You cannot copy content of this page

சிவ தீக்கை

சீர்மிகு செந்தமிழ்ச் சைவர்களின் வாழ்க்கைச் சுற்றில் திருமணத்திற்கு முந்தைய இளையோர் பருவத்தில் நிகழ்த்தப் பெற வேண்டிய வாழ்வியல் கரணங்களில் ஒன்று தீக்கைப் பெறுதல் ஆகும்.

தீக்கைப் பெறும் கரணம் சைவச் சிறுவர்களுக்கும் சிறுமியர்களுக்கும் நான்கு அகவையில் இருந்து ஏழு அகவைக்கு உள்ளாக நிகழ்த்தப் பெறும். “தீ” என்பது தீய்த்தலையும் “கை” என்பது செலுத்துதலையும் குறிக்கும். எனவே தீக்கை பெறுதல் என்பது தீக்கை பெறுபவரின் அறியாமையைத் தீக்குள் இட்டுத் தீய்த்து, இறைவனின் திருவருளைப் பெறும் திருநெறிக்குள் தீக்கைப் பெறுபவரைச் செலுத்துதல் என்று பொருள்படும். செந்தமிழ்ச் சைவர்கள் சிவதீக்கையே பெறல் வேண்டும்.

தீக்கைக் கரணத்தைப் பொதுவாகத் திருக்கோவில்களிலோ திருமடங்களிலோ நிகழ்த்துவிப்பர். தமிழ்ச் சைவக் குழந்தைகள் சிவதீக்கைப் பெற்ற சைவ ஆசான்களிடமோ சைவத் திருமடங்களின் தலைவர்களிடமோ தீக்கைப் பெறல் வேண்டும். சிவதீக்கை பெறாத ஆசான்களிடமும் தமிழ்ச் சைவ வழிபாட்டு முறைகள் அறியாத சமய ஆசான்களிடமும் தமிழ்ச் சைவர்கள் தீக்கை பெறல் கூடாது என்பது சித்தாந்த சைவ மெய்கண்ட நூல்கள் குறிப்பிடும் செய்தி ஆகும்.

தமிழ்ச் சைவநெறியைச் சார்ந்தவர்கள், தமிழ் மந்திரங்களான திருமுறைகளை ஓதி, “நமசிவய” என்ற திருவைந்து எழுத்து மந்திரத்தைச் சிவநெறி ஆசான்களிடம் இருந்து கேட்டும் சொல்லியும் தீக்கை பெறல் வேண்டும் என்பதனைப் பெரிய புராணத்தில் தெய்வச் சேக்கிழார் குறிப்பிடுகின்றார்.

திருஞானசம்பந்தப் பெருமான் வரலாற்றில், வேதியர்கள், வைதீக முறைப்படி திருஞானசம்பந்தப் பெருமானுக்கு, வடமொழி மந்திரங்களைக் கூறி உபநயனம் செய்ய முயல்கின்றனர். அப்போது திருஞானசம்பந்தப் பெருமான் அவர்களைத் தடுத்து, “நமசிவய” என்ற திருவைந்து எழுத்து மந்திரமே தமிழ்ச் சைவர்களுக்குத் தீக்கை செய்விப்பதற்கு உரிய மந்திரம் என்று உணர்த்துகின்றார்.

தமிழ்ச் சைவர்கள் தங்கள் வாழ்க்கையில் படிம முறையில் சமய தீக்கை, சிறப்புத் தீக்கை (விசேட தீக்கை), அறிவு தீக்கை (நிர்வாண தீக்கை), ஆசான் திருமஞ்சனத் தீக்கை (ஆச்சாரிய அபிடேகத் தீக்கை) என்ற தீக்கைகளைப் பெறல் வேண்டும் என்று குறிப்பிடப் பட்டிருப்பினும் சிறு அகவையில் சிறார்களுக்கு உரிய முதல் நிலை தீக்கையாகச் செய்து வைக்கப்படுவது சமயத் தீக்கையே ஆகும். தீக்கை அளிக்கும் முறையும் பல்வேறாகத் தீக்கை பெறுகின்றவரின் அறிவு மற்றும் முதிர்ச்சிக்கு ஏற்றவாறு அளிக்கப் பெறுகின்றது.

அவ்வகையில் சைவ சமய ஆசான் தீக்கைப் பெறுபவரை அருட்கண் பார்வையால் நோக்கித் தீக்கை அளித்தல், தீக்கை பெறுபவரை அன்போடு தொடுதலால் தீக்கை அளித்தல், மந்திரங்களையோ திருமுறைப் பாடல் வரிகளையோ, சித்தாந்த சைவ மெய்கண்ட நூல்களின் பாடல்களையோ சொல்லித் தீக்கை அளித்தல், மனத்திற்கு மனமாய் தீக்கை அளித்தல், அறிவுக்கு அறிவாய் தீக்கை அளித்தல், சிவவேள்வி வழி தீக்கை அளித்தல் என்ற முறைகளில் தீக்கை அளிப்பர். இன்றைய சூழலில் சிறுவர்களுக்கும் பெரியவர்களுக்கும் பொதுவாகச் சிவவேள்வித் தீக்கையே நிகழ்த்தப் பெற்று வருகிறது.

சமயத் தீக்கைக் கரண நிகழ்ச்சியில் தீக்கை பெறும் குழந்தையும் பெற்றோரும் முதலில் இறைவழிபாடு இயற்றுவர். பின்பு சமயத் தீக்கை செய்து வைக்கும் சைவ சமய ஆசான் முன்பு அமர்வர். சைவ சமய ஆசான், சிவவேள்வித் தீக்கையை அளிக்கின்றார் என்றால் முதலில் சிவ வேள்வியைத் தொடங்குவார். இச்சிவ வேள்வியில் எழும் தீயினைச் சிவமாகவே பாவனைச் செய்து, சிவத்தினை எழுந்தருளச் செய்யும் திருவைந்து எழுத்து மந்திரத்தையும் திருமுறைகளையும் ஓதுவார். சிவ வேள்வி நிறைவு அடையும்போது இறைவன் அவ்வேள்வித் தீயில் எழுந்து அருளியதாகப் பாவனை செய்து தீக்கைச் செய்வித்தலை நிகழ்த்துவிப்பார். தீக்கைப் பெறும் குழந்தையின் உயிரை எடுத்துத் தீயில் இட்டுத் தூய்மை செய்து மீண்டும் குழந்தையின் உடலில் அக்குழந்தையின் உயிரைச் செலுத்துதல் போன்ற செயல்முறையினைப் பாவனையால் செய்வார்.

இச்செயல் முறையினைச் செய்த பின்பு தீக்கைப் பெறும் குழந்தைக்குத் “தீக்கைப் பெயர்” எனும் பெயர், காதுக்குக் காதாகத் தெரிவிக்கப்படும். மேலும் துணி மறைப்பில் காதுக்குக் காதாகத் திருவைந்து எழுத்து மந்திரமும் ஓதுவிக்கப்படும். தீக்கைச் செய்துவிக்கும் ஆசான் குழந்தைக்குத் திருநீறு அணிவித்து, உருத்திராக்கம் என்று அழைக்கப்பெறும் கணிகை மணியைக் கழுத்தில் அணிவிப்பார். நாளும் இறைவனை வழிபடுவதற்கு முன்பு தன்னை அகத்திலும் புறத்திலும் தூய்மை செய்து கொள்வதற்கு உரிய ஐந்து பொருட்களையும் (பஞ்ச பாத்திரம்) திருநீற்றுப் பையையும் கொடுப்பார். இவற்றைப் பெற்றுக் கொண்ட குழந்தை சமய ஆசானையும் பெற்றோரையும் வணங்கி வாழ்த்து பெறுதல் நடைபெறும். இது போன்று இதர தீக்கை முறைகளைச் சைவ மெய்கண்ட நூல்களை நாடி அறிக!

சிறு அகவை முதலே சிறார்களுக்குத் தீக்கை செய்து வைத்தலின் முதன்மையைப் பெற்றோர் அறிந்து வைத்திருத்தல் இன்றியமையாதது ஆகும். பெற்றோர்களும் தீக்கைப் பெற்றிருப்பது அதனினும் சிறப்பாகும். தீக்கை பெறுவதன் வழி ஒருவர் அவர்தம் வாழ்க்கையில் ஓர் உறுதியினை எடுத்துக்கொள்கின்றார். அதாவது இத்தீக்கைக் கரணம் நடத்துவிக்கப் பெற்ற நாளில் இருந்து இனி நான் இறக்கும் வரை ஒரு நாளைக்குக் குறைந்தது இரண்டு வேளையாவது தவறாமல் இறைவழிபாடு செய்வேன் என்று உறுதிமொழி எடுத்துக் கொள்வதே ஆகும். தவிர, இறைவனை நினைப்பிக்கும் சிவ அடையாளங்களான சிவலிங்கத்தையும் அடியார்களையும் திருநீற்றையும் கணிகை மணியையும் சிவமாகவே பணிவேன் என்ற உறுதி எடுத்துக் கொள்வதும் இதில் அடங்குகிறது.

இதைத் தவிர, இறைவனை நினைப்பிக்கும் திருநீற்றினை நாளும் தவறாமல் அணிந்து, திருமுறைகளையும் அஞ்செழுத்தையும் ஓதிய பின்பே உணவு உட்கொள்வேன் என்ற உறுதிப்பாடும் இக்கரணத்தின் வழி வலியுறுத்தப்படுகின்றது. அன்பு நெறியான சிவநெறியினைத் தலைமேற் கொண்டு பிற உயிர்களிடத்து அன்பும் மற்ற உயிர்களைத் தன் உயிர் போல் மதித்தலையும் பின்பற்றிச் சைவசமய நெறிக்குப் புறம்பானச் செயல்களை, மனம், வாக்கு, காயத்தினால் ஒரு போதும் செய்ய மாட்டேன் என்று உறுதி கொள்ளுதலும் இதன்வழி அறிவுறுத்தப்படுகின்றது. நம் குழந்தைகளை அன்பும் பண்பும் அறிவும் அருளும் பணிவும் நல்லொழுக்கமும் உடையவர்களாகச் செதுக்குவதற்கு வாயிலாய் அமையும் இத்தீக்கைக் கரணத்தின் முதன்மையைத் தமிழ்ச் சைவப் பெற்றோர்கள் உணர வேண்டும்.

உயிருக்கு உயிராய் விளங்குகின்ற பேர் அறிவாளனாகிய பரம்பொருளை அறிவினால் ஆராய்ந்து அறிவது அறிவுப்பூசனை அல்லது ஞானப்பூசனை என்கின்றார் திருமூலர். ஓங்கார ஓசை வடிவினனாக உயிருக்குள் ஒளிந்திருக்கின்ற அப்பரம்பொருளை அகத்திலே செய்யப்படும் பல்வேறு முயற்சிகளால் உணரலாம் என்கின்றார் திருமூலர். அகத்திலே ஆராய்ந்து அறிவதனைச் செறிவுப்பூசனை என்றும் புறத்திலே இறைவனைப் பல திருவடிவங்களில் வைத்து வழிபடுவது புறப்பூசனை என்றும் குறிப்பிடுகின்றார். அகப்பூசனை, புறப்பூசனை ஆகிய இரண்டுக்குமே அடிப்படையாவது உண்மையான அன்பு! அதுவே உண்மையான சிவப் பூசனையாகும் என்பதனை, “உயிர்க்குயிர் ஆய்நிற்றல் ஒண்ஞான பூசை, உயிர்கொளி நோக்கல் மகாயோக பூசை, உயிப்புறும் ஆவாகனம் புறப் பூசை, செயிர்க்கடை நேசம் சிவபூசை யாமே” என்கின்றார். இதனையே, “அன்பால் உருகி உருகி நினைக்கின்ற அடியவர் நெஞ்சினுள்ளே விரைந்து வெளிபட்டு நிற்கின்ற இறைவன் போலியான வழிபாட்டைப் பூசனையில் செய்பவர்களின் மலரையும் நீரையும் கண்டு ஏளனமாகச் சிரித்து அவர்களின் செயலுக்காக நாணி நிற்பான்” என்று திருநாவுக்கரசு அடிகளும் குறிப்பிடுவார்.

உலகில் உயிர்கள் வாழ்வதற்கு முதல்வனாய் இருக்கின்ற பெருமானை அடைந்து உய்வதற்கு இருக்கின்ற ஒரே வழி வழிபாடு அல்லது அறிவுப்பூசனை என்ற ஒன்றுதான் என்கின்றார் திருமூலர். அவ்வழிபாட்டினை அல்லது அறிவுப் பூசனையைச் சீலம், நோன்பு, செறிவு, அறிவு எனும் நால்வகை நன்னெறியாகச் சித்தாந்த சைவம் குறிப்பிடுகின்றது. வழிபடுவதற்கு ஏற்ற நாடுகளையும் நல்ல நகரங்களையும் அவற்றில் உள்ள முறையான அமைதியானத் திருக்கோயில்களையும் தேடிச் சென்று வாயாரப் பாடி பணிந்து வழிபடுங்கள். அப்படி வழிபடுவதன் மூலம் உள்ளத்தில் உள்ள இறைவன் உணர்வாகத் தோன்றுவான் அல்லது நமது உள்ளமே இறைவன் உறைகின்ற இடமாக மாறும் என்பதனை, “நாடும் நகரமும் நற்றிருக் கோயிலும், தேடித் திருந்து சிவபெருமான் என்று, பாடுமின் பாடிப் பணிமின் பணிந்தபின், கூடிய நெஞ்சத்தைக் கோயிலாகக் கொள்வனே” என்கின்றார். இறைவனை ஆலயங்கள் தோறும் தேடிச் சென்று வழிபட்டால் நாளடைவில் சிறுமையுடைய நம்மையும் பொருளாகக் கருதி இறைவன் வெளிப்பட்டு அருளுவான் என்று திருநாவுக்கரசு அடிகளும் குறிப்பிடுவார்.

பத்தி அல்லது அன்போடு சீல நெறியில் நின்று இறைவனை வழிபடுபவர் பத்தர் அல்லது அன்பர் எனப்படுவர் என்றும் இறைவனுக்கு அணுக்கமாய் அவனின் திருவுருவங்களைத் தீண்டி இறைத் தொண்டு செய்யும் நோன்பு நெறியினை உடையவர்கள் தொண்டர் என்றும் அழைக்கப்படுவர் என்கின்றார் திருமூலர். தீது அகற்றல் நன்றாற்றல் முதாலாகிய படிநிலைகளில் நின்று பயில்கின்ற செறிவாளர்கள் சாதகர் என்றும் முழுமையாக அறிவு நிலையில் நின்று வழிபடுபவர் சித்தர் என்றும் பெயர் பெறுவர் என்றும் திருமூலர் குறிப்பிடுகின்றார். சீல நெறியில் நிற்கும் பத்தரும் இறைத்தொண்டு செய்து நோன்பு நெறியில் நிற்பவரும் திருநீறு, கணிகைமணி முதலியவை தாங்கித் திருவேடத்தைத் தவறாமல் கொண்டிருப்பர் என்கின்றார் திருமூலர். இறைவனை அகக் காட்சியிலே காணும் அறிவுப் பூசனையை இயற்றும் செறிவு, அறிவுச் சாதகரும் சித்தரும் திருவேடம் தாங்கியும் தாங்காமலும் காணப்படுவர் என்கின்றார்.

சிவபெருமானிடத்திலே இருக்கின்ற சிவ இயல்புகளைப் பெற்றவர் சிவமாம் தன்மை உடையோர் எனப்படுவர். இந்நிலையை எய்தியவரே அறிவு நிலையில் முற்றுப்பெற்றவர் அல்லது மெய்ஞானம் முற்றப்பெற்றவர் எனப்படுவர். மனம் இறைவனிடத்திலேயே அழுந்தி இருக்கும் நிலையைப் பெற்றவரே செறிவு நெறியில் முற்றுப் பெற்றவர் ஆவர். தவறாது இறைவனுக்குச் செய்யும் தொண்டு அல்லது பணிவிடையாகிய பூசனை முற்றினவரே நோன்பு அல்லது கிரியை எனும் நெறியில் வெற்றி பெற்றவர் என்கின்றார். இதனால் ஒவ்வொரு நெறியிலும் நிற்பவர் அதனை இறுதிவரைக் கொண்டு முதிர்தல் வேண்டுமெனப் பெறப்படும். தவிர, அவர் அவருக்கு எற்ற நெறிகளைத் தெரிவு செய்தலும் அவற்றில் உறைப்பாய் நிற்றலும் வழிபாட்டில் முதன்மையானது என்று அறியக் கிடக்கின்றது.

Scroll to Top