன் படுத்த இயலாது. அதனால் மிகவும் மதிப்பில்லாத ஒரு பொருள். அதுவே தங்கம் சிறு துண்டானாலும் பயன் படும். முற்றிலும் எதிர் மறையான உவமானம்) தன்னைச் சார்ந்த மக்களிடமும் இதே போல பேத பாவம் இன்றி இருப்பான். தீரன். புகழ்ந்தாலும், இகழ்ந்தாலும் தன் நிலையிலிருந்து தவற மாட்டான்.

ச.பா: இப்படி இருப்பவன் சன்யாசி என்ற பெயருக்கு ஏற்றவனாகிறான். தன்னுள் இருந்து தன்னை ஆட்டி வைக்கும் இந்த குணங்கள் ஒரு பொருட்டல்ல. இவைகளை வென்ற பரமாத்மாவே தன்னுடைய இலக்கு என்று தெளிந்து இருப்பான்.

அவனுக்கு மரியாதையும், அவமரியாதையும் ஒன்றே. இவன் மித்ரன், இவன் விரோதி என்று இன்றி அனைவரிடமும் அன்பாகவே பழகுவான். தியாகி. முக்குணங்களையும் கடந்தவன் என்று பெயர் பெறுவான்.

என்னை ஆஸ்ரயித்தவன், என்னை பணிந்து என்னிடம் பக்தியுடன் சேவை செய்பவன், சுலபமாக இந்த நிலையைத் தாண்டி ப்ரும்மமாகவே ஆகிறான்.

அழிவற்றவது, முடிவற்றது என்று சொல்லப்படும் ப்ரும்மத்தில் நானே இருக்கிறேன்.(அம்ருதம்- முடிவு இல்லாதது ) ப்ரும்மானந்தமான நிலையில் இருப்பவன் நானே. அதுவே சாஸ்வதம், தர்மம், சுகம், மற்றும் ஒன்றேயான முழு முதற் பொருள்.

(இதுவரை உபநிஷதான ஸ்ரீ மத் பகவத் கீதையில், ப்ரும்ம சூத்ரத்தின் யோக சாஸ்திரத்தில், ஸ்ரீ க்ருஷ்ண அர்ஜுன ம்பாஷனையில், குணத்ரய விபாக யோகம் என்ற பதினான்காம் அத்தியாயம்).

அத்யாயம்- 15- புருஷோத்தம யோகம்

அர்ஜுனன் கேட்காமலே பகவான் மேலும் சில விஷயங்களைச் சொல்கிறார். செயலைச் செய்பவன் அது நல்ல படியாக, நினைத்தபடி முடிய வேண்டுமே என்றும், சாதகன், தனக்கு ஞானம் கிடைக்க வேண்டுமே என்றும், மற்றும் பல காரிய சித்திகளுக்காக மற்ற ஜீவராசிகளும், மோக்ஷம் வேண்டும் என்று சிலரும் என்னைப் பணிகிறார்கள் என்று முன் சொன்ன ஒரு விஷயத்தை விரிவாக விவரிக்கிறார்.

ஸ்ரீ பகவான் சம்சாரத்தை ஒரு மரமாக உருவகித்து விளக்குகிறார்.

ஊர்த்வமூலமத: சாகம் அஸ்வத்தம் ப்ராஹுர் அவ்யயம் | சந்தாம்ஸி யஸ்ய பர்ணானி யஸ்தம் வேத ஸ வேதவித்||

ऊर्ध्वमूलमध:शाखमश्वत्थं प्राहुरव्ययम् |छ्न्दांसि यस्य पर्णानि यस्तं वेद स वेदवित् ||

பெரிய அரச மரம் தலைகீழாக இருப்பது போல கற்பனை பண்ணிக் கொள். வேர்கள் மேலே, இலை, கிளைகள் கீழ் நோக்கி பரவியிருப்பது போல ஒரு தோற்றம். அது தான் சம்சாரம்.

மஹத் – அழிவற்ற பேருண்மை – ப்ரும்மம் தானாக வெளிப் படையாகத் தெரியாது – ‘கூடஸ்த’ மறைந்திருப்பது எனப்படுவது. எனவே, மஹா மாயையாக இருந்து உலகை நடத்திச் செல்கிறது.

(மஹா மாயா என்பது தேவியை குறிக்கும்.

பலாதாக்ருஷ்ய மோஹாய மஹா மாயா ப்ரயச்சதி – தேவி மாஹாத்ம்யம்)

தன்மாத்ரைகள் என்று புலன்கள் மூலம் அறிவது – செவி அறிவது சப்தம், நுகருவது மணம் , கண் காண்பது -ஒளி , வாய் நாக்கின் மூலம் அறிவது ருசி என்பன

அஹங்காரம்- ego- இவைகள் கிளைகள்.

இலைகள் அதன் சந்தஸ் – இலைகள் சூழ்ந்து இருந்து மரத்தை காப்பது போல கவிதை அமைய வேண்டிய விதிகள் பற்றிய இலக்கணம் – இதன் வேலை எழுதப்பட்ட கவிதையை காப்பது. உயிரைக் காக்கும் மூச்சு போல வேத காலம் முதல் இன்று வரை காவ்யங்களுக்கு மூச்சாக இருப்பது.

(‘சத் என்ற ஸம்ஸ்க்ருத வார்த்தையின் பொருள் மறைப்பது அல்லது போர்த்துவது. ஒரு பொருளின் மேல் பரவி அதை பாதுகாப்பது. அதிலிருந்து வந்த சந்தஸ்- காவ்ய அலங்காரத்தின் ஒரு பகுதி. பாட்டுக்குத் தாளம் போல கட்டுக் கோப்பாக இருக்கச் செய்வது. கேள்வியே கல்வியாக இருந்த நாட்களில் இதன் முக்கியத்வம் மிக அதிகமாக இருந்திருக்க வேண்டும். தாளம் ஒரு பாடலின் அமைப்பை உறுதியாக காப்பதால் தான் பல இடங்களில் கற்றுத் தேர்ந்தவர்களும் ஒருங்கிணைந்து சேர்ந்து பாட முடிகிறது. அதே போல வேத பாடங்களை எங்கு யாரிடம் கற்றாலும் ஒரு எழுத்தின் அரை மாத்திரை வரை சந்தஸ் வரையறுக்கிறது. வேதம் மாறாமல், காலம் கடந்தும் நிற்பதற்கு காரணம் சந்தஸ் என்ற வரை முறையே. இதை மரத்தின் இலைகளாக உருவகிக்கிறார். )

சந்தஸ் அறிந்தவன் தான் வேத பாடத்தை தவறின்றி கற்பிக்க முடியும். அவன் தான் வேதவித். – வேதம் அறிந்தவன்.

கீழிருந்து மேலாக அதன் கிளைகள் படருகின்றன. விஷய ப்ரவாலம் – நப்பாசைகளே அதன் துளிர்கள், முக்குணங்கள் என அவை பெருகி அடர்த்தியாக கிளைகளில் தெரிகின்றன.
மனிதனிடமிருந்து, அசையா பொருட்கள் வரை ஸ்ருஷ்டி செய்யும் ப்ரும்மாவின் இருப்பிடம் அடிவேர். அதையடுத்து புத்தி, ஜீவராசிகளின் சக்திக்கு ஏற்ப பெறும் அறிவும், அறிவின் பயனாக செயல்களும் அவை தான் பரவிக் கிடக்கும் கிளைகள். இந்த செயலை நடத்திச் செல்லும் மூன்று குணங்கள், சத்வ ரஜஸ், தமஸ் , இவையே ஜீவராசிகளின் பௌதிகமான உடலை அல்லது இருப்பை நிர்வஹிக்கின்றன. கிளைகளை போஷிப்பதும் தடிக்கச் செய்வதும் இதன் வேலையே. இதை உபாதானம் என்கின்றனர். கிளைகளில் தோன்றும் துளிர்கள் தன்மாத்ரைகள் எனப்படும் ஸப்தம், (காது) ஒலி (வாய்), ஒளி,(கண்) ருசி,(நாக்கு) உணர்ச்சி என்று 5 வகைப்படும். இவை கண் முதலான புலன்கள் மூலம் செயல் படுபவன.

அடி வேரை பேருண்மை அல்லது மஹா மாயை என்று சொன்னவர், அதன் அடுத்த நிலை வேர்க் கூட்டங்களை தர்ம, அதர்மம், வாசனை என்பவைகளுக்கு காரணமாக குறிப்பிடுகிறார். வாசனை உணர்ச்சிகளில் விருப்பு வெறுப்புகளுக்கு காரணம். ஒருவரிடம் அன்புடன் இருப்பதோ, மற்றவரை தவிர்க்க முயலுவதோ, தூஷிப்பதோ, இதன் வேலை. இந்த வேர்க் கூட்டம் இருப்பது தெய்வீகமான – தேவர்கள் முதலானவர்களுக்கு அடுத்த நிலையாக உள்ளவை. உலகில் தர்ம அதர்ம செயல்களை ஊக்குவிப்பவை, அனுகுணமாக இதற்கு உதவுவது வாசனை – இது செயல்களினால் பெறும் பலனால் உருவாவது.

இந்த மரம் ஸ்திரமாக இருக்கும் வரை, மனித குலம் தன் செயல்களிலும், அதன் பலன்களிலுமே நாட்டம் கொண்டு இருக்கும்.

4-5) அடுத்த ஸ்லோகத்தில் இந்த மரத்தை வெட்டு என்கிறார். எதற்காக?

இதன் ரூபம் என்ன? ஆதியோ, அந்தமோ தெரியவில்லை. வழியை மறித்து, வேரூன்றி நிற்கும் இந்த அஸ்வத்த மரத்தை, த்ருடமான ஒரு சஸ்திரம் கொண்டு வெட்டி, அதன் பின் உன் வழியை கண்டறிந்து முன் செல். எந்த நிலையை அடைந்த பின் எவரும் திரும்பி வந்ததில்லையோ அந்த ப்ரும்ம பதம் தான் இலக்கு.

அந்த ஆதி புருஷனையே சரணடைகிறோம். எதிலிருந்து உலகனைத்தும் சரா சரங்களும் உண்டானதோ, அந்த புராண புருஷனை வணங்குவோம். இங்கிருந்து தான் புராதனமான ப்ரக்ருதி என்ற ஸ்ருஷ்டி ஆரம்பித்தது.

சங்கர பாஷ்யம்:

என்ன ஏதென்று தெரியாது, எங்கிருந்து தோன்றியது தெரியாது, எப்படிப்பட்டது, தெரியாது – இப்படி ஒரு பொருள் அதை எப்படி விளக்கிச் சொல்வது. கண்டவர்கள் உண்டா என்றால், இல்லை. தேடித் தேடிச் சென்றவர்கள் கண்டிருந்தாலும் வந்து சொல்லவில்லை. அஸ்வத்தமாக தெரிவது மாயையே. அதை வேரோடு, விதைகளோடு அழித்தால் தான் சாதகன் செல்ல வேண்டிய பாதை தெரியும்.

முக்குணங்களை கடந்து, மாயையில் சிக்காமல் சாதகன் செல்லும் வழியின் இடர்களைக் களைந்து செல்ல வேண்டும். இடர்கள், சம்சாரத்தில் சாதாரணமானது அல்ல

என்று விளக்கவே ப்ரும்மாண்டமான அஸ்வத்தம் என்ற மரமாக மாயை உருவகப் படுத்தப் பட்டுள்ளது.

6-7) எந்த விதமான மனிதர்கள் இந்த மாயையை கடக்கிறார்கள். சன்யாசிகள். தன்னுடைய மனதை அடக்கி, மோகத்தில் இருந்து விடுபட்டு, சங்கத்தை தவிர்த்து, அத்யாத்ம ஞானம் அடைய வேண்டும் என்று தவம் இருப்பவர்கள். இவர்கள் காமத்தை ஜெயித்தவர்கள். அக் ஞானம் துளிக் கூட இல்லாமல் அவ்யயமான- அழியாத பரம பதம்- பகவானை அடைகிறார்கள்.

முன் அத்யாயங்களில் விவரமாக சொல்லப்பட்டவையே, இந்த ஒரு ஸ்லோகத்தில் சொல்கிறார். அப்படி பார்த்தால், கீதை உபதேசம் சாதாரண மனிதர்களுக்கு அல்ல, சாதகனுக்கே என்று தோன்றுவது இயல்பு. உலகை துறந்தவனே தன்னை அறியமுடியும். ஆனால் பரப்ரும்மம் உலகில் செயல் படுவது எப்படி என்பதை , தானே அந்த ப்ரப்ரும்மம் என்பதால் தன்மையில் சொல்கிறார். (first person). அடுத்து வரும் ஸ்லோகங்களில். பர ப்ரும்மத்தை, பரப்ரும்மமான தன்னை வர்ணிக்கிறார்.

சூரியன் ஒளியோ, சந்திரனின் பிரகாசமோ, அக்னியின் ஜ்வாலையோ அதற்கு ஈடு இல்லை. தானே பிரகாசமானது. அந்த ஜோதி ஸ்வரூபமே தான் நான். இந்த அறிவைத் தேடிச் சென்று கண்டவன், திரும்புவதில்லை. அதுவே நான்.

உலகில் என் அம்சமாகவே உயிரினங்கள், ஸ்ருஷ்டியின் சகல அசையும் அசையா பொருட்கள் உள்ளன. மனதைச் சேர்த்து-ஆறு- இந்திரியங்கள் இயங்குவதால் இயற்கையாக இருந்து உயிரினங்களை ஆட்டுவிக்கிறது.

ச.பா: சென்றவன் திரும்புவது தான் நியதி. திரும்ப மாட்டான் என்பது பொருத்தமில்லையே என்று ஒரு வாதம். அதற்கு விளக்கமாக –

குளத்து நீரில் சூரியனின் ஒளி விழுந்து மற்றொரு சூரியன் போலவே காண்கிறது. அதே போல காலி குடத்துக்குள் உள்ள வெட்டவெளி, ஆகாயத்தால் நிரம்பி இருக்கிறது. நீர் வற்றினால், இந்த பிம்பமும் மறையும். அதே போல மண் குடம் உடைந்தால் வெட்டவெளியும் இல்லை. எங்கே போய் விட்டன. இந்த விஷயமும் பல விதமாக ஆராயப் பட்டுள்ளன. முடிவில்லாத விவாதங்கள்.

தானும் சரீரம் எடுத்து அவதரிப்பதாகச் சொன்னாரே, அவதார காலம் முடிந்து என்ன செய்வார், எங்கு போய் சேர்வார் என்ற கேள்விக்கு பதில் சொல்கிறார்.

வாயு மணத்தை எடுத்துச் செல்வது போல மனதோடு ஆறு புலன்கள், என்றும், இயற்கையின் கையில் இருந்து ஆட்டி வைக்கப் படுகிறது என்றும் சொன்ன அனைத்தும் அவதார முடிவில் அவருடைய பரப்ரும்ம ஸ்வரூபத்தில் கரைந்து விடும்.

இந்திரியங்கள் என்று எதைச் சொல்வோம். செவி, கண்,ஸ்பர்ஸனம்(தோல்) நாக்கு, நாசி, இவைகளுடன் மனதும் சேர்ந்து விஷயங்களை அனுபவிக்கிறது.

அவதாரத்தையோ, இப்படி தங்களுடன் தானுமாக இருந்து உலக சுக, துக்கங்களை அனுவித்தாரே என்றோ, அவதார கார்யம் முடிந்தவுடன் திரும்பிச் சென்றதையோ, அறிவில்லாதவர்கள் உணர மாட்டார்கள். ஞானம் என்ற கண் உள்ளவர்கள் மட்டுமே அறிவார்கள்.

ச.பா: ஓரளவு வருத்தத்துடனே இப்படி சொல்வதாக பாஷ்யக்காரர் சொல்கிறார். அதர்மத்தை அழிக்கவும், தர்மம் தழைக்கவும் என்று தான் இறங்கி வந்த போதும், தங்கள் சுய இன்பத்திலேயே மூழ்கி அறியாமையிலேயே கிடக்கிறார்கள், அறிவற்ற ஜனங்கள்.

யோகிகள், முனைந்து ஆத்ம ஞானம் பெறவே முயற்சிகள் செய்பவர்கள் தன்னுள்ளேயே கண்டு கொள்வார்கள். அவர்களுக்கு புரியும். மற்றவர்கள் சொல்லி, இதோ பரமாத்மாவே அவதாரம் செய்திருக்கிறாரே, போய் வணங்கு என்று சொன்னாலும் அவர்கள் கண்களுக்கு பரமாத்மா தெரியாது. தன்னைப் போலவே ஒரு பிறவி என்று நினைப்பார்கள்.

சூரியனிடம் உள்ள தேஜஸ், உலகை ஒளி மயமாக ஆக்குகிறதே, சந்திரனிடம் உள்ள குளுமை இதமாக இருக்கிறதே, அக்னியிடம் உள்ள தேஜஸ் உதவியாக இருக்கிறதே, இவையனைத்தும் என் தேஜஸே.

பூமியில் நான் பரவி இருந்து என் ஓஜஸ் என்ற சக்தியால் அதிலுள்ள ஜீவ ராசிகள், அசையாத மரம், மலைகள் முதலியவற்றுடன் தாங்குகிறேன். ரஸாத்மகன், உள்ளூற ரஸமாக உள்ள சந்திரனாக இருந்து பூமியிலிருந்து தாவரங்களை வெளி வரச் செய்து( விதை முளைக்கச் செய்து) வளர்க்கிறேன்.

பிராணிகளின் உடலில் வைஸ்வானரன் என்ற அக்னியாக இருக்கிறேன். ப்ராணன், (உட்கொள்ளும் மூச்சு), அபானன் (வெளியேற்றும் வாயு) என்ற ஆறு வாயுக்கள் (ப்ராண, அபான, வ்யான, உதான, சமான,ப்ரும்ம) என்பவைகளுடன் சேர்ந்து அவை உண்ணும் உணவை செரித்து உடலுக்கு பலம் சேர்க்கச் செய்கிறேன். உண்ணும் உணவு நான்கு வகைப் படும் அவையாவன: பற்களால் கடித்தல், நாக்கால் நக்கி உண்ணுதல், மென்று உண்ணுதல், குடித்தல் – நாம் உண்ணும் உணவு வகைகள் அனைத்தும் இந்த நான்கில் அடங்கி விடும்.

உயிரினங்களின் ஹ்ருதயத்தில் நான் உறைகிறேன். என்னிடமிருந்தே ஸ்ம்ருதி என்ற நினைவாற்றலும், ஞானமும், மறத்தலும் தோன்றுகின்றன. வேதங்கள் மூலம் அறிய வேண்டியவன் நானே. வேதாந்தமும் நானே. வேதம் அறிந்தவனும் நானே.

உலகில் இரண்டு பொருட்கள் – ஒன்று அழியும். மற்றது அழியாமல் இருக்கும். க்ஷரம் என்ற ஒன்றும் மற்றது அக்ஷரம். உலகில் உள்ள உயிருள்ள பிராணிகள்- ஜீவன்கள், அசையா பொருட்கள் க்ஷரம் என்ற ஒரு நாள் முடிவை அடைந்தே தீரும். அக்ஷரம் என்பது கூடஸ்தோ என்ற மறை பொருள், ஆத்மா.

இது தவிர உத்தமமான மற்றொன்று பரமாத்மா என்று சொல்லப் படுபவர். அவர் தான் மூவுலகையும் சுற்றி சூழ்ந்து, தான் என்றும் இருந்து காப்பாற்றுகிறார். பிபர்தி- தாங்குகிறார். அவர் தான் ஈஸ்வரன்- தலைவன். அது நானே.

நான் க்ஷரம் என்ற அழியும் வஸ்து இல்லை, அக்ஷரம் என்ற அழியா பெரும் பொருள் என்ற புருஷனையும் விட மேம்பட்டவன் என்பதால் புருஷோத்தமன் என்று என்னை அழைக்கிறார்கள். உலகியலிலும், வேதங்களிலும் நான் புருஷோத்தமனாகவே வர்ணிக்கப் படுகிறேன்.

இந்த விதமாக என்னை புருஷோத்தமனாக அறிபவன், பலவிதமாகவும் என்னை பஜிப்பான். மனப் பூர்வமாக துதிப்பான்.

பாரதா! இது ஒரு ரகசியமான (இங்கு ரகஸியம்- அரிதான என்ற பொருளில்) சாஸ்திரம், தத்வம். இதைத் தெரிந்து கொண்ட நீ புத்திமானாக ஆவாய். என்னருள் என்ற பெரும் பேறு பெற்றவனாக விளங்குவாய்.

(இதுவரை உபநிஷதான ஸ்ரீமத் பகவத் கீதையில், ப்ரும்ம வித்தையில், யோக சாஸ்திரம் என்பதில், ஸ்ரீ க்ருஷ்ண அர்ஜுன சம்பாஷனையில் புருஷோத்தம யோகம் என்ற பதினைந்தாவது அத்யாயம்)

அத்யாயம்-16 தைவாசுர சம்பத் விபாக யோகம்

இந்த அத்யாயத்தில் ஒரு பக்கம், தெய்வீகமான குணங்களையுடையவர்களும். எதிரிடையான அசுர குணங்கள் உடையவர்கள் என்று சிலரையும் குறிப்பிடுகிறார்.

ஸ்ரீ பகவான் சொல்கிறார்:

முதல் குணம் பயம் இன்றி இருத்தல். தூய்மயான மனம். ஞானம், யோகம், தானம், பொறுமை, யாக காரியங்களில் ஈடுபடுவது, ஸ்வாத்யாயம் என்ற கற்றதை மனதில் நிலை நிறுத்தி திரும்பத் திரும்ப உருவேற்றிக் கொள்ளல், தவம், நேர்மை

அஹிம்சை, சத்யம், கோபம் கொள்ளாமை, தியாக சிந்தை, அமைதி, கஞ்சத் தனம் இன்றி தாராள மனதுடன் இருத்தல், மற்ற ஜீவன்களிடம் தயை, லோபம்- நப்பாசை இன்றி இருத்தல், ம்ருதுவாக பேசுதல், செய்கையில் நிதானம், வெட்கம்- தவறான செய்கையை செய்ய உள்ளம் கூசுதல், அனாவசிய சபலம் இல்லாமல் இருத்தல்.
சக்தி. பொறுமை, திடமான கொள்கையில் பிடிப்பு, ஒழுக்கம்,- மனதளவிலும், உடல், சுற்றுப்புறங்களிலும் தூய்மையை கடை பிடித்தல், துரோகம் செய்யாமை, தான் என்ற கர்வமின்மை, இவையெல்லாம் நற்குடி பிறந்தவர்கள் குணங்கள், இவை தெய்வீகமானவை.
எதிரிடையான சில குணங்கள் உள்ளவர்களும் உள்ளனர். அவர்கள் அசுரர் -அரக்கர் எனப்படுவர்.

தன்னை பற்றி தானே உயர்வாக பேசுதல்,

அபிமானம் , க்ரோதம், கடுமையாக பேசுதல், அக்ஞானம், இவை அசுர குணங்கள்.

தெய்வீக குணங்கள் விடுதலை அளிக்கும். மற்றது கட்டுப்படுத்தும். கவலைப் படாதே. நீ நற்குடி பிறந்தவனே.

இரு விதமான ஸ்ருஷ்டி – ஒன்று தெய்வம், மற்றது ஆசுரம். தெய்வீகமான குணங்கள் பற்றி விஸ்தாரமாக சொல்லி விட்டேன். இப்பொழுது ஆசுரம் எனும் அரக்க குணங்கள் பற்றிச் சொல்கிறேன் கேள்.

அரக்க குணம் கொண்டவர்கள் எதையும் அறிய மாட்டார்கள். செயல் என்பதன் பொருளோ, சுத்தம், ஒழுங்கு இவையோ, ஆசாரம் மரபு வழிகள் என்பதோ, சத்யமோ இவர்களுக்கு தெரியாது.

ஈஸ்வரன் என்ற ஒன்று இல்லை என்பர். இயற்கையில் தோன்றும் – பரஸ்பர சம்போகத்தில் பிறவிகள் தோன்றுகின்றன. வேறு என்ன? என்பர். இப்படி ஒரு எதிர் மறையான நம்பிக்கை கொண்டவர்கள் அல்ப புத்தி, உலகை அழிக்கவே பிறந்தவர்கள். உக்ரமான செயலுடையவர்கள்.

தம்பமும், மதமும், தவறான கொள்கைகளுமாக ஒழுக்கமும் இன்றி தான் தோன்றியாக இருப்பர்.

காமமே எல்லாம் என்று நினைப்பர். ஆசையும், பாசமும் அலைக்கழிக்க, தவறான வழியில் பணம் சம்பாதிப்பதே குறி என்று இருப்பர்.

இதை சம்பாதித்து விட்டேன், என் தேவை இன்னும் உள்ளன- இன்னும் தனம், பொருள் வேண்டும் என்றும்,

இந்த சத்ருவை அழித்து விட்டேன், மற்ற சத்ருக்களையும் அழிப்பேன், நான் தான் ஈஸ்வரன், சித்தியடைந்த பலவான், நானே சுகி- சுகமாக இருப்பவன்.

நிறைந்த செல்வம் உடையவன் நானே. என்னைச் சுற்றி என் நண்பர்கள், என்னைப் போல வேறு யார் இருக்க முடியும்? யாகம் செய்வேன், தானம் செய்வேன், சந்தோஷமாக அனுபவிப்பேன், என்பர். பலவிதமான கொள்கை குழப்பங்கள், மோகம் இவர்களை சூழ்ந்து இருக்கும். காமமே உயர்வு என்று இருந்து கடைசியில் நரகத்தில் வீழ்வர்.

தன் விருப்பப்படி, தனம், கௌரவம் காரணமாக யாகங்கள் எந்த விதியையும் அனுசரிக்காமல் செய்வர். தம்பம்- வெற்று தற்பெருமை, அகங்காரம், பலம்- அதனால் வரும் தர் ப்பம்- கொழுப்பு, காமம் – அதனால் தொடரும் க்ரோதம் முதலான கெட்ட குணங்கள், என்னை தூஷிப்பதே சந்தோஷம் என்று இருப்பர்.

இவர்களை என்ன செய்வது? மட்டமான மனிதர்கள். திரும்பத் திரும்ப அசுர குடியிலேயே பிறக்கச் செய்வேன். என்னையடையாமலேயே பிறவி தோறும் இதே போல வாழ்ந்து மறைவர்.

காமம், க்ரோதம், லோபம் இவை தான் நரகத்தின் வாசல். இந்த மூன்றையும் விட்டவர்களே, தன் நன்மைக்கு தேவையானதை செய்வார்கள், பின் நல்ல கதியை அடைவார்கள்.

சாஸ்திரம் சொல்வதை ஏற்காமல் தன் விருப்பப்படி செயல் படுபவர்கள், எந்த சித்தியையும், சுகமோ, பரகதியோ கிடைக்கப் பெறுவதில்லை.

அதனால் சாஸ்திரம் தான் ப்ரமாணம். எதைச் செய்யலாம், செய்யக் கூடாது என்று சாஸ்திரம் சொல்வதை அனுசரித்து நட.

(இதுவரை உபநிஷதான ஸ்ரீமத் பகவத் கீதையில், ப்ரும்மவித்தையின், யோக சாஸ்திரத்தில், ஸ்ரீ க்ருஷ்ண அர்ஜுன சம்பாஷனையில் தைவாசுர சம்பத் விபாக யோகம் என்ற பதினாறாவது அத்யாயம்)

அத்யாயம் -17 ஸ்ரத்தா த்ரய விபாகம்

இந்த அத்யாயத்தில் அர்ஜுனன் சாஸ்திரங்களை அனுசரிப்பது பற்றிய தனது சந்தேகத்தைச் சொல்கிறான். நம்பிக்கையுடன், ஸ்ரத்தையாக யாகங்களை, தெய்வ காரியங்களை , தானம் முதலியவற்றை செய்தாலும் சாஸ்திரங்களை அனுசரிக்கவில்லையெனில் அச்செயலுக்கு பலன் உண்டா? இல்லையெனில் ஏன்? அந்த செயல்கள் சத்வமா, ரஜஸா, தமஸா என்ற மூன்றில் எதில் சேர்த்தி?

ச.பா: ஏதோ நம்மை மீறிய சக்தி இருக்கிறது என்ற எண்ணத்துடன், பெரியவர்கள், செய்வதை பார்த்து தானும் செய்ய முனைந்தால், அதற்கு தேவையான, வேத சாஸ்திரங்கள் அறியாதவர்கள், நம்பிக்கை மட்டுமே துனையாக பகவானை வழிபடுகிறார்கள். அவர்களை அறிஞர்களுடன் சேர்க்காவிட்டால் எந்த விதமான குணம் உடையவர்கள் என்று சொல்ல வேண்டும். முன்பு சொன்னது போல அந்தணர்கள் சத்வ குணம், க்ஷத்ரியர்கள் ராஜஸம் என்ற வரையறையில் இவர்களுடைய இடம் என்ன ?

பகவான் சொல்கிறார். ஸ்ரத்தையே இந்த மூன்று குணங்களில் எது என்று காட்டி விடும். சத்வ குணம் மேலோங்கியிருந்தால் தேவர்களை வழிபடுவார்கள். ராஜஸமானால் யக்ஷ, ராக்ஷஸர்களை, ப்ரேத பூத கணங்களை வழிபடுபவர்கள் தாமஸம் எனலாம்.

சாஸ்திர விதியை மீறும் பொழுது அஹங்காரம், தம்பம் வரும். காமமும், ஆசையும் அதிகரிக்கும். தன் சரீரத்தை வறுத்தும் பொழுது நான் அந்த சரீரத்துள் உறைந்துள்ளதை மறந்தவர்களாக அசுரர்கள் போல செயல் படுவார்கள்.

முக்குணங்கள் மற்ற விதங்களிலும் வெளிப்படும். ஒருவரது ஆகாரத்தில், வழிபாடு, தவம், தானம் என்பவைகளும் மூவகைப் படும்.

வரிசையாகப் பார்ப்போம். ஆகாரம். ஆயுளை வளர்க்கக் கூடியது. ஆரோக்யம் தரும், உணவே சுகமாகவும், சந்தோஷமாகவும் இருக்கும். ரஸம் நிறைந்து, திடமாகவோ, திரவமாகவோ, மனதிற்கு பிடித்த உணவு சாத்விகம்.

அதிக புளிப்பு, உப்பு, அதிகமான காரம் மற்றும் சூடு, கடக் கடக் என்று கடிக்க வேண்டியிருக்கும். உண்டபின் உடலே எரிச்சல் அடையும். இந்த விதமான ஆகாரம் துக்கத்தையும், சோகத்தையுமே தரும்.

சமைத்து யாமம் கடந்து, சரியாக வேகாமல், அதன் ருசியே மாறி, ஊசிப் போன உணவு, அதையும் ஒருவர் சாப்பிட்டு வைத்த மீதி, சுத்தமாக இல்லாத உணவு தாமஸ குணம் உடையவர்களுக்கு பிரியமாக இருக்கும்.

அடுத்து யாகம், பூஜை முதலியவை: பலனில் பற்றுதல் இல்லாமல், சாஸ்திர விதிப்படி செய்வது சத்வம். பூஜையோ, யாகமோ செய்ய வேண்டியது என்ற எண்ணம் மட்டுமே காரணமாக இருக்கும்.

ஏதோ ஒரு காரிய சித்திக்காக, தம்பம் காரணமாக ஆடம்பரமாக செய்வது ராஜஸம்,.

சாஸ்திரமும் இல்லை, அன்ன தானம் போன்றவைகளும் இல்லை, தக்ஷிணை தருவதிலும் குறைவு, அத்துடன் ஸ்ரத்தையும் இன்றி ஏனோ தானோ என்று செய்வது தாமஸம்.

அடுத்து தவம். தேவ, ப்ராம்மணர்கள் அல்லது அறிவிற் சிறந்த பெரியவர்கள், இவர்களை மரியாதையுடன் வணங்குதல். தன் வரையில் சுத்தம் ஒழுக்கம் இவற்றை கடை பிடித்தல். ப்ரும்மசர்யம். அஹிம்ஸா. இவை சரீரம் சம்பந்தப் பட்ட தவம் செய்யும் முறை.

அடுத்து வருவது ஒரு நல்ல ஸ்லோகம். பேசுவது பற்றி நம் பெரியவர்கள் நிறைய சொல்லியிருக்கிறார்கள். சொல் அற – ரொம்ப பேசாதே என்றார் அருணகிரினாதர். பார்த்து பேசு. நா காக்க என்றார் வள்ளுவர். கீதாசாரியனின் உபதேசம் – கேட்பவனை உத்வேகம் கொள்ளும்படி பேசாதே. கேட்பவன் உன் சொல்லைக் கேட்டு வெகுண்டு எழும் படி பேசாதே. சத்யமான சொல், பிரியமானது, ஹிதமானது தான் பேசுவதற்கு ஏற்றது. தன் கல்வியை முறைப் படி கற்று தேறுதல், அதை மனனம் என்று திரும்பத் திரும்ப நினைத்து உருவேற்றிக் கொள்ளுதல் இவை வாக்கினால் செய்யும் தவம்.

அனுத்வேககரம் வாக்யம் சத்யம் ப்ரியஹிதம் ச யத் | ஸ்வாத்யப்யஸனம் சைவ வாங்மயம் தப உச்யதே ||

अनुद्वेग करम् वाक्यम् सत्यम् प्रियहितम् स यत् | स्वाध्याभ्यसनम् चैव वान्ग्मयम् तप उच्यते.||

ப்ரஸன்னமான மனம், அமைதியான தன்மை, மௌனம், தன் கட்டுப்பாடு, தூய்மையான எண்ணங்கள் இவை மனதால் செய்யும் தவம்.

ஸ்ரத்தையுடன் செய்வது சாத்விகம். இதில் பலனைப் பற்றி எண்ணம் வராது. பகட்டுக்காக செய்வது, ஆடம்பரம் அதிகமாக செய்வது ராஜஸம். அறிவின்மையால் உடலை வருத்தி, மற்றவர்களுக்கு காட்டிக் கொள்வதற்காக மட்டுமே செய்யப்படுவது தாமஸமானது.

கொடுப்பதை மனப் பூர்வமாக கொடுப்பது சாத்விகமான தானம். பாத்திரம் அறிந்து, தேவையான காலத்தில் கொடுப்பது உத்தமம்.

ப்ரதி பலனை எதிர் பார்த்து அல்லது அதனால் வேறு எதோ ஆதாயம் என்று எண்னி, அதையும் வேண்டா வெறுப்பாக தருவது மத்யமம்.

காலமோ, தேவையோ கருத்தில் கொள்ளாமல் யாரோ ஒருவருக்கு தருவது அதமம்.

ஓம் தத் ஸத் என்பது ப்ரும்ம வாக்யம். ஓம் என்று சொல்லி யாக, தான, தவம் போன்றவற்றைச் செய்ய வேண்டும் என்பது சாஸ்திரம் ப்ரும்மவாதிகளுக்கு விதித்தது.

தத் என்று சொல்லாமல் மோக்ஷம் விரும்புவோர் இவற்றை செய்வார்கள்.

நல்லது என்ற பாவம் இந்த சத் என்ற உச்சரிப்பால் பெறும் விளக்கம். முக்கியமான செயல்களை சத் – நல்ல என்போம்.

யக்ஞம், தவம், தானம் இவற்றின் செயலே – சத் – எனப்படும். அதைச் சார்ந்த செயல்களும் சத் ஆகும்.

ஸ்ரத்தை இன்றி செய்யப்படும் பொழுது இவை அசத் என்று குறிக்கப் படும்.

ச.பா: இந்த அத்யாயத்தில் என்ன உபதேசம் என்பதை பின் வருமாறு சுருக்கமாக புரிந்து கொள்ளலாம். ஆர்வமுள்ள சிலர், சாஸ்திரங்களை அறியாதவர்கள், ஆனாலும் முழு நம்பிக்கையோடு, சிரத்தையுடன் அவர்கள் மனதுக்கு சரி என்று தோன்றியபடி வழி படுகிறார்கள், சில நற்செயல்களைச் செய்கிறார்கள். அன்ன தானமோ, மற்ற உதவியோ செய்கிறார்கள். செய்து வரும் பொழுதே அனுபவத்தால் எது நல்லது என்று அறிந்து கொள்வார்கள். பழக்கம் காரணமாக சத்வமோ,ராஜஸமோ, தாமஸமோ உணவு, தானம் கொடுக்கும் பொருட்கள், வழிபாட்டு முறைகள் மாறலாம். அதில் தவறுதல் ஏற்படாமல் இருக்க ஓம் தத் ஸத் என்ற சொற்களை சொல்லிச் செய்தால், பிராயச் சித்தம் போல அந்த சொற்களின் சக்தியே காப்பாற்றும். சாஸ்திரங்களை தெரிந்து கொள்வோமே என்று முனைவர். ப்ரும்ம ஞானம் பற்றி அறிவர். அதன் மூலம் நேரடியாக சத்யம்- உண்மை என்ன என்பது உணர்ந்து முடிவில் விடுதலை அடைவார்கள்.

(இதுவரை ஸ்ரீமத் பகவத் கீதையின், ப்ரும்ம வித்தையின், யோக சாஸ்திரத்தில், ஸ்ரீ க்ருஷ்ண அர்ஜுன சம்பாஷனையில், ஸ்ரத்தா த்ரய விபாக யோகம் என்ற பதினேஷாவது அத்யாயம்)

அத்யாயம் -18 மோக்ஷ சன்யாச யோகம்

அர்ஜுனனின் சந்தேகம்- சன்யாசம் என்பதும் தியாகம் என்பதும் ஒன்று தானா? என்ன வித்தியாசம். இது வரை பல முறை இந்த வார்த்தைகளை கேட்டிருக்கிறோம்.

ஸ்ரீ பகவான் சொல்கிறார்- பலன் தரும் செயல்கள், யாகம் போன்றவைகளை விடுவது, செய்யும் செயல்களில் பலனை எதிர்பாராமல் செய்வது இரண்டையுமே சன்யாசம் அல்லது தியாகம் என்ற பெயரில் சொல்கிறோம். இதைக் கூட விடக் கூடாது என்று ஒரு சாரார் சொல்வதுண்டு. யாக காரியங்களோ, தானம்,தவம் முதலியவைகளோ கண்டிப்பாக செய்ய வேண்டிய செயல்களே. தியாகமும் மூன்று வகைப் படும். இவைகள் கண்டிப்பாக செய்ய வேண்டிய செயல்களே. மனிதர்களுக்கு இவை புனிதமானவை. அதைச் செய்யும் பொழுது பலனை மட்டும் நினைத்து செய்யாதே, விளம்பரமாக ஆரவாரமாக செய்யாதே, மனப் பூர்வமாக செய் என்று நான் சொல்கிறேன்.

கடமையை செய்யாமல் விட்டு விட்டு நான் சன்யாசி என்பது அர்த்தமற்றது. உடல் உழைப்பு, துக்கம் என்பதால் விடுவதும் பலனைத் தராது. கடமை, நமக்கு செய்யும் பொறுப்பு மட்டுமே என்று நினைத்து செய்ய வேண்டும். அதைத் தான் சாத்விகம் என்கிறோம்.

அறிவுடையவனுக்கு சந்தேகம் வராது. கடமையில் இது உயர்ந்தது, இது மட்டம் என்ற பேதம் பார்க்க மாட்டான். மனிதனாக பிறந்தவன் ஒரு வேலையும் செய்யாமல் இருப்பது இயலாது. கடமையை செய்யும் பொழுது பலனை நினைக்காமல் இருப்பவனே தியாகி. சில சமயம் விரும்பாத பலனாக இருக்கலாம், சில சமயம் வேண்டியது கிடைக்கலாம், மற்றும் சில சமயம் இரண்டும் சேர்ந்தும் வரலாம், இதனால் எதிர்பார்த்த பலன் கிடைத்த பொழுது மகிழ்ச்சியும், கிடைக்காத சமயம் துக்கமும் வரும். பலனை தியாகம் செய்தவன் பாதிக்கப் படாமல் இருப்பான்.

வேதாந்தம் என்பது வேதங்களில் சொல்வதை சுருக்கமாக, அல்லது முடிவாக சொல்வது – வேத அந்தம் – என்ற பதம் உப நிஷதுகளை குறிக்கும். இதையே சாங்க்யம் என்பர். இதில் ஐந்து காரணங்கள் சொல்லப்படுகின்றன. கடமை, செயல் என்பது போன்ற பல விஷயங்களும் வேதங்களை கற்றுத் தேர்ந்த பின் பல சந்தேகங்களும் விடு பட்டு விடுகின்றன. ப்ரும்ம ஞானம் வந்து விடும். செயல்களின் முடிவு என்பது வேத அந்தம் அல்லது தன்னை அறிதல்.

அதிஷ்டானம் ததா கர்தா கரணம் ச ப்ருதக்விதம் | விவிதாஸ்ச ப்ருதக் சேஷ்டா தைவம் சாத்ர பஞ்ச்சமம் ||

अधिष्टानं तथा कर्ता करणं च पृथक्विदम् | विविधाश्च पृथक्चेष्टा दैवं चात्र पन्चमम् ||

சங்கர பாஷ்யம்: ஆசனம்,அதாவது இருப்பு, உடல், ஆசை, வெறுப்பு, மகிழ்ச்சி, வருத்தம், அறிவு போன்ற அனைத்தும் வெளிப்படும் ஆதாரம் (base) .

கர்த்தா- செய்பவன்- அனுபவிப்பவன்,

கரணம்- கருவி, இங்கு மனிதனின் புலன்கள்.

தனித் தனியான அங்கங்கள்- தனித் தனியான இதன் அவயவங்கள்

செயல்கள், மூச்சு விடுவதிலிருந்து பன்னிரண்டு விதமான செயல்களும்.

தைவம்- ஆதியன் மற்றும் இயற்கையின் தெய்வ சக்திகள்- ஆதித்யன் கண் பார்க்க உதவுவது, வாயு மூச்சு விட, என்பது போல ஒவ்வொரு அவயவமும் செயல் படச் செய்யும் தெய்வ சக்தி.

உடல், வாக்கு, மனம் இவற்றால் மனிதன் செய்வது அனைத்தும் நியாயமாகவோ, விபரீதமாகவோ ஆக, இந்த ஐந்தும் தான் அதன் காரணம்.

இப்படி இருக்க, நான் செய்கிறேன் என்று ஒருவன் அபிமானத்தால் சொன்னால், அது பேதமை. எவனுக்கு இந்த அஹம் -நான் என்ற எண்ணம் விடுபட்டதோ ( அறிவினால் உணர்ந்து கொண்டு விட்டானோ, புத்தி தெளிவாகி விட்டதோ) அவன் கொலையே செய்தாலும், அவன் செய்வது கொலையல்ல.

இது சம்பந்தமான விவாத, ப்ரதி வாதங்கள் பாஷ்யக்காரர் பலவிதமாக கொடுத்திருக்கிறார். எது வித்யா, எது அவித்யா என்ற விஷயங்கள் விவாதிக்கப் பட்டுள்ளன.

அடுத்த ஸ்லோகத்தில், செயல் பட தூண்டுவது எவை என்பது பற்றிச் சொல்கிறார். அறிவு, அறியும் பொருள், அறிபவன் என்ற மூன்று இவையே, கரணம், கர்ம, கர்தா என்பதன் அடிப்படை.

ச.பா: அறிவு என்பது பொது. அறியும் பொருள் என்பதும் பொது.

அறிபவன், அனுபவிப்பவன், பங்கு கொள்பவன் எதையும் தானாக செய்வதில்லை. அறிவு அல்லது புத்தியால் செய்விக்கப் படுகிறான். புத்தி தான் இதைச் செய், இதை செய்யாதே என்று ஆணையிடுகிறது. முன் சொன்ன கரணம், கர்த்தா, என்ற ஐந்தும், வாக்கு, மனம், உடல் என்ற மூன்றாலும்., புலன்கள் உள்ளூற ஊடாக செயல்படுவதாலும், ஒரு செயல் நடக்கிறது.

அறிவு, செயல்,செய்பவன் என்ற மூன்றுமே முக்குணங்கள் என்று முன் சொன்ன சத்வ, ரஜஸ், தமஸ் என்ற பாகுபாட்டின் கீழ் வருகின்றன.

ஞானம் அல்லது அறிவு- சாத்விகமானது – அனைத்து ஜீவராசிகளிடமும் ஒரே பாவம்- அழியாத் தன்மை -ஆத்மாவை காண்பவன். பலவிதமாக பிரிந்து இருந்தாலும் ஒன்றே, என்ற அறிவே சாத்விகம்.

ஒவ்வொன்றும் தனிதனியான உருவம் உடையன, அவை பலவிதமான அடையாளங்களை, தன்மைகள் உடையன என்று நம்புபவன் ராஜஸன்.

சிறிதளவே அறிவுடைய, ஒரே செயலில், ஈடுபடுபவன், கொள்கையோ, காரணமோ இல்லாதவன் தாமஸன்.

அதே போல கர்ம- செயல்- விருப்பு வெறுப்பு இன்றி, பலனையே மட்டும் எண்ணாமல் செய்வது உயர்வு.

எதையோ விரும்பி, அகங்காரம் காரணமாக , மிக சிரமப் பட்டு செய்வது மத்யமம்.

ஹிம்சை, நிரந்தரமில்லாத, இதன் விளைவு என்ன என்பதையும் யோசிக்காமல், மோகம் காரணமாக ஆரம்பித்து செய்வது அதமம்.

அடுத்தது கர்த்தா – செய்பவன். திடமான கொள்கை, உத்ஸாகம், தான் செய்கிறோம் என்ற அகம்பாவம் இல்லாதவன், அனாவசிய கூட்டம் போடாமல், விளைவு எதுவானாலும் சரி, செய்வதை சரியாக செய்கிறேன் என்ற நம்பிக்கையோடு செய்வது உத்தமம். அப்படிச் செய்பவன் சத்வ குணம் உள்ளவன்.

அதையே இன்ன பலன் கிடைக்கும் என்ற விருப்பத்துடன், தானம் கொடுப்பதில் குறைவாகவோ, கொடுக்காமலோ, உடல், மனது, சுற்றுப்புற சுத்தமும் இல்லாமல், அதிக மகிழ்ச்சியோ, துக்கமோ வெளிப்படையாக தெரிய செயலைச் செய்பவன் மத்யமன், ராஜஸ குணம் உடையவன்.

பாமரனாக, சரிவர தெரிந்து கொள்ளாமலும், வேலையில் திறமையும் இல்லாமல், தாமதமாக செய்பவன் தாமஸ குணம் உடையவன்.

புத்தி, திடமான கொள்கை இவற்றிலும் இந்த முக்குணங்கள் வெளிப் படும்.

எதை செய்ய வேண்டும், எதை செய்யக் கூடாது என்ற பாகுபாடு அறிந்தவன் புத்திசாலி. பந்தம்-கட்டுப்பாடு, மோக்ஷம்- விடுதலை என்பதை அறிந்தவன். அந்த புத்தி சாத்விகம்.

எதையுமே தவறாக புரிந்து கொள்வது ராஜஸம்.

அதர்மத்தையே தர்மம் என்று நினைப்பவன் தாமஸ புத்தியுடையவன். கற்றதை விபரீதமாக புரிந்து கொள்வது.

த்ருதி என்ற மனத்திடம் – மனம், ப்ராணன், இந்திரியங்களின் செயல்கள், யோகம், அலை பாயாத மனத் திண்மை இவை சாத்விகமான த்ருதி.

தர்ம காம அர்த்தங்களை அதன் பொருள் அறிந்து அனுபவிப்பவன், யதேச்சையாக அதன் விளைவால் பெறும் நன்மையையும் எதிர் பார்ப்பது ராஜஸமான த்ருதி.

கனவு, பயம், காரணமின்றி வருத்தம், சஞ்சலமான மனம், அளவுக்கதிகமான உணர்ச்சிகள், கட்டுப் படுத்த முடியாத அளவு- மதம் என்பது இதுவே. இவைகளுடன் உள்ளது தாமஸமான த்ருதி.

அதே போல சுகம் என்பதும் மூன்று விதம். துக்கம் இல்லாதது சுகம். அனுபவித்து அறிந்த சுகத்தை அதே போல பேணி காப்பது உத்தமம். ஆரம்பத்தில் விஷம் போல இருந்தாலும் அதன் முடிவு அம்ருதத்துக்கு இணையாக இருந்தால் அது சாத்விகமான சுகம்.

விஷய சுகம், மற்ற உலகியலான சுகங்கள், ஆரம்பத்தில் அம்ருதம் போல இருந்தாலும் அதன் விளைவு விஷமாக இருந்தால், அது ராஜஸமானது.

ஆரம்பமும் சரி, முடிவும் சரி, எந்த பலனும் தராமல், தூக்கம், சோம்பேறித் தனம் போன்றவை தாமஸமானவை.

பூமியிலும் சரி, தேவ லோகத்திலும் சரி, இயல்பிலேயே இந்த மூன்று வகையான மனப் பாங்குகள் உள்ளன.

ப்ராம்மணன். க்ஷத்திரியன், வைஸ்யன், சூத்ரன் என்ற பாகுபாடு இந்த குணங்களின் அடிப்படையிலேயே அமைக்கப் பட்டது. அவர்கள், மனப் போக்கிற்கு ஏற்ப செயல்கள் விதிக்கப் பட்டன.

தன்னடக்கம், பொறுமை, சுத்தம், ஒழுக்கம், மன்னிக்கும் தன்மை, தன் வரையில் நேர்மை, நல்ல அறிவு, நிறைவான செல்வம் இவை இயல்பிலேயே ப்ரும்ம கர்மம் செய்யும் அந்தணனனுக்கு அமையும்.

நல்ல வீரம், தேஜஸ், மனத் திடம், தேவையான இடத்தில் தாக்ஷிண்யம், யுத்தத்தில் புற முதுகிடாமை, தானம், தலைவன் என்ற தகுதி, க்ஷத்ரியனுக்கு இயல்பாக அமையும்.

விவசாயம், பசு கன்று, வீட்டுப் பிராணிகளை வளர்ப்பது, வியாபாரம் – இவை வைஸ்யனுக்கு இயல்பாக அமையும். இம்மூவருக்கும் பரிசாரகம், உதவி செய்வது (அடியாளாக) சூத்ரனுக்கு இயல்பாக அமையும்.

தங்கள் தங்கள் வேலையில் ஈடுபாட்டுடன் செய்தே மனிதர்கள் சித்தியை அடைய முடியும். எந்த தொழிலும் மட்டமல்ல. தன் செயலில் ஈடுபட்டவன் எப்படி சித்தி அடைகிறான் என்பதையும் சொல்கிறேன், கேள்.

எதிலிருந்து உலகமும், ஜீவராசிகளும், சரா சரங்களும் தோன்றினவோ, எந்த சக்தியால் இன்றளவும் இயங்கி கொண்டிருக்கிறதோ, அந்த ப்ரக்ருதி-இயற்கை அல்லது தெய்வம், அதை தன் செயலால் அர்ச்சித்து – செய்யும் தொழிலை உண்மையாக செய்து- மனிதர்கள் சித்தியை அடைகிறார்கள்.

செய்யும் தொழிலே தெய்வம்.

தனக்கு விதிக்கப்பட்ட தொழிலை செய்வதே நன்மை பயக்கும். மற்றவர்களின் தொழில் எளிதாக இருப்பதாக நினைத்தோ, அதிக லாபம் தரும் என்றோ நினைத்து அதை தானும் அனுசரிப்பது தேவையற்றது. தனக்கு இயல்பான செயலை செய்பவன் எந்த தீமையையும் எதிர் கொள்ள மாட்டான்.

தன்னுடன் பிறந்த செயல், அது தோஷம் உடையது என்றாலும் கூட விடக் கூடாது. அது உண்மையில் தோஷம் அல்ல. அக்னியை சூழ்ந்திருக்கும் புகை போன்றதே. அருகில் செல்லச் செல்ல புகை மறைந்து அக்னியின் ஒளி தெரியும்.

பற்றின்றி தன் குலத் தொழிலை செய்து வந்தாலே, நாளடைவில் சன்யாச நிலையை அடையலாம். தானாகவே ஜிதாத்மா, தன்னை வென்றவனாக ஆகலாம். குலத் தொழிலில் பெறும் அனுபவம் கர்மா எனும் செயலில் இருந்து விடுதலை அளிக்கிறது.

அப்படி சித்தியை அடையும் பொழுது, ப்ரும்மத்வம் அதாவது பரமாத்மாவை உணர்ந்து கொண்டு, சாதனையால் ஞானிகள் அடையும் பரம ஞானத்திற்கு சற்றும் குறைந்ததல்ல இந்த நிலை.

தெளிந்த புத்தியுடன் திடமான மனதுடன் தன்னை கட்டுப் படுத்திக் கொண்டு, சப்தம் முதலான விஷயங்கள்- மனச் சிதறல்களை துறந்து, ஆசை த்வேஷம் என்பவைகளையும் தள்ளி, குறைந்த அளவே உண்பவனாக, வாக்கு, மனம், உடல் இவைகளால் த்யானம், யோகம் இவைகளை செய்பவனாக, நித்யம் வைராக்யத்துடன்,

அஹங்காரம், பலம், தர்ப்பம்- தற்பெருமை, காமம், க்ரோதம், மற்றவர்களிடமிருந்து, பெறுவது அல்லது அபகரிப்பது, இவைகளை விட்டு, தான் என்ற எண்ணம் இல்லாமல், சாந்தமாக இருப்பவன் ப்ரும்மமாகவே ஆக தகுதியுடையவனாகிறான்.

அப்படி ப்ரும்மமாக ஆனவன் ப்ரஸன்னமாக இருப்பான். வருத்தமோ, தேவைகளோ இல்லாமல் இருப்பான். எல்லா உயிர்களையும் சமமாக பாவிப்பான். என்னிடம் விசேஷமான பக்தி தானாக அவனிடம் வந்தமையும்.

என்னிடம் கொண்ட பக்தியால் என்னை முற்றிலுமாக அறிவான். அறிய வேண்டிய அனைத்தும் அவனிடம் தானே வந்து சேரும். என்னில் ஐக்யமாவான்.

அதன் பின் அவன் செயல்கள் என் பரமாகவே இருக்கும். என்னருளால் சாஸ்வதமான அழிவற்ற பதத்தை அடைவான்.

எனவே, உன் மனதில் என்னை எண்ணி உன் செயல்கள் அனைத்தையும் என்னிடம் ஒப்படைத்து விடு. புத்தி யோகத்தால் என்னை அறிந்து கொள். என்னையே சரணடை. எப்பொழுதும் என் நினைவுடன் இரு.

என்னருளால் எல்லா இடையூறுகளையும் கடந்து வெல்வாய். அப்படி செய்யாமல் உன் அஹங்காரத்தால் தானே செய்வதாக எண்ணினால், அழிவாய்.

எந்த அஹங்காரத்தால் நான் யுத்தம் செய்ய மாட்டேன் என்று தற்சமயம் சொல்கிறாயோ, அது மாயையே. உன்னால் செய்யாமல் இருக்க முடியாது. உன் இயல்பு, க்ஷத்ரியனாக நீ செய்ய வேண்டிய கடமை உன்னை கட்டிப் போடும்.

பிறப்பினால் கூட வந்த குலத் தொழில் – அதனால் நீ அதைச் செய்ய பொறுப்புள்ளவனாக ஆகிறாய். மோகத்தால். செய்ய விரும்பாமல் தட்டிக் கழிக்க நினைத்தாலும் உன் இயல்பு விடாது. உன் வசம் இல்லாமலே அதைச் செய்வாய்.

அனைத்து உயிரினங்களிலும் ஈஸ்வரன் அதனதன் ஹ்ருதயத்தில் வீற்றிருக்கிறான். அனைத்து ஜீவ ராசிகளையும் ஆட்டுவிக்கிறான். ஏதோ யந்திரம் சுழலுவது போல சுழலும் மாயை இது.

அந்த ப்ரும்ம ரூபத்தை, ஈஸ்வரனையே சரணடை. பாரதா! அதன் அருளால் பரம சாந்தியை அடைவாய். சாஸ்வதமான நிலையை பெறுவாய்.

பரம ரகசியம் என்று போற்றப்படும் தத்வங்களை உனக்கு விவரித்துச் சொன்னேன். நீ மனதில் அலசி ஆராய்ந்து உனக்கு எது சரியென்று படுகிறதோ அப்படியே செய்.

என் வார்த்தையை கேள். இது மிகவும் அரிதான என் உபதேசம், திரும்பச் சொல்கிறேன். என் பக்தன், எனக்கு பிரியமானவன் என்பதால் உன் நன்மைக்காக சொல்கிறேன்.

மன்மனா பவ மத் பக்தோ மத்யாஜீ மாம் நமஸ்குரு | மாமைவைஷ்யஸி சத்யம் தே ப்ரதிஜானே ப்ரியோ(அ)ஸி மே||

मन्मना भव मद्भक्तो मद्याजी मां नमस्कुरु | मामैवेष्यसि सत्यं ते प्रतिजाने प्रियोऽसि मे ||

என்னையே மனதில் நினை. என் பக்தனாக இரு. என்னை பணிந்து வணங்கி வா. என்னையே அடைவாய். இது சத்யம்.என் பிரியமானவன் நீ என்பதால் உனக்கு அபயம் அளிக்கிறேன். வாக்கு கொடுக்கிறேன்.

சர்வ தர்மான் பரித்யஜ்ய மாமேகம் சரணம் வ்ரஜ | அஹம் த்வா சர்வ பாபேப்யோ மோக்ஷயிஷ்யாமி மா சுச: ||

सर्व धर्माऩ् परित्यज्य मामेकं शरणं व्रज | अहं त्वा सर्व पापेभ्यो मोक्षयिष्यामि मा शुच: ||

எல்லா தர்மங்களையும் தியாகம் செய்து விட்டு என்னையே சரணடைவாய். நான் உன்னை எல்லா பாபங்களிலிருந்தும் விடுவிக்கிறேன். வருந்தாதே.

சங்கர பாஷ்யம்: புனிதமான தன்னையறிதல் என்ற ஞானமே மிக உயர்ந்த பேரானந்தம். விடுதலையை அளிக்கும் சாதனம். பல விதமான செயல்கள், கடமைகள் கொண்டு செல்லும் இடம் இந்த ப்ரும்ம ஞானமே. அவித்யா என்ற அறியாமையை நீக்கி இந்த அனுபவத்திற்கே கொண்டு செல்லும். என் செயல், நான் செய்வேன், இந்த செயலால் இந்த பயனையடைவேன் என்று மனிதன் நினைப்பது இந்த அவித்யாவின் காரணமாகவே. இந்த அவித்யா காலம் காலமாக உள்ளதே. ஸ்ருஷ்டியின் ஆரம்பத்திலிருந்தே இந்த அவித்யாவும் தோன்றி விட்டது போலும். தான் யார் என்று உணர்ந்த பின்னரே இதுவும் மறையும். இதோ நான் சுதந்திரமானவன். எந்த செயலும் என்னைக் கட்டுப் படுத்தாது. விளைவு பற்றி நான் வருந்த மாட்டேன் என்று சொல்ல முடிந்தவன் பேரானந்தம் பெற்றவன். அவனுக்கு இனி உலகியல் துன்பங்கள் இல்லை, மறு பிறவி இல்லை.

இந்த உபதேசத்தை என் பக்தர்களிடம் கொண்டு செல். எனக்கு உலகில் பிரியமானவர்கள் என் பக்தர்களே. எனக்கு பிரியமானதை செய்பவர்கள் என்று ஒரு சிலரே என்னையே சரணம் என்று இருப்பவர்கள். அவர்களே என்னருளுக்கு பாத்திரமாகிறார்கள்.

சிரத்தையுடன், அசூயை இல்லாமல் யார் கேட்கிறார்களோ, அவர்களும் நல்ல கதியை அடைவார்கள். புண்ய கர்மாக்களை செய்பவர்கள் பெறும் சுபமான லோகங்களை பெறுவார்கள்.

தனஞ்சயா! உன் மனதில் தெளிவு வந்ததா? இது வரை நான் சொன்னதை ஒரு மனதோடு கேட்டு புரிந்து கொண்டாயா? உன் மன குழப்பம் விலகியதா?

அர்ஜுனன் பதில் சொல்கிறான். அச்யுதா! என் மனக் குழப்பம் விலகியது. மோகம் நீங்கியது. உன்னருளால் சந்தேகம் இன்றி, தீர்மானமாக உன் சொல்படியே நடப்பேன்.

கேட்டுக் கொண்டிருந்த சஞ்சயனுக்கு மகா சந்தோஷம். அரசே, வியாசருடைய அருளால் அத்புதமான இந்த சம்பாஷனையை கண்டும் கேட்டும் தன்யனானேன், சாக்ஷாத் க்ருஷ்ணன் சொல்லக் கேட்கும் பேறு பெற்றேன். வாசுதேவனும், பார்த்தனும் பேசிக் கொண்டது எனக்கு மயிர் கூச்செரிய செய்தது. ஆனந்தமாக கேட்டேன்.

அரசே! இந்த சம்பாஷனையை மனதில் திரும்பத் திரும்ப நினைத்து பார்த்து மகிழ்கிறேன். அத்புதமான அனுபவம். புண்யம் செய்தவன் நான். கேசவ அர்ஜுனன் இடையில் நடந்த புண்யமான சம்பாஷனையை அறிய கொடுத்து வைத்ததே என்று மகிழ்கிறேன். நான் தான் கேட்டேனா என்று அதிசயிக்கிறேன். நினைக்க நினைக்க என் மனம் நிலை கொள்ளாமல் மகிழ்ச்சியில் தத்தளிக்கிறேன்.

யோகேஸ்வரன் க்ருஷ்ணன் இருக்கும் இடம். கையில் வில்லேந்தி பார்த்தன் நிற்கும் இடம், மகா பவித்ரமானது. அங்கு லக்ஷ்மி தேவி சாக்ஷாத்தாக வந்து வெற்றியை அளிப்பாள். நிறைந்த செல்வமும், பல நன்மைகளையும் அருளுவாள்- எனக்கு சந்தேகமேயில்லை. இது நிச்சயம்.

(இது வரை உபனிஷதான ஸ்ரீமத் பகவத் கீதையின் ப்ரும்ம வித்தையின் யோக சாஸ்திரத்தில் ஸ்ரீ க்ருஷ்ண அர்ஜுன சம்பாஷனையில் மோக்ஷ சன்யாச யோகம் என்ற பதினெட்டாவது அத்யாயம்.)

Scroll to Top